Ανταπόκριση: NASHVILLE PUSSY, Low Gravity @An club, Αθήνα (05/10/2018)

Οι Nashville Pussy είναι από τα συγκροτήματα, που δεν έχουν συχνή παρουσία στη χώρα μας. Μπορώ με δυσκολία να θυμηθώ δύο εμφανίσεις τους κι αυτές με μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ τους, η μία μάλιστα στη Μαλακάσα. Δεν “έπιασαν” ποτέ στην Ελλάδα; Είχαν υψηλό κασέ; Οι διοργανωτές τους θεώρησαν ρίσκο; Όποιοι κι αν ήταν οι λόγοι, ο μικρός αλλά φανατικός πυρήνας, που τους ακολουθεί ήταν δεδομένο ότι θα έδινε το παρόν, για να αναπληρώσει το χαμένο έδαφος χρόνων. Συγκαταλέγοντας τον εαυτό μου σε αυτόν, δεν κρύβω ότι από τη στιγμή της ανακοίνωσης του live, μετρούσα τις μέρες.

 

 

Η 5η Οκτωβρίου κατέφθασε και το μόνο πράγμα που στεκόταν ανάμεσα σε εμάς και τους Nashville Pussy, έμελλε να ήταν οι βετεράνοι πλέον Low Gravity. Εκ πρώτης όψεως, όχι και η πιο προφανής επιλογή σχήματος, για να ανοίξει για τους rockers από την Atlanta. Σε τελική ανάλυση όμως, τα κατάφεραν περίφημα και απέδειξαν για ακόμα μία φορά πόσο φοβεροί μουσικοί είναι. Η instrumental πρόταση τους εκκινούσε από το hendrix-ικό rock, διέθετε jazz φινέτσα κι άπλωνε funk ρυθμικές απολήξεις. Σε σημεία θα μπορούσε να τους παραλληλίσει κανείς με τους Earthless, στο λιγότερο φρενήρες. Κάθε τέτοια σύγκριση όμως, θα τους αδικούσε, μιας και τα παιδιά έχουν διαγράψει τη δική τους αυτόφωτη πορεία και αντλούν από ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Παρουσίασαν ένα εκπληκτικό πάντρεμα τεχνικής και ουσίας, το οποίο κατάφερε να ανάψει τα αίματα εν όψει των Αμερικανών κι εν τέλει δικαίωσε την τολμηρή επιλογή τους, από μεριάς της διοργάνωσης.

 

 

11 η ώρα τα ψέμματα τελείωσαν. Οι Nashville Pussy έπαιζαν τις πρώτες νότες του “Κicked In The Teeth” των AC/DC και το υπόγειο της Σολωμού αίφνης μετατράπηκε σε παράδεισο για κάθε λογής μερακλή του rock. Heavy Metal χαιταίοι, μουσάτοι stonerάδες, ορκισμένοι motorheadbangers, σεβαστικοί πάνκηδες, όλοι ενωμένοι υπό τη σημαία του αλήτικου rock n roll. “Piece Of Ass” και “Wrong Side Of A Gun” ακολουθούν χωρίς ανάσα και το σκορ είναι 3-0 στο δεκάλεπτο. Η συνέχεια δίνεται με α' κλάσης κομμάτια από τα δύο τελευταία τους άλμπουμ. Ενδιάμεσα, η μορφάρα που ακούει στο όνομα Blaine Cartwright σκάει θολωμένους προλόγους, πετάει ρούχα, αλλάζει καπέλα, πίνει Jack μέσα από το stetson του και γενικά κάνει τα δικά του. Κυρίως όμως, είναι η φωνή και η κιθάρα των Nashville Pussy κι αυτό σημαίνει ενέργεια και τσαμπουκάς στο φουλ.

 

 

Είπαμε, δεν είναι η τεχνική το ζητούμενο εδώ, αλλά το attitude. Η Ruyter Suys πάντως, είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουν σε παίκτη και είναι ένα όπλο που εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Βλέπετε, δε γίνεται αλλιώς, η γυναίκα δε μπορεί να παίξει συγκρατημένα για να βγει το μεροκάματο, ακόμα κι αν θέλει. Η ολόμαυρη SG περνάει στα χέρια της τα πάνδεινα, υψώνεται στον αέρα, άλλες στιγμές σχεδόν αγγίζει το πάτωμα, η ταστιέρα της ταλαιπωρείται χωρίς προηγούμενο, μέχρι που τελικά αποχωρίζεται βάναυσα τις έξι της χορδές, μία μία. Η Bonnie Buitrago στο μπάσο, γνωρίζαμε ήδη ότι είναι λίρα 100, όμως ο “ψάρακας” Ben Thomas στα drums κέρδισε τις εντυπώσεις, έχοντας ταιριάξει άψογα τόσο μουσικά, όσο και με τη μενταλιτέ του γκρουπ.

 

 

Η τετράδα δεν αργεί να επιστρέψει στα παλιά κι αγαπημένα, με την έμφαση πλέον να δίνεται στα δύο πρώτα άλμπουμ. Οι αντιδράσεις ανάλογες: κεφάλια πάνω-κάτω, υψωμένες γροθιές, χοροί και το μπαρ να ξεπουλάει μπύρες και whiskey. Τελευταία ευκαιρία για μπάχαλα, το “Go Motherfucker Go”. Απλά θα πω, ότι αποδειχθήκαμε σκληροί καριόληδες. Κι εμείς, κι αυτοί. Το παραδέχθηκαν άλλωστε και οι ίδιοι, ότι καλύτερο ξεκίνημα για την περιοδεία δε θα μπορούσε να υπάρξει. Αν και μετά από το μνημείο αλητείας που στήθηκε την Παρασκευή, δε βρεθεί άνθρωπος να τους ξαναφέρει σύντομα, σηκώνω τα χέρια ψηλά.

 

 

 

 

Για το Rock Overdose,

Δημήτρης Σούρσος

Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος

 

 

Comments