EVERGREY – “The Storm Within”

Evergrey

 

Το να κάνεις κριτικές δεν είναι πάντα εύκολο. Αφενός, το να μπορείς να πεις την γνώμη σου για κάτι που αγαπάς είναι πολύ ευχάριστο, όπως και το να μαθαίνεις καινούργιες μπάντες και δουλειές που μέχρι πρότινος δεν ήξερες. Αφετέρου, όμως, το να κρατήσεις ουδέτερη και ως επί το πλείστον  αντικειμενική στάση κάποιες φορές είναι πραγματικά δύσκολο. Ιδιαίτερα όταν έχεις να κάνεις με συγκροτήματα που αγαπάς και παρακολουθείς από την αρχή της καριέρας τους όπως η εν λόγω μπάντα. Πόσο μάλλον όταν η άποψη ή η γνώμη σου είναι εντελώς αντίθετη με την κοινή γνώμη. Γιατί όπως είπα παραπάνω πρέπει να προσπαθείς να κρατήσεις μία ουδέτερη στάση, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορείς να “χαϊδεύεις” ούτε να “χαρίζεσαι” επειδή το εκάστοτε ρεύμα το απαιτεί. Φυσικά η γνώμη σου είναι πάντα γνώμη δικιά σου και μπορεί και αυτή να είναι λάθος για κάποιους.

 

Μεγάλη η αναμονή και η προσδοκία  για τον τελευταίο δίσκο των Evergrey καθώς το προηγούμενο τους album επανέφερε το χαμόγελο σε πολλούς από εμάς και κάπου η “κατηφορική” πορεία που είχε πάρει η μπάντα από το Monday Morning Apocalypse και έπειτα, φαινομενικά είχε τελειώσει. Ίσως εγώ να περίμενα πολλά ή ίσως βιάστηκα να χαρώ. Το σίγουρο είναι ότι απογοητεύτηκα από το The Storm Within. Που πήγε το νεύρο, τα riff, η ατμόσφαιρα? Εκλάμψεις μόνο εδώ και εκεί. Διάσπαρτες ιδέες που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε κομματάρες χαραμίζονται με χαζοχαρούμενα ρεφρέν και γέφυρες που είναι τουλάχιστον για να πετάς γαρδένιες. Όλα τα προσόντα είναι εκεί, τα έχουν, αλλά για κάποιο λόγο τα θάβουν προς το όποιο εμπορικό όφελος. Καλύτερο παράδειγμα από τα “Astray”, “Disconnect” και “My Allied Ocean” δεν υπάρχει. Καταπληκτικά riff στις εισαγωγές που με έκαναν να σηκωθώ από την καρέκλα και να φωνάξω “ναι ρε π@@@τη μου”. Και πάνω που λες αυτό είναι, πάρε ένα γλυκανάλατο γυρισματάκι, που διαρκεί σχεδόν σε όλο το κομμάτι, έτσι απλά για την ξενέρα. Γιατί ρε Tom? Τα μοναδικά κομμάτια που είχαν έστω και λίγο από τον παλιό καλό εαυτό σας τα σακατέψατε.

 

Και η ταυτότητα είναι κάτι που θα επιμείνω. Δεν είναι αυτοί οι Evergrey που έκαναν πολλούς από εμάς να ακολουθούν τόσο πιστά. Άκου για παράδειγμα το “Passing Through”, καλά σοβαρά μιλάτε τώρα? Και σωστά θα μου πεις, “σιγά μην σε ρωτήσουν ρε φίλε. Ότι θέλουν θα κάνουν”. Και είναι σωστό. Δεν μπορείς να περιορίσεις κανέναν στην μουσική του, αυτό το καταλαβαίνω και το βιώνω σε προσωπικό επίπεδο. Έχεις χτίσει όμως μια ολόκληρη καριέρα πάνω σε αυτήν την “ταυτότητα” , δεν είσαι μια μπαντούλα του χθες. Και οι αλλαγές δεν ήταν κάτι ξένο στην μέχρι τώρα πορεία σου. Τι σχέση είχε το “Solitude Dominance Tragedy” με το “Recreation Day” ή  το “In Search Of Truth” με το “Monday Morning Apocalypse”? Είχαν όμως την ίδια ταυτότητα στην ρίζα τους, όχι αυτό το Eurovision attitude.

 

Κάπου εδώ τελειώνει η φλυαρία μου. Ότι είχα να πω καθαρά σαν Evergrey φαν το είπα. Οφείλω όμως να το κοιτάξω και αλλιώς το θέμα. Οι συνθέσεις έχουν πολυμορφία. Έχουν στιγμές που σου μένουν και αν  βγάλεις την ετικέτα, είναι ένας αρκετά καλός δίσκος. Σε γενικά πλαίσια χαλαρός, pop αλλά καλός δίσκος. Πιασάρικα ρεφρέν παντού και γενικά αρκετά hooks. Η παρουσία της Floor Jansen στο “In Orbit” μόνο απαρατήρητη δεν περνάει, όπως και το ντουέτο με την κυρία του κυρίου Carina Englund στο “The Paradox of the Flame”. Στο παικτηκό κομμάτι τι να αναλύσω? O Tom φωνάρα, ο Henrik παίζει τα πόδια του στα solos και ο Jonas είναι απλά τέρας. Το πόσο παικταράδες είναι όλοι τους είναι γνωστό και δεν χωράει αμφισβήτηση όσο “ξενέρωτα” και αν θεωρώ πως παίζουν πλέον.

 

Το “Distance” ξεχωρίζει αρκετά και είναι ίσως ένα από τα καλύτερα κομμάτια του album. Αυτό μαζί με τα “Someday” και “The Impossible” αποτελούν ξεκάθαρη συνέχεια του “Hymns For The Broken”. Μακάρι να ήταν και τα υπόλοιπα έτσι. Καλά, καλά, σταματάω...

 

Για να συνοψίσω λοιπόν, ηχητικά για εμένα το The Storm Within είναι χιλιόμετρα μακριά από αυτό που εγώ αγάπησα στους Evergrey. Από την άλλη όμως δεν παύει να είναι μουσική, μουσική η οποία όσο και αν μου ξινίζει πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι καλή.

 

Οι Evergrey έκαναν ότι πίστευαν πως έπρεπε να κάνουν. Και είναι τόσο καλοί μουσικοί όλοι τους που ακόμα και τσιφτετέλια να έπαιζαν θα το έκαναν καλά. Το κατά πόσο όμως το αποτέλεσμα αρέσει ή όχι είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Ο καθένας ακούει και κρίνει με το δικό του αφτάκι. Όπως έκανα και εγώ, μόνο που στην δικιά μου θέση “οπαδιλίκια”  δεν χωράνε.


Βαθμολογία: 72/100

 

Για το Rock Overdose,

Κωνσταντίνος Μάρης

 

 

 

 


Comments