NEIGE ET NOIRCEUR – “Les Tenebres Modernes”

neige & noirceur

 

“Κι όμως, δεν είναι Γάλλοι”

 

Τελευταία παρατηρούνται αρκετά συγκροτήματα που προσπαθούν να φτιάξουν concept άλμπουμ με θέμα τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και επί τον πλείστον πρόκειται για extreme συγκροτήματα τα οποία θέλουν μέσω της μουσικής τους να παραλληλίσουν την ακραία ατμόσφαιρα με τα γεγονότα της εποχής. Κάτι τέτοιο προσπαθούν να κάνουν και οι Καναδοί Neige et Noirceur στον πέμπτο δίσκο τους. Με το black metal τους προσπαθούν να 'αιχμαλωτίσουν' την πολεμική ατμόσφαιρα με τις ambient πινελιές να προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νοσηρή και αποπνικτική ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε στους πολέμους.

 

Κι ενώ στην προσπάθεια προσομοίωσης της ατμόσφαιρας της εποχής τα έχουν καταφέρει αρκετά καλά, στο καθαρά μουσικό μέρος πάσχουν λίγο. Αυτό συμβαίνει σε διάφορες λεπτομέρειες του δίσκου, οι οποίες όμως συμπυκνώνονται και χαλάνε πολλές στιγμές της ακρόασης. Για παράδειγμα, ακόμα και με την έναρξη του δίσκου δημιουργείται ένα αίσθημα δίνης που δημιουργείται με την αντίθεση του δονούμενου blastbeat και των μετρημένων αλλά τραχέων φωνητικών. Γενικότερα, οι έντονες αλλαγές στο ρυθμό και η πολυπλοκότητα του υλικού επαναφέρουν πολλές φορές αυτό το αίσθημα, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε πιο έντονα. Τα πολλά καλά στοιχεία που διαθέτει ο δίσκος πολλές φορές θάβονται σε στιγμές έντονου βομβαρδισμού πληροφοριών στη μουσική, ενώ υπάρχουν και στιγμές όπου οι εναλλαγές ρυθμού και οργάνων δε ταιριάζουν καθόλου μεταξύ τους.

 

Και μπορεί να μιλάμε για λεπτομέρειες, σε αυτό το επίπεδο όμως τέτοιες λεπτομέρειες μπορούν να χαλάσουν τη συνοχή των συνθέσεων. Κι αυτό γιατί διακρίνονται πολλά καλά στοιχεία που θα έκαναν αυτή τη δουλειά απολαυστική, όπως η άριστη χρησιμοποίηση του πολεμικού ρυθμού στο double-bass στην προσπάθεια τους να αποδώσουν ένα πολεμικό κλίμα, κάτι στο οποίο συμβάλλουν και τα doom περάσματα. Και στην τελική, μιλάμε για λεπτομέρειες που καταστρέφουν τη συνοχή του άλμπουμ και το καθιστούν δύσκολο στην ακρόαση.

 

Οι ηχητικές πληροφορίες είναι τόσο άτακτα δομημένες, που χρειάζονται αρκετές ακροάσεις του άλμπουμ για να κατανοήσει κάποιος το χάος που επικρατεί. Η έλλειψη συνοχής είναι το μεγαλύτερο μείον ενός δίσκου που είχε πολλές προοπτικές, με πολλά βασικά σημεία να έχουν 'κατασκευαστεί' σωστά, αλλά στο τέλος να χάνει την αξία του από κάτι τόσο απλό. Δίσκος που διαρκεί 40 λεπτά, εμένα μου φαινόταν να διαρκεί πάνω από ώρα.


Βαθμολογία: 62/100

 

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος

 

 

 

 


Comments