DESERT NEAR THE END – “Theater Of War”

Desert Near The End - “Theater Of War” Cover

 

Πολύ όμορφο συναίσθημα να παρακολουθείς μια μπάντα καθώς αυτή εξελίσσεται. Να βλέπεις το πως ξεδιπλώνει δίσκο με τον δίσκο τα “κρυμμένα” της χαρτιά και το πως ανεβάζει διαρκώς τον πήχη. Υπάρχουν πολλά πράγματα στην μουσική που χρίζουν επιβράβευσης. Το πρώτο βέβαια είναι η ίδια η μουσική που συνθέτει κάποιος. Ένα άλλο ίσως είναι ο σωστός πειραματισμός που κάποιες φορές μπορεί να γεννήσει και την πρωτοτυπία. Εξίσου σημαντική κατά την δικιά μου άποψη είναι η  ειλικρίνεια στην μουσική και φυσικά το πείσμα και η προσπάθεια. Και εδώ έχουμε μία μπάντα που καλύπτει σχεδόν όλα τα παραπάνω.

 

Ενώ συνήθως οι περισσότεροι με το πέρασμα του χρόνου, δίσκο με τον δίσκο ρίχνουν κάπως την δύναμη και την επιθετικότητά τους και διαλέγουν πιο “ήπια” μονοπάτια, οι Desert Near The End σταθερά ανεβάζουν τις ταχύτητες  και κυνηγούν ακόμα πιο ακραίες μουσικές φόρμες. Αυτό είναι το πρώτο που αντιλαμβάνεσαι στην καινούργια τους δουλειά Theater Of War.  Σκοτεινότερος, σκληρότερος, γρηγορότερος από τον προκάτοχό του. Χωρίς να χάσουν την επική τους ατμόσφαιρα, επιστρατεύουν όλα τους τα συνθετικά στοιχεία και τα τραβάνε κυριολεκτικά στα ύψη. Αυτό είναι κάτι που στο ξεκαθαρίζουν από το πρώτο κιόλας κομμάτι “Ashes Descent”. Πατώντας το play ξεχύνεται ο πόλεμος. Blast Beat με το καλημέρα. Μουσικός όλεθρος καθώς τα εκπληκτικά riff διαδέχονται το ένα το άλλο μην αφήνοντας στιγμή για ανάσα.

 

Η συνέχεια δεν ξεφεύγει και πολύ με τα “Faces In The Dark”,”Point Of No Return”,  “Under Blackened Skies” που ακολουθούν,  κρατώντας σταθερά  τον ακροατή σε αυτή την ξέφρενη πορεία. Μία πορεία με καταιγισμό από κιθαριστικά riff και drumming που χτυπάει κόκκινο. Η μπάντα καταφέρνει να αποφύγει την παγίδα της μονοτονίας διατηρώντας την ατμόσφαιρα του concept, εμπλουτίζοντας το κάθε κομμάτι με έξυπνα περάσματα και γέφυρες, καθώς και με τα χαρακτηριστικά πλέον μελωδικά περάσματα του μπάσου .

 

Τα ακουστικά σημεία του εκπληκτικού “Seasons Of The Sun” ντύνουν με τον καλύτερο τρόπο την ήδη άψογη σύνθεση και ανοίγουν τον δρόμο για το ομότιτλο επτάλεπτο έπος που είναι και ένα από τα καλύτερα και επικότερα κομμάτια του album, ίσως και γενικότερα της μπάντας μέχρι τώρα. Η θεματολογική τριλογία που ξεκίνησε με το “A Crimson Dawn” του 2011 ολοκληρώνετε με την μπαλάντα “At The Shores...”.

 

Όλες οι συνθέσεις είναι ένα σκαλοπάτι καλύτερες, η ίδια η μπάντα ακούγεται πιο δεμένη, πιο ώριμη, έχοντας πλέον βρει τα πλεονεκτήματά της και τα δυνατά της σημεία. Τα φωνητικά και αυτά παρουσιάζουν βελτίωση και μεγαλύτερο έλεγχο, δίνοντας την απαραίτητη δυναμική στις συνθέσεις χρωματίζοντας σωστά σε σημεία . Στο σύνολο του ο δίσκος είναι ότι καλύτερο μας έχουν δώσει μέχρι σήμερα οι Desert Near The End,  κάτι που μαζί με όλα τα παραπάνω δείχνει ένα συγκρότημα που δεν επαναπαύεται, συνεχώς προοδεύει και προσπαθεί να εξελίξει τόσο τον ήχο του όσο και το ατομικό επίπεδο των μελών του. Και αυτό είναι ένα από τα πράγματα που βλέπω τόσα χρόνια σε αυτά τα παιδιά και με χαροποιεί, ίσως ακόμα και να με εμπνέει. Η προσπάθεια, το πείσμα και η αστείρευτη επιμονή τους να ξεπερνούν τα όποια εμπόδια, ακόμα και όταν αυτά έχουν να κάνουν με τους ίδιους.

 

Η παραγωγή είναι πάρα πολύ καλή, πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά από την στιγμή που το mix-master επιμελήθηκε ο Tue Madsen (The Haunted, Heaven Shall Burn, Meshuggah μεταξύ άλλων) στα Antfarm Studios.

 

Κλείνοντας λοιπόν, το Theater Of War είναι ένα album με απίστευτη δύναμη, καταιγισμό από riff,θέματα, αρμονίες και μελωδίες. Ένας δίσκος με πάρα πολύ καλές  συνθέσεις που ξεπερνάει τις όποιες ταμπέλες ίσως είχε η μπάντα μέχρι τώρα. Θεωρώ πως θα καλύψει όλους τους ακροατές είτε αυτοί κλίνουν προς το Power, είτε στο Thrash, είτε ακόμα και σε πιο Death φόρμες. Όπως προείπα λοιπόν, το ταξίδι που ξεκίνησε το 2011  για την εύρεση ενός ήλιου, τελειώνει εκεί ακριβώς που ξεκίνησε. Η μήπως όχι...?


Βαθμολογία: 80/100

 

Για το Rock Overdose

Κωνσταντίνος Μάρης

 

 

 


 

Comments