Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Ένα από τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα που μπορεί να δεχτεί κάποιος στον χώρο της δισκοκριτικής είναι ένα απλό μήνυμα στον προσωπικό του λογαριασμό που μοιάζει περίπου με αυτό: «Καλησπέρα, διάβασα πρόσφατα την κριτική σου στο ίντερνετ για το Χ συγκρότημα και μου άρεσε πολύ / τη βρήκα πολύ εύστοχη. Συνέχισε την καλή δουλειά, καλό μεσημέρι». Ένα τέτοιο μικρό μπορεί να αποδειχθεί τεράστιο ψυχολογικό boost στον χώρο της (ερασιτεχνικής, κακά τα ψέματα) δισκοκριτικής.
Όταν όμως λαμβάνεις ένα μήνυμα από έναν νέο καλλιτέχνη, ο οποίος σου ζητάει να αναλάβεις προσωπικά την επιμέλεια της κριτικής για το ντεμπούτο του, ομολογουμένως τον πιο κομβικό δίσκο για την καριέρα του, τότε αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη μορφή κολακείας και -τρόπο τινά- δικαίωσης για όσους από εμάς προσπαθούμε να σας προσφέρουμε καθημερινά μια εικόνα στον χώρο της -εγχώριας και διεθνής- μουσικής.
Ώρα να μπω στο ψητό όμως. Θεσσαλονίκη, 2025. Ένα συγκρότημα ονόματι Remnant κάνει τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, και με το ντεμπούτο του ονόματι “Labyrinth of the Mind” επιθυμεί να αλλάξει τις ισορροπίες στον χώρο του σκληρού ήχου. Η επιθυμία τους να γράψω μία κριτική για το ντεμπούτο αυτό ήταν μία ευχάριστη πρόκληση για εμένα, αφενός επειδή ο προσωπικός μου χρόνος στερεύει ολοένα και περισσότερο εν όψει καλοκαιριού, κι αφετέρου επειδή το είδος της μουσικής τους παρεκκλίνει σημαντικά από το «comfort zone» μου, συνεπώς το αποτέλεσμα αυτού του κειμένου θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον για εμένα.
Αυτή τη λέξη θα χρησιμοποιήσω για να περιγράψω και το “Labyrinth of the Mind” στην ολότητά του: το ντεμπούτο των Remnant είναι ένα ενδιαφέρον άλμπουμ, με αρκετά σημεία που αξίζουν την προσοχή των σύγχρονων μουσικόφιλων, έστω και για μία απλή ακρόαση. Παρόλο που η μουσική βάση ριζώνεται στο μοντέρνο hard ‘n’ heavy, μου ήταν αδύνατο να μην παρατηρήσω τη βασική επιρροή των Θεσσαλονικιών από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα τους, κι αυτή δεν είναι άλλη από τους grunge πρωτοπόρους Soundgarden.
Η επιρροή της πιο κομβικής μπάντας για τον ήχο των 90s (change my mind) είναι ξεκάθαρη σε κάθε riff, κάθε μπασογραμμή και κάθε drum fill της πεντάδας, και σε συνάρτηση με τη σύγχρονη μουσική δομή που χρησιμοποιείται στις συνθέσεις και τα φωνητικά του frontman Γιάννη Μπλάγα -τα οποία θυμίζουν σε πολλά σημεία τα vocal performances του αδικοχαμένου Chris Cornell-, το τελικό αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά ανέμπνευστο μπορεί να χαρακτηριστεί.
Με δέκα συνθέσεις και συνολική διάρκεια 40 λεπτών, το “Labyrinth of the Mind” μας μεταφέρει το μουσικό όραμά του χωρίς να μας κουράζει, αντιθέτως μας προσφέρει πιασάρικα κομμάτια όπως το “Speech of Soul”, το -ear-worm- “Into Oblivion” και την καλύτερη σύνθεση στον δίσκο “Hero of Life”. Η δουλειά των Αλέξανδρου Μήτσιου και Στέφανου Παντούλη στις κιθάρες είναι πολύ ελπιδοφόρα, ενώ το rhythm section των Γιάννη Μουχταρόπουλου και Θάνου Μυτακόπουλου σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα συνεισφέρει σημαντικά στις συνθέσεις χωρίς να μοιάζει απλά διεκπεραιωτικό ή να βρίσκεται στο παρασκήνιο.
Φυσικά, ένα νέο συγκρότημα έχει πάντα περιθώρια βελτίωσης, και οι Remnant δεν αποτελούν εξάιρεση. Οι συνθέσεις -τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- αισθάνονται αρκετά generic, η DIY παραγωγή θα μπορούσε να είναι λίγο καλύτερη, ενώ τα φωνητικά του Γιάννη Μπλάγα, αν και solid καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου, έχουν σημεία που χρειάζονται προσοχή.
Σε τελική εξέταση, η εικόνα μου για το ντεμπούτο των Remnant είναι πολύ θετική. Παρά το γεγονός ότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής δεν είναι στα καθημερινά ακούσματά μου, το “Labyrinth of the Mind” κυλάει ευχάριστα και προσφέρει τον κατάλληλο βαθμό ίντριγκας ώστε να μην περάσει απαρατήρητο σε πρώτο χρόνο. Η πεντάδα από τη Θεσσαλονίκη έθεσε τις βάσεις για κάτι καλό, από εδώ και πέρα είναι στο χέρι τους να χτίσουν πάνω σε αυτό και να συνεχίσουν να ανεβαίνουν ψηλότερα.
Βαθμολογία: 67/100
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
REMNANT - “Labyrinth of the Mind”
Cockroach Studio Productions (2025)
Comments
