Υπάρχουν περιστάσεις και περιπτώσεις στην μουσική που σου προκαλούν την αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε πολλά χρόνια πίσω. Ότι δεν έχει περάσει ούτε μέρα από την εποχή που μεσουρανούσαν ονόματα όπως οι The Cure, οι Bauhaus και οι JoyDivision. Για μία τέτοια περίπτωση θα μιλήσουμε. Μια περίπτωση πλήρης αδιαφορίας για το σήμερα. Μια περίπτωση που αγαπάει το ατόφιο, το καθαρό και το αναλλοίωτο.
Τι γίνεται όταν πάρεις κάτι στην αρχική του μορφή έκφρασης και το κρατήσεις έτσι, αδιαφορώντας για το πόσο έκτος μόδας και εποχής είναι; Όταν απορρίψεις κάθε είδος και διάθεση πειραματισμού; Όταν η oldschool προσέγγιση είναι για σένα μονόδρομος και το μόνο που μπορείς να προσθέσεις είναι ο εαυτός σου; Κοινός “κολλημένος”. Ακούγεται λίγο άσχημο ε; Ίσως και όχι.
Όλοι μας λίγο πολύ, ασχέτως αν κάποιοι έχουμε μεγάλο εύρος ακουσμάτων ή αν δεν περιοριζόμαστε σε ένα και μόνο είδος, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι κάποια πράγματα στην μουσική μας δεν είναι το ίδιο όπως παλιότερα. Η έκφραση τύπου “Τα 80s' έχουν φύγει και δεν ξαναγυρνάνε” έχει ειπωθεί ή τουλάχιστον υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού στους περισσότερους από εμάς. Η επιλογή λοιπόν κάποιων να παραμένουν προσκολλημένοι σε εκείνη την εποχή, παρόλο που δεν μπορώ προσωπικά να μείνω μόνο εκεί, είναι απολύτως κατανοητή. Αυτό σε έναν μεγάλο βαθμό δείχνει αγάπη, ταύτιση και καλώς ή κακώς δηλώνει ότι η όποια εξέλιξη στο εκάστοτε είδος πλέον κάποιους δεν τους εκφράζει. Και είναι απολύτως σεβαστό.
Αν λοιπόν όλο αυτό το μεταφράσουμε μουσικά μπορούμε να πάρουμε μία πρώτη εικόνα για τους Anima Triste. Μια μπάντα πιστή στις ρίζες της και σε αυτό που της έδωσε σάρκα και οστά. Η μοναδική μπάντα (από όσο γνωρίζω τουλάχιστον,αν κάνω λάθος παρακαλώ διορθώστε με) που επέλεξε δισκογραφικά να παρουσιάσει μια ατόφια Dark Wave δουλειά. Μία πραγματικά ποιοτική Dark Wave δουλειά, χωρίς υπερβολές και γραφικότητες. Χωρίς να προσπαθούν να ακουστούν oldschool, χωρίς επιτήδευση. Εκεί είναι που πραγματικά κερδίζουν το στοίχημα. Αυτό που εκφράζουν το ζουν καθημερινά. Είναι βίωμα και όχι προσποίηση ή “δήθεν”.
Πάμε στο μουσικό κομμάτι; Δέκα συνθέσεις περιλαμβάνει το πρώτο τους δισκογραφικό βήμα. Δέκα κομμάτια που όπως προείπα κλείνουν τον κόσμο και το σήμερα έξω και γυρνάνε τον χρόνο πίσω τόσο μαγευτικά και αριστοτεχνικά που καταλήγεις να καταριέσαι που αυτά τα παιδιά “γεννήθηκαν” σε λάθος εποχή. Θα μπορούσαν να είναι τέρατα του είδους. Χωρίς μονοτονίες και περιορισμούς στην ανάπτυξη,άλλοτε με “ξεσπάσματα” και άλλοτε με απόλυτη μελαγχολία. Πάντα όμως με τόνους ατμόσφαιρας. Ο εκφραστικότατος Mad Sad ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει frontmanκαι ξέρει επίσης πολύ καλά πως να δημιουργεί ατμόσφαιρα. Συνθετικά η μπάντα καταφέρνει να προσπεράσει με μαεστρία τους “περιορισμούς” που υπάρχουν στις κλίμακες και στα chord progression μίας και λίγο πολύ γενικά υπάρχει μία κάποια “περπατημένη”. Ο τρόπος με τον οποίο εμπλουτίζει και χρωματίζει κιθαριστικά τα κομμάτια ο Greg Dirt είναι πάρα πολύ όμορφος και σε πάρα πολλά σημεία μας χαρίζει διαμαντάκια. Καθόλου εύκολη η δουλειά του,μιας και οι απαιτήσεις σε αυτό που διάλεξε είναι μεγάλες αν θες να αποφύγεις την μονοτονία. Ο μεγάλος βράχος, καθώς σε μεγάλο βαθμό σε αυτόν “στηρίζονται” τα κομμάτια είναι ο Gus Black που δείχνει να ξέρει πολύ καλά την σοβαρότητα και το βάρος του μπάσου σε μία τέτοια μπάντα.
Πάμε να συνοψίσουμε, όταν παρουσιάζεις μία τόσο προσεγμένη δουλειά για ντεμπούτο, την οποία μάλιστα επέλεξες να ηχογραφήσεις live στο μεγαλύτερο μέρος της,σε ένα τόσο ιδιαίτερο ύφος (ειδικά για την χώρα μας) και έχοντας να επιδείξεις κομμάτια σαν τα “Believe In Nothing” , “All Of You”, “Misery” (μεγάλη κομματάρα λέμε), “Obliviate” καθώς και το ομώνυμο, οι χαρακτηρισμοί όπως το κολλημένος ή ντεμοντέ πέφτουν στο κενό και είναι τουλάχιστον ανούσιοι. Κάντε μια βόλτα μέχρι το Rebound, αυτήν την “μηχανή του χρόνου” στο κέντρο της Αθήνας, και ρωτήστε αυτούς που είναι μέσα αν τους νοιάζει ή αν δίνουν δεκάρα στο ότι το ημερολόγιο δείχνει 2016. Όλο και κάτι θα ξέρουν...!!!!!!!!
Βαθμολογία: 80/100
Για το RockOverdose
Κωνσταντίνος Μάρης
Comments
