RIMRUNA – “Der Hatz Entronnen”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 11 Ιουλίου 2017

 

Καλοκαιράκι. Με τους καύσωνές του, την εμφάνιση και εξάπλωση παντώς είδους Homo Grecokagurius στις παραλίες, τα beachόμπαρα και τις καφετέριες, είναι η χειρότερη εποχή για έναν μεταλλά, που θέλοντας και μη θα πρέπει να ταιριάξει σ' αυτό το μίγμα από καγκουροπάρταλους, μασχαλίλα στα λεωφορεία και μουσική του κώλου στη διαπασών, είτε έχεις πάει για μπάνιο και έχεις κοντά σου ένα, νόμιμο πάντα, υπαίθριο μαγαζί που, νόμιμα πάντα, χρεώνει τις ξαπλώστρες σε τιμές όσο το κόστος αγοράς μιας ξαπλώστρας, είτε από οποιοδήποτε μαγαζί περνάς απ' έξω, στο κέντρο της πόλης σου.

 

 

Σε μια τέτοια εποχή, και μόνο το να λες ότι ακούς black metal, φέρνει αντιμέτωπο εναντίον σου ακόμα και τον ίδιο τον ήλιο, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα. Επειδή όμως οι Γερμανοί Rimruna διάλεξαν την συγκεκριμένη εποχή για να κυκλοφορήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους, και δε μπορούμε να περιμένουμε να έρθει ο Σεπτέμβρης για να νιώθουμε άνετοι και έτοιμοι για ένα τόσο παγωμένο και χειμωνιάτικο άκουσμα, σας συμβουλεύουμε να κάνετε νύχτα την ακρόαση αυτού του άλμπουμ για να νιώσετε όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κλίμα του.

 

 

Κι αυτό γιατί αυτός ο δίσκος είναι τόσο αντίθετος με την εποχή του, που αν η ακρόαση γίνει χειμώνα είναι ικανός να δημιουργήσει παγοκρύσταλλους στα ακουστικά ή στα ηχεία σας. Το μουσικό dna του είναι τόσο παγωμένο, πικρό (grim) και βλοσυρό, με τις επιρροές του να προέρχονται από τις πρώιμες εποχές σχημάτων όπως οι Immortal, Satyricon και, λιγότερο, Marduk, με μία εξόχως ωμή παραγωγή, αλλά ταυτόχρονα και με πιο μελωδικά στοιχεία, όπως ατμοσφαιρικά περάσματα, τα οποία όμως δημιουργούνται αποκλειστικά από τα έγχορδα, όπως για παράδειγμα οι πολλές ακουστικές κιθάρες, ενώ υπάρχει κι ένα διάσπαρτο black 'n' roll vibe, το οποίο όμως δεν κυριαρχεί ουδέποτε, και απλά συμπληρώνει το ύφος.

 

 

Ο τέλεια επιτυχημένος συνδυασμός ωμού και επιθετικού black metal μαζί με πιο ατμοσφαιρικό black metal, διατηρώντας μάλιστα αναλλοίωτα αυτά τα δύο στοιχεία σε κάθε στιγμή των συνθέσεων, είναι μια ισορροπία που λίγα συγκροτήματα έχουν καταφέρει να επιτύχουν. Αλλά το πιο σπουδαίο, είναι ότι καταφέρνουν να κολλάνε στο μυαλό τις μακροσκελείς σε διάρκεια συνθέσεις τους, οι οποίες ξεπερνάνε όλες το δεκάλεπτο (με εξαίρεση το intro και το outro), και είναι τόσο έντονες και εμπνευσμένες που όχι μόνο ο ακροατής δε χάνει το ενδιαφέρον του, αλλά δημιουργεί και εξαιρετικές στιγμές που ακροβατούν μεταξύ μελωδίας και επιθετικότητας. Πρόκειται για τον πιο αντικαλοκαιρινό δίσκο που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει μέσα στο κατακαλόκαιρο.


Βαθμολογία: 79/100

 

Για το Rock Overdose,

Σταύρος Πισσάνος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Comments