HAREM SCAREM – “United”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 8 Αυγούστου 2017

 

Αν είσαι λάτρης του μελωδικού rock, οφείλεις να ξέρεις τους Harem Scarem. Τους Καναδούς εκπροσώπους αυτού του είδους, οι οποίοι έκαναν το ντεμπούτο τους στα τέλη του ’80. Η πρώτη τους, ομώνυμη, ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλεία κυκλοφόρησε το 1991 βάζοντας τα θεμέλια σε μια πολύ επιτυχημένη πορεία η οποία μας χάρισε αρκετούς αξιόλογους δίσκους μέχρι την απόφαση του συγκροτήματος να διαλυθεί λόγο τον πολλών μεμονωμένων project που είχαν αναλάβει ξεχωριστά τα μέλη.

 

 

Μετά την επανένωση τους λοιπόν το 2013, τα αρχικά μέλη της μπάντας, Harry Hess (φωνητικά) και Pete Lasperance (κιθάρα) έχουν παραμείνει στη θέση τους, συνεχίζοντας να δίνουν το καλύτερο τους εαυτό και να δημιουργούν επιτυχίες. Πράγμα που οφείλεται τόσο στο δίδυμο αυτό αλλά και σε όσους τους πλαισιώνουν που δεν είναι άλλοι από τους Creghton Doane στα drums και τον σχετικά νέο στη παρέα μπασίστα Stan Miczek. Έτσι, εν έτη 2017, ο 14ος δίσκος τους κατά σειρά και ο 2ος μετά την επανένωση είναι γεγονός και ήρθε για να μας αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις. Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό, τη στιγμή που η μελωδία από το αρχικό και όλας κομμάτι βγαίνει από τα ηχεία είναι νοσταλγία. Νοσταλγία για μια εποχή που άφησε το δικό της στίγμα στη ροκ μουσική, και δίχασε όσο καμιά άλλη.

 

 

Ο δίσκος δε θα μπορούσε να ξεκινάει καλύτερα, με το ομώνυμο “United” του οποίου το βαρύ riff πλημμυρίζει τα αυτιά σου και η μελωδία του βροντοφωνάζει Harem Scarem. Εδώ είναι που φαίνεται και η μαεστρία του Lesperance  στη κιθάρα, η οποία πραγματικά απογειώνει το κομμάτι τόσο με τα riff όσο και με το πολύ άρτια εκτελεσμένο και δυνατό σόλο. Αναμφίβολα ένα κομμάτι το οποίο μυρίζει 80’s και θα σε κάνει να σιγοτραγουδάς τη μελωδία του, θυμίζοντας παράλληλα αρκετά τραγούδια από Bon Jovi, Ratt, Poison και Motley Crue, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αντιγράφει κάτι από όλους αυτούς. Τα πολύ δυνατά riff συνεχίζονται στο “Here Today Gone Today”, δένοντας κατόπιν αρμονικά με τα υπέροχα και καθαρά φωνητικά του Harry Hess, ενώ το album συνεχίζει με το “Gravity” του οποίου η χαρακτηριστική μελωδία συμπληρώνονται από τα riffs που παίζουν κυρίαρχο ρόλο σε όλο το κομμάτι. Μπορεί τα τρία πρώτο κομμάτια του δίσκου να αποτελούν τα highlights του, δε θα μπορούσαμε όμως να μην κάνουμε ιδιαίτερη μνεία και στο “Sinking Ship” το οποίο αναδεικνύει ακόμα καλύτερα τις φωνητικές δυνατότητες του Hess, κομμάτι το οποίο στο σύνολο του θα μπερδέψει ακόμα και τους πιο μυημένους στο είδος αυτό ως προς το σε ποιόν ανήκει αφού θα μπορούσε να μοστράρει άνετα σε κάποιο από τους παλιούς και κορυφαίους δίσκους των Def Leppard. Και ναι αν ακούσετε όλο το δίσκο και φτάσετε στο “One of Life’ s Mysteries” θα αναρωτηθείτε πάλι το ίδιο αφού η συγκεκριμένη μπαλάντα θα μπορούσε να είναι ακόμα ένα κομμάτι τους.

 

 

Στο σύνολο του ολόκληρο το άλμπουμ περιέχει από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο κομμάτι πολύ δυνατά και μαγευτικά riffs, εκπληκτικά γυρίσματα, καθαρά φωνητικά που σε καθηλώνουν και σε μεταφέρουν πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στην εποχή που ένας δίσκος αυτού του επιπέδου θα ήταν άνετα μέσα στο  TOP 10 των κυκλοφοριών.


Βαθμολογία: 80/100

 

Για το Rock Overdose,

Πέτρος Ροκάς

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Comments