Ανταπόκριση: MARILYN MANSON @Haarlem Philarmonie, Άμστερνταμ – Ολλανδία (30/5/2018)

Για 2η φορά «ξενιτεύομαι» για να δω ζωντανά τον Manson. Η προηγούμενη, τον Αύγουστο του 2014 στην Πράγα, με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Για να δούμε…

 

Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι βρετανοί ΙΝΚ θα έπαιζαν από τις 20:00 μέχρι τις 20:30. Σύμφωνα, επίσης, με το πρόγραμμα, στις 20:00 θα ήμουν κι εγώ στην αίθουσα Philarmonie του προαστίου Haarlem, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Άμστερνταμ. Οι ΙΝΚ ήταν συνεπείς. Εγώ όχι. Έφτασα λίγο πριν τις 21:00. Και φυσικά τους έχασα. Αν κάποιος από τη μπάντα τύχει ποτέ να διαβάσει αυτό το κείμενο, ζητάω συγγνώμη.

 

Μπαίνοντας στο Philarmonie, δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Το πρώτο είναι ότι αν και η συναυλία ήταν sold out, ο χώρος δεν ήταν ούτε κατά διάνοια γεμάτος (ας πούμε γύρω στα 2.500 άτομα σε μια αίθουσα των 3.000). Το δεύτερο είναι ότι δεν υπήρχε καθόλου καπνός, καθώς το κάπνισμα απαγορεύεται και αυτό το σέβονται όλοι οι καπνιστές όλων των ειδών τσιγάρων. Το ήξερα, αλλά περίμενα αλλιώς την ατμόσφαιρα σε συναυλία του Manson στο Άμστερνταμ.

 

Α, ναι, η συναυλία!
To πρόγραμμα έλεγε ότι ο Manson θα βγει στις 21:00. Ακριβώς στις 21:00 (το επαναλαμβάνω, απευθυνόμενος σε Έλληνες διοργανωτές, μουσικούς και κοινό: ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΙΣ 21:00!) ο κύριος Brian Η. Warner και η 3μελής μπάντα του όρμησαν στη σκηνή, με το Irresponsible Hate Anthem. Ο Manson, με το μισό πρόσωπο βαμμένο μαύρο και το άλλο μισό λευκό (μΠΑΟΚ; ) και εμφανώς αδυνατισμένος, κάνει τις πρώτες απόπειρες για τις γνωστές κορώνες του, αλλά ο ήχος δεν πολυβοηθάει και η φωνή του δεν είναι αυτή που ήταν. Αυτό δεν πτοεί το κοινό, που τον αποθεώνει, όπως κάνει και στα Angel With The Scabbed Wings (πού το θυμήθηκε αυτό; ), Deep Six και Disposable Teens που ακολουθούν. Ο Manson τραγουδάει πολλή ώρα ξαπλωμένος ή καθισμένος χαμηλά στη σκηνή, κάτι που δείχνει να ενθουσιάζει τις μπροστινές σειρές, αλλά όχι εμένα που βρίσκομαι περίπου στη μέση της αίθουσας, πίσω από πανύψηλους Ολλανδούς και Ολλανδές.

 

Δυνατές στιγμές το This is The New Shit που ακολούθησε, όπως και το mOBSCENE, πιο «χαλαρά» στο καινούριο Kill 4 Me, ενώ το Rock Is Dead επανήλθε στο setlist, από το οποίο είχε βγει το 2015. Αμέσως πριν το Dope Show, ο Manson βγήκε με ένα παλτό με μαύρα φτερά τραγουδώντας a cappella «I don’t like the drugs but the drugs like me…». Ακριβώς εκείνη τη στιγμή κάποιος από τα παρασκήνια του πέρασε έναν μπάφο (το μοναδικό τσιγάρο της βραδιάς στην αίθουσα!), η γεύση του οποίου όμως δεν φάνηκε να ενθουσιάζει τον τραγουδιστή. Αντίθετα βρήκε πολύ ενδιαφέρον το σουτιέν που του πέταξε μια fan και το φόρεσε στο κεφάλι του, κάτι που τον έκανε να μοιάζει με την Princess Leia. Ακολούθησε το …λαϊκό πρόγραμμα για όλους (δηλαδή το Sweet Dreams) και μετά το Say10, το οποίο ήταν μάλλον μια αμήχανη στιγμή, καθώς ο Manson ξέχασε τα λόγια στο 2ο κουπλέ ή, πιο σωστά, τα αντικατέστησε με «words, words, words, blah, blah, blah…». Με το Fight Song η μπάντα εγκαταλείπει τη σκηνή...

 

 

ΟΠΑ! 12 μόνο τραγούδια; 55 μόνο λεπτά;

Ακολούθησε το γνωστό παρακαλετό για «να μας κάνει τη χάρη» να ξαναβγεί να παίξει το Antichrist Superstar, σκαρφαλωμένος στο γνωστό υπερυψωμένο βήμα, αλλά με πολύ συντηρητικές πόζες, μη σπάσουμε πάλι κανένα πόδι. Φεύγει ξανά, νέο παρακαλετό, βγήκε για το Beautiful People, ξαναείπε «words, words, words, blah, blah, blah…» στο μισό τραγούδι, έφυγε και τέλος, στις 22:10!

Δεν μπήκε καν στον κόπο να παίξει τη διασκευή του Cry Little Sister που προωθεί αυτό τον καιρό, αν και το τραγούδι συμπεριλαμβανόταν στο setlist. Μάλλον έκρινε ότι 14 τραγούδια είναι αρκετά.

 

Όπως καταλάβατε, συνολικά θα περιέγραφα τη συναυλία ως μέτρια. Βέβαια δύσκολα θα αλλάξω άποψη για το ποιος είναι ο Manson, όσο και αν με απογοητεύσει, αλλά και δύσκολα θα ξανά-ξενιτευτώ για πάρτη του.

 

 

 

 

Για το Rock Overdose,

Βαγγέλης Αναστασίου

 

Comments