To Death Disco Festival έχει καθιερωθεί πλέον ως θεσμός, ένα διήμερο που ήρθε και έμεινε, τόσο σε indoor όσο και σε open air έκδοση, το οποίο αγκάλιασε ο κόσμος και συνεχίζει ακάθεκτο για 4η συνεχή χρονιά να φωτίζει τις σκοτεινές πτυχές της ψυχής μας, με εγχώρια αλλά και διεθνή ονόματα.
Οι Ghost Cop άνοιξαν τη σκηνή με ένα ηλεκτρονικό, πειραματικό set που κινούνταν μεταξύ ambient και ψυχεδελικών ήχων. Η χρήση διακριτικών visuals και φωτιστικών που έπαιζαν με σκιές δημιούργησε έναν ημιδιαφανή, αιθέρια ατμόσφαιρα. Η μουσική τους δεν ήταν απλώς background· είχε την ικανότητα να υπνωτίσει το κοινό, προκαλώντας μια συναισθηματική και ψυχική εμβάθυνση. Τα layering των synths και οι αργοί ρυθμοί έδειξαν ότι οι Ghost Cop κατανοούν τη λεπτή τέχνη της δημιουργίας χώρου μέσα από ήχο.
Η συνέχεια ανήκε στους Days of Sorrow, που έφεραν την ένταση και το βάρος της industrial σκηνής. Η χρήση κόκκινων και μοβ φωτιστικών σε συνδυασμό με τα βαριά beats δημιούργησε ένα almost ritualistic συναίσθημα, όπου το κοινό συντονιζόταν πλήρως με τις αλλαγές στη δυναμική και την ένταση της μουσικής. Η μπάντα απέδειξε πώς η σωστή ισορροπία μεταξύ ρυθμού, αρμονίας και σκηνικής παρουσίας μπορεί να ενισχύσει τη συλλογική εμπειρία. Κάθε κομμάτι φαινόταν να χτίζει έναν παλλόμενο «τοίχο» ήχου, ενισχύοντας την immersive αίσθηση που χαρακτηρίζει το φεστιβάλ.
Η Riki ανέλαβε μια διαφορετική διάσταση, πιο προσωπική και μελωδική. Τα synths της, συνδυασμένα με ελαφρώς μελαγχολικά beats, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που κρατούσε το κοινό σε γλυκιά ένταση, σχεδόν αιωρούμενο. Τα visuals που συνόδευαν την εμφάνιση — θολές φιγούρες και αργές κινήσεις — ενίσχυσαν το μυστήριο, δείχνοντας πώς η σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική μπορεί να γίνει μέσο εσωτερικής εξερεύνησης και συναισθηματικής σύνδεσης.
Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τους δικούς μας Selofan, που επιβεβαίωσαν γιατί θεωρούνται κορυφαίοι στην ελληνική (και όχι μόνο) darkwave σκηνή . Ο μινιμαλισμός τους δεν περιορίζεται σε απλές συνθέσεις· κάθε beat και κάθε ήχος χτίζει έναν ολοκληρωμένο ψυχολογικό κόσμο γύρω από τον θεατή. H φωνή αλλά και η σκηνική παρουσία της Ιωάννας υπήρξε σχεδόν στοιχειωτική, ενώ ο Δημήτρης έδωσε το δικό του ρεσιτάλ σε μπάσο, φωνητικά, πλήκτρα, σαξόφωνο... Η ενορχήστρωση και η χρήση φωτιστικών δημιούργησαν την αίσθηση ότι ο χρόνος και ο χώρος έχουν ανατραπεί. Το αποτέλεσμα ήταν ένα τελείωμα που άφησε το κοινό σε σιωπηλή έκσταση, μεταξύ πραγματικότητας και μουσικής ατμόσφαιρας.
Η επιλογή του line-up της πρώτης μέρας του Death Disco Indoor Festival απέδωσε μια ισορροπία μεταξύ πειραματισμού, industrial έντασης και μελωδικής ατμόσφαιρας, ενώ η σκηνική παρουσία και οι οπτικές εγκαταστάσεις ενίσχυσαν την εμβάθυνση σε αυτή την εμπειρία. Η κοινότητα που στηρίζει το festival αλλά και που δημιουργείται γύρω από το festival μοιάζει να αντιλαμβάνεται τη μουσική όχι μόνο ως ήχο, αλλά ως μέσο συλλογικής εμβάθυνσης και ψυχικής εξερεύνησης, ένας ατέλειωτος χορός στο "σκοτάδι" ...
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου - MyMLiveStories Photography
Comments
