NEUROSIS – “Fires Within Fires”

neurosis

 

“Inner Fire Burning”

 

Λένε πως δεν είναι σωστό να δίνεις σε έναν οπαδό να γράφει κριτική στα άλμπουμ του αγαπημένου του συγκροτήματος, γιατί είναι ικανός λόγω της υποκειμενικότητάς του και του ενθουσιασμού του να κρύψει τις ατέλειές του και να προωθήσει τα προσόντα του. Υπάρχει όμως και η περίπτωση, όπως τώρα καλή ώρα, ο οπαδός (ο υποφαινόμενος εν προκειμένω) να είναι ικανός να αντιληφθεί κάποιες ιδιοτροπίες που διαθέτει το παρουσιαζόμενο άλμπουμ και να έχει τη δυνατότητα να τις αντιληφθεί ευκολότερα σε σχέση με κάποιους άλλους. Διαλέγετε και παίρνετε.

 

Το σίγουρο πάντως, είναι πως εδώ έχουμε το μικρότερο σε διάρκεια δίσκο τους από την εποχή του "The Word As Law", καθώς ο δίσκος διαρκεί μόλις 40 λεπτά ακριβώς. Πρόκειται για ένα γεγονός το οποίο αρχικά με ξένισε, ακούγοντας όμως στη συνέχεια το άλμπουμ κατάλαβα γιατί συνέβη αυτό. Πρόκειται για ένα πλήρως εσωτερικό άλμπουμ, το πιο εσωτερικό τους από την εποχή του "The Eye Of Every Storm". Μόνο που εκείνο ήταν εσωτερικό λόγω του γεγονότος ότι τα κομμάτια ήταν 'απλωμένα' και βασισμένα στα ηχοτοπία. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

 

Ίσα ίσα που οι συνθέσεις είναι αρκετά άμεσες και δεν αναπτύσσονται σταδιακά όπως συνέβη κυρίως στο προηγούμενο άλμπουμ, αλλά άμεσα. Απλά, αυτή η άμεση ανάπτυξη δεν σημαίνει κιόλας ότι είναι και δυναμική. Κι αυτό γιατί οι συνθέσεις, αν και άμεσες, είναι οι πιο σκοτεινές και 'πειραματικές' εδώ και πολλά χρόνια, και ενώ συνήθως είχαμε κάποιες σκοτεινές συνθέσεις διάσπαρτες μέσα στον εκάστοτε δίσκο, εδώ έχουμε το παράδοξο να έχουμε  και τις πέντε συνθέσεις άκρως σκοτεινές, γεγονός που ενισχύει αυτήν την εσωτερικότητα και την αδυναμία της κατανόησης του δίσκου με λίγες ακροάσεις, που σημαίνει ότι μπορεί ο δίσκος να είναι μικρός σε διάρκεια, όμως η εσωτερικότητά του και η σκοτεινιά του τον καθιστούν τον πιο δύσκολο δίσκο σε αφομοίωση από την εποχή του "Through Silver In Blood".

 

Η μονολιθικότητα και ο πειραματισμός, πάντως, διατηρούν ένα μέγιστο επίπεδο, ίσως το μεγαλύτερο που διακρίνεται στα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει, κάτι λογικό αν αναλογιστούμε ότι διαφοροποιούνται ακόμα και μεταξύ κάθε δίσκου τους. Εδώ πάντως αυτά τα στοιχεία αγγίζουν το ζενίθ τους, κρατώντας το πιο σημαντικό τους στοιχείο ζωντανό, και εννοώ τη βαρύτητά τους η οποία δε θυσιάζεται καθόλου, παρ'όλα τα ηχητικά τερτίπια και τις εξερευνήσεις τους.

 

Μπορεί λοιπόν ο δίσκος να κυμαίνεται σε μικρή διάρκεια, η διάχυτη ιδιοτροπία και εσωτερικότητά του όμως, τον καθιστούν τον πιο δύσκολο στην αφομοίωση δίσκο εδώ και πολλά χρόνια. 'Όλα τα στοιχεία τα οποία τους καθιέρωσαν βρίσκονται εδώ, απλά δεν είναι άμεσα διαθέσιμα για κατανόηση και αφομοίωση και περιμένουν να ανακαλυφθούν με το χρόνο και την υπομονή που οφείλει και απαιτεί να διαθέσει κάθε ακροατής, ειδικά τώρα που ακολουθεί διαφορετική κατεύθυνση, που είναι πολύ λιγότερο άμεση. Εξάλλου, η μουσική τους δεν ήταν ποτέ φτιαγμένη για τις μάζες και αυτός ο δίσκος το αποδεικνύει πανηγυρικά.


Βαθμολογία: 80/100

 

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος

 

 

 

 

 

 


Comments