Ας βγάλουμε κάποια πράγματα από τη μέση, τώρα που είναι ακόμα αρχή: Οι Orchid δεν αποτελούν το φόρτε μου. Σίγουρα, πίσω στο 2009 είχα ψαρώσει κι εγώ με το “Through The Devil's Doorway” και το πρώτο τους full length “Capricorn” λειτούργησε ικανοποιητικά ως μια πληρέστερη αποτύπωση του ύφους τους, όμως το δεύτερο άλμπουμ τους “The Mouths Of Madness” αποδείχθηκε ένα αφόρητο Sabbath κλεψίτυπο, το οποίο ποτέ δεν κατάφερε να με “ψήσει” να ασχοληθώ σοβαρά μαζί του.
 |
 |
Fast forward στο σήμερα, δύο χρόνια μετά, με τους καλιφορνέζους έτοιμους να κυκλοφορήσουν το EP “Sign Of The Witch”, ενώ παράλληλα δίνουν συναυλίες ανά την Ευρώπη για την προώθηση του. Στα πλαίσια της προαναφερθείσας περιοδείας λοιπόν, βρέθηκαν για παρθενική φορά στα μέρη μας την περασμένη Κυριακή, υποσχόμενοι μια βραδιά retro rock αποθέωσης.
 |
Πριν όμως από το κυρίως πιάτο των Orchid, κατέλαβε τη σκηνή ένα -μέχρι πρότινος- άγνωστο σε εμένα σχήμα, που φέρει το αινιγματικό όνομα Bus The Unknown Secretary. H δραστήρια τετράδα, ήδη με δύο κυκλοφορίες στο ενεργητικό της, αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς, καταφέρνοντας να τραβήξει το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων χάρη στην ιδιαίτερη μίξη doom rock και παλαιομοδίτικου heavy metal, στην οποία επιδίδεται. Σωστότατος ήχος και άποψη πάνω στο ύφος που θέλουν να ακολουθήσουν, χρειάζεται όμως να δώσουν περισσότερη έμφαση στον συνθετικό τομέα, για να καταφέρουν να ξεχωρίσουν σε ένα κορεσμένο πλέον είδος.
 |
Η στιγμή του “ανθίσματος” της Ορχιδέας δεν άργησε να έρθει: Η μπασαδούρα του Keith Nickel κατέκλυσε τον μικρό χώρο του Κυττάρου, ενώ η κιθάρα του Mark Thomas Baker δεν της αρνήθηκε τη συνοδεία, καθώς οι Orchid εκκινούσαν το set τους με τη δοκιμασμένη διπλέτα “Son Of Misery” & “No One Makes A Sound”. Σε κάθε περίπτωση, τα αίματα άναψαν πραγματικά με την τρίτη κατά σειρά επιλογή τους, το “Mouths Of Madness”, το οποίο έδειξε να συγκινεί τη συντριπτική μερίδα του κοινού.
 |
 |
Παρά το γεγονός ότι το κλάμπ της οδού Ηπείρου δε “βούλιαξε” από την προσέλευση, υπήρξε εκεί στα έμπροσθεν ένας δυναμικός πυρήνας ακροατών, που διατηρούσε αμείωτο τον παλμό της βραδιάς. Αποθέωνε κάθε iommi-σμό του Baker -τόσο σε παίξιμο όσο και κίνηση-, εκστασιαζόταν από κάθε osbourne-ικό γύρισμα της φωνής του Theo Mindell και έστεκε ευλαβικά ενώπιον του δεμένου rhythm section των Carter Kennedy και Keith Nickel. Η προσέγγιση του τελευταίου πάνω στο όργανο του, είναι μάλλον το πιο μη-sabbath πράγμα που κουβαλά αυτή η μπάντα, καθώς απέχει συνειδητά από το στείρο ντουμπλάρισμα των κιθαριστικών μερών, αποστερώντας ίσως τον ήχο τους από μια έξτρα ώθηση βαρύτητας, αλλά καθιστώντας παράλληλα απείρως πιο ενδιαφέρουσα την εξέλιξη των συνθέσεων.
 |
Το “He Who Walks Alone” ήταν το κομμάτι, το οποίο σήμανε το τέλoς του -ναι μεν- αντιπροσωπευτικού, αλλά όχι ιδιαίτερα χρονικά ικανοποιητικού set τους, με το “μπιζάρισμα” του κοινού να επαναφέρει το σχήμα στη σκηνή για άλλα δύο κομμάτια, τα “Saviours Of The Blind” και “Eastern Woman”. Το τελευταίο μάλιστα, δεν ήταν καταχωρημένο στο setlist και παίχτηκε κατόπιν “παραγγελιάς” από ορισμένους φωνακλάδες θαμώνες. Σε εκείνο το σημείο, η εμφάνιση τους έλαβε το αναμενόμενο τέλος, έχοντας κατορθώσει να αφήσουν ικανοποιημένο ακόμα και το πιο δύσπιστο κομμάτι του κοινού (aka εμένα), όχι όμως και απαραίτητα “χορτασμένο” όσον αφορά τη διάρκεια.
Setlist:
 |
| Encore: Eastern Woman |
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
