ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΤΣΙΚΑΚΗΣ – “Δεν Πειράζει”

Γιώργος Λιτσικάκης - “Δεν Πειράζει” cover

 

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που ασχολήθηκα τελευταία φορά με την Ελληνική Ροκ σκηνή και η αλήθεια είναι ότι ακόμα και τότε δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα θερμός υποστηρικτής, με πολύ μικρές εξαιρέσεις βέβαια. Και να που τελικά εν έτη 2016 μου παρουσιάζεται μια περίπτωση που έχει αρκετό ενδιαφέρον. Πάμε να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά λοιπόν το θέμα.

 

Ο Γιώργος Λιτσικάκης μας έρχεται από την Αθήνα και μας παρουσιάζει έναν δίσκο που σε γενικές γραμμές κινείται σε κλασικές ροκ φόρμες όπως τις έχουμε μάθει και συνηθίσει στην Ελλάδα, όμως (και εδώ είναι το ενδιαφέρον κομμάτι) μέσα σε όλα τα ακούσματά του, που προσωπικά με παρέπεμψαν από Παύλο Παυλίδη ως τις αγαπημένες μου Τρύπες στο θέμα της ανάπτυξης, βρίσκεις πάρα πολύ όμορφα βαλμένα στοιχεία από 90s' Grunge μπάντες, όπως Soundgarden και Pearl Jam.

 

Και πού είναι η καινοτομία και το “ιδιαίτερο” θα ρωτήσεις, και πολύ καλά θα κάνεις. Η απάντηση είναι πουθενά. Πουθενά παραπάνω δεν μίλησα για καινοτομίες. Μίλησα για ενδιαφέρον ιδέες. Σε ένα είδος το οποίο κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί ότι έχει ουσιαστικά πεθάνει εδώ και χρόνια, με τους τότε εκπρόσωπούς του να ασχολούνται πλέον κατά την γνώμη μου σε ανούσια παντρέματα και άσχετες σκηνές, και την σχεδόν ανύπαρκτη underground συνέχειά του από καινούργιο “αίμα” το Ελληνικό Ροκ όπως το λέμε έχει εκλείψει. Παρόλα αυτά στο “Δεν Πειράζει” βρίσκεις μια ειλικρίνεια, ως προς τον ήχο, ως προς την προσέγγιση, ως προς το “πάντρεμα” αυτόν τον δύο μουσικών σκηνών που μπορούν να συνδεθούν, γιατί έχουν κοινή ρίζα και αντίληψη. Και με αρκετή δουλειά και πειραματισμό ίσως στο τέλος μας δώσουν κάτι πραγματικά καινοτόμο για τα Ελληνικά τουλάχιστον στάνταρ.

 

Στο ζουμί λοιπόν. Δέκα κομμάτια περιλαμβάνει το “Δεν Πειράζει” τα οποία παίζουν με τα vibe και με τις ταχύτητες. Όλα τα κομμάτια παρουσιάζουν ενδιαφέρον, γιατί δεν περιορίζονται σε τυποποιημένες φόρμες, αλλά περιέχουν κάτι το διαφορετικό μεταξύ τους και εξελίσσονται καθ όλη την διάρκειά τους. Ακούγοντας το album σταδιακά διαπιστώνεις πως δεν έχεις να κάνεις με μια δουλειά που έγινε στο “ποδάρι” , αλλά πως από πίσω υπάρχουν μουσικοί που πραγματικά ασχολήθηκαν με το να δημιουργήσουν κάτι ουσιαστικό και πως έχουν κάνει την μελέτη τους σε αυτά   που τους επηρέασαν. Εξαιρετικό στήσιμο βρίσκεις στα κιθαριστικά μέρη που αναπτύσσονται συνεχώς (τι λέγαμε για Soundgarden), όπως και στα πιο ευαίσθητα κομμάτια που η περπατημένη των δύο – τριών ακόρντων και γρατζουνάμε πάει περίπατο. 'Όλη η μπάντα δείχνει δεμένη και ο καθένας εκπληρώνει το πόστο του με ακρίβεια. Μεγάλο συν η παρουσία των εγχόρδων που πέρα από το να συμβάλουν στην ατμόσφαιρα δίνουν ένα όμορφο γέμισμα με προσεγμένες μελωδίες.

 

Ένα ακόμα συν είναι ότι το κομμάτι της σύνθεσης, ενορχήστρωσης, στίχων και παραγωγής (που είναι πραγματικά καλή) πέρασε όλο από τον Γιώργο Λιτσικάκη. Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα κάτι αρνητικό στο σύνολο, με εξαίρεση ίσως το θέμα των φωνητικών που σε πολλά σημεία θα τα ήθελα λίγο πιο δυναμικά και επιθετικά  και γενικά με λίγο περισσότερο νεύρο. Αλλά στην τελική αυτό μπορεί να είναι απλά παραξενιές του υπογράφοντα.

 

Κλείνοντας, όχι δεν θα φέρει την επανάσταση το “Δεν Πειράζει” , παρότι είναι ένας πολύ καλός δίσκος , ούτε θα ταρακουνήσει το μουσικό στερέωμα, αλλά πραγματικά εκεί είναι η ουσία και το νόημα? Εγώ άκουσα μια δουλειά ενός ανθρώπου που αγαπάει αυτό που κάνει, το κάνει καλά και έχει ξοδέψει πραγματικά ουσιαστικό χρόνο για να το “ψάξει” και να το μελετήσει. Είναι ειλικρινές και πιο ατόφιο από όλα αυτά που σήμερα κάποιοι αποκαλούν Ελληνικό Ροκ. Κάποιες φορές, και πολύ σωστά γίνεται, επιβραβεύουμε την πρωτοτυπία. Πέρα από αυτό όμως πρέπει να επιβραβεύουμε και την πίστη, την αγάπη και  την ακεραιότητα ακόμα και σε πράγματα τα οποία δεν είναι in fashion. Αν κάτι τέτοιο υπάρχει στην ουσία της μουσικής.


Βαθμολογία: 70/100

 

 

Για το Rock Overdose

Κωνσταντίνος Μάρης

 

 

 

 

 


Comments