KZOHH – “Trilogy : Burn Out The Remains”

kzohh

 

Τρίτος δίσκος μέσα σε τρία χρόνια για τους Ουκρανούς Kzohh. Το μόνο που δε μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς είναι για έλλειψη έμπνευσης. Σε αυτό το δίσκο ολοκληρώνουν το concept της πανδημίας που είχαν ξεκινήσει στους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία να επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα που προκλήθηκε από αυτήν την πανδημία, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα η μουσική εδώ να είναι ακόμα περισσότερο τελετουργική και επικεντρωμένη στα πιο αργά και πένθιμα σημεία, ώστε να δοθεί έμφαση σε αυτό ακριβώς το πένθιμο χαρακτήρα που αποτυπώνεται όταν οι άνθρωποι μετρούσαν τους νεκρούς τους.

 

Γι’ αυτό μη σας ξενίζει η τελετουργική έκφραση του πρώτου κομματιού η οποία ξεκινάει με την ψαλμωδία του "Χριστός Ανέστη". Το συγκρότημα συνεχίζει την προσπάθεια της αφηγηματικής και κινηματογραφικής μορφής που ξεκίνησε στα δύο προηγούμενα άλμπουμ, προσπαθώντας να αποτυπώσει την προσπάθεια της επαναφοράς της ελπίδας μέσα στη γενική απόγνωση. Επειδή ωστόσο αυτός ο δίσκος προσπαθεί να αποτυπώσει όσο περισσότερο μπορεί την απόγνωση και το θρήνο, έχουμε το δίσκο με τα λιγότερα καθαρόαιμα black metal σημεία και ξεσπάσματα. Ο δίσκος ακολουθεί καθαρά ένα θρηνητικό doom metal μοτίβο με όσο το δυνατόν πιο αργές ταχύτητες γίνεται.

 

Να σημειωθεί ωστόσο, πως πρόκειται για το δίσκο με τη μικρότερη διάρκεια στη δισκογραφία του συγκροτήματος, καθώς αποτελείται από μόλις τρία κομμάτια με συνολική διάρκεια 37 λεπτών. Γι αυτό και τα κομμάτια είναι 'απλωμένα' και 'τεντωμένα', γεμισμένα με avantgarde πειραματισμούς και ambient περάσματα, τα οποία προσπαθούν να αποτυπώσουν την παράνοια των μαζικών θανάτων και των απομειναριών.

 

Μακράν ο πιο πειραματικός και αργός δίσκος τους, με αποτέλεσμα όσοι τους γνωρίζουν ήδη να δυσκολευτούν αρκετά στην ακρόασή του. Μπορεί να διατηρούν ορισμένα χαρακτηριστικά από τις ρίζες τους, αλλά το βασικό στοιχείο τους έχει θυσιαστεί για τη δημιουργία αυτού του άρρωστου δίσκου (με όλες τις έννοιες), αφήνοντας ανάμικτες εντυπώσεις κατά την ακρόαση, διατηρώντας όμως μια σιγουριά πως ξέρουν τι κάνουν και πώς να το κάνουν. Απλά αυτό που κάνουν εδώ είναι πολύ ιδιαίτερο και ιδιόμορφο, και σίγουρα αρκετά απρόσιτο, ακόμα και για τους ίδιους τους οπαδούς τους.


Βαθμολογία: 70/100

 

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος

 

 

 

 

 


 

Comments