PILLORIAN – “Obsidian Arc”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28 Μαρτίου 2017

 

“Birth And Death Of The Pillars Of Creation”

 

Οι Agalloch μπορεί να μην υφίστανται ως μπάντα, μιας και προ ολίγων μηνών, ο ιδρυτής τους John Haughm, τα τίναξε όλα στον αέρα για λόγους επαγγελματισμού, όπως φάνηκε αργότερα. Προφανώς είχε ήδη κάτι στα σκαριά κι αυτό το κάτι βρήκε στέγη υπό του ονόματος Pillorian. Μαζί με τον ντράμερ των Uada, το ντεμπούτο των οποίων παρουσιάσαμε εδώ,  Trevor Matthews και τον μπασσίστα, Stephen Parker, δημιουργήθηκε ένα πολύ ικανό τρίο που σκοπό έχει να συνεχίσει την βαριά κληρονομιά του ονόματός που άφησε πίσω του ο πρώτος.

 

Με το πρώτο άκουσμα, ο μέσος οπαδός θα διαπιστώσει ότι ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με τον πνευματικό διάδοχο του “The Serpent & The Sphere”. Η πιο απόκοσμη, αλλά και ταυτοχρόνως ακραία μουσική, σε συνδυασμό με τις κραυγές και τα ουρλιαχτά του Haughm, μπαίνουν σε πρώτο πλάνο και κλείνουν το μάτι κατά κάποιον τρόπο στην πρώιμη εποχή των Agalloch. Τα μπλαστίδια του “Archaen Divinity” με το καθαρά black riff του, είναι μια πολύ καλή εικόνα για το τι περιλαμβάνει το Obsidian Arc. Από την άλλη βέβαια, υπάρχουν εναλλαγές και ατμοσφαιρικά σημεία, όπως το “Dark Is The River Of Man”, το οποίο αφήνει υπόνοιες για ίσως κάτι διαφορετικό στον επόμενο δίσκο, μιας και πρόκειται και για το τελευταίο κομμάτι. Το δε πάντρεμα των αρπισμάτων με τα μπρούταλ φωνητικά, σε διάφορα κομμάτια του δίσκου, αλλά κυρίως στο “The Vestige Of Thorns”, χτίζουν μια μοναδική ατμόσφαιρα, που σίγουρα πολλοί θα λατρέψουν.

 

Στα θετικά επί των αλλαγών, θα έβαζα με σιγουριά και την συμμετοχή του Matthews στον δίσκο, μιας και το παίξιμό του, έχει μέσα μια εκρηκτικότητα που αναγκαστικά ανέβασε τους ρυθμούς των υπολοίπων. Η παραγωγή κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα και αυτό φυσικά μόνο καλό μπορεί να είναι, αφού βοηθάει στο να μην περνάει απαρατήρητο τίποτα. Από τους χτύπους της πένας, μέχρι ορισμένες ανάσες, ο δίσκος είναι ζωντανός σε όλη του την οντότητα και δεν αναπαράγει, αλλά αφηγείται.

 

Μπορεί τα παραπάνω λόγια να φάνηκαν ως φουσκωμένα από έναν φανατικό οπαδό του ατμοσφαιρικού black metal, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζονται από το προσωπικό γούστο του γράφοντος. Μέσα μου είχα βρει τον διάδοχο της μπάντας στους The Flight Of Spleipnir και να που λίγες εβδομάδες μετά διαψεύστηκα πανηγυρικώς. Αυτό βέβαια μόνο καλό μπορεί να είναι, αφού έχουμε τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε τρομερά ποιοτικούς δίσκους, τον έναν μετά τον άλλο. Και αναμφισβήτητα, το συγκεκριμένο είδος μουσικής διατρέχει την δική του χρυσή εποχή εδώ και κάποια χρόνια.  Ο βασιλιάς επέστρεψε για να πάρει πίσω τον θρόνο του.


Βαθμολογία: 93/100

 

Για το Rock Overdose,

Ηλίας Ιακωβόπουλος

 

 

 

 

 

 


Comments