SATAN’S HALLOW – “Satan’s Hallow”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 28 Μαΐου 2017

 

Ας ξεκινήσουμε λίγο ανορθόδοξα,  από το τέλος, και συγκεκριμένα από το κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ, το “Beyond The Bells”.

 

Όσο αισιόδοξος και θετικός κι αν είναι ένας οπαδός του παραδοσιακού metal, τα πράγματα στον χώρο δεν είναι, ούτε μπορούν να γίνουν ποτέ «όπως παλιά». Ούτε ο ήχος μπορεί να αναπαραχθεί πιστά με απόλυτη επιτυχία, ούτε οι κλασσικές, διαχρονικές συνθέσεις μπορούν να γεννηθούν πλέον με την ίδια συχνότητα και ευκολία. Οπότε οι απαιτήσεις μας έχουν γίνει ρεαλιστικότερες και απλά απολαμβάνουμε αυτά που μπορεί να μας προσφέρει το σύγχρονο παλιομοδίτικο (!) metal, χωρίς να το φορτώνουμε με ανεδαφικές προσδοκίες και  άδικες συγκρίσεις. Κι όμως ακούγοντας το προαναφερθέν κομμάτι δεν χρειάστηκε σε καμία περίπτωση να το κρίνω με επιείκεια ή να το αντιμετωπίσω με συγκατάβαση.  Άνετα θα το έβαζα σε μια αρένα με 80s μεταλλικά θηρία και αυτό θα με έβγαζε ασπροπρόσωπο πολεμώντας τα στα ίσα! Μιλάμε για έναν απίστευτο μελωδικό speed metal ύμνο, που κάθε φορά από τις περίπου εκατό που τον άκουσα, τραγούδησα  τους στίχους του, έπαιξα air drums και ύψωσα τη γροθιά μου σαν να ήμουν ξανά σχολιαρόπαιδο, ενώ ξετσίπωτα και ανώριμα παρενόχλησα τους γύρω μου με τέρμα το volume και ανοιχτά παράθυρα στο αυτοκίνητο (χα, χα…) και γενικά βίωσα το metal με τρόπο που χρόνια είχα να βιώσω. Περιττό να προσθέσω, ότι το “Beyond The Bells” είναι για μένα από τώρα το τραγούδι της χρονιάς. Αυτονόητο επίσης είναι, ότι ένα άλμπουμ με άλλα δύo τρία αντίστοιχης ποιότητας κομμάτια θα θρονιαζόταν αναπαυτικά στην κορυφή της λίστας μου των καλύτερων άλμπουμ για το 2017, χωρίς να αγχώνεται ιδιαίτερα για το τι θα κυκλοφορούσε το υπόλοιπο έτος.  Έλα όμως που αυτά τα δύο τρία κομμάτια ΔΕΝ υπάρχουν…

 

Αλλά ας επαναφέρουμε αυτή την κριτική στη φυσιολογική ροή της.  Οι Christian Mistress, Savage Master, Lady Beast, Chalice και τώρα οι Satans Hallow, δείχνουν ότι το female-fronted παραδοσιακό metal επανέρχεται δυναμικά στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και τουλάχιστον για τους Satans Hallow αυτή η επιλογή δεν έχει να κάνει καθόλου με  διαφημιστικό/προωθητικό gimmick, πρώτον, διότι η μπάντα δε βασίζεται καθόλου στο image/sex-appeal της υπερφωνάρας Mandy Martillo και δεύτερον και σημαντικότερο, η Mandy Martillo είναι τόσο υπερφωνάρα που δύσκολα άλλος θα άξιζε περισσότερο από αυτή να πάρει τη  δουλειά, ανεξαρτήτως φύλου.

 

Οι Satan’s Hallow παίζουν το αρκετά συνηθισμένο για την εποχή NWOBHM-friendly traditional metal, άλλοτε up-tempo και άλλοτε mid-tempo. Πέρα από τους συνήθεις ύποπτους Maiden, Priest, Diamond Head και άλλα-κυρίως-ευρωπαϊκά  80s σχήματα, ενίοτε θα θυμίσουν λόγω φωνητικών Blacklace, Acid (μείον την Motorhead-ιλα), Warlock, ηπιότερους Original Sin, Orphan Allies και πολλούς άλλους (μέχρι και τους Ανατολικογερμανούς Plattform μου έφεραν στο νου).

 

Δεν ξέρω αν σας έδωσα την αίσθηση ότι το υπόλοιπο άλμπουμ είναι ανάξιο λόγου, πάντως αυτό είναι 100% ανακριβές. Αντίθετα είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ που ακόμα και χωρίς το“Beyond The Bells” θα έβρισκε τακτικά το δρόμο του για το στερεοφωνικό μου. Πέρα από το “Hot Passion” που μου φαίνεται λίγο πιο αδύναμο, όλα τα κομμάτια στέκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο.  Λογικό όμως είναι να μου μένει μια πικρή επίγευση αναλογιζόμενος την ευκαιρία που χάθηκε. Ευτυχώς το μέλλον φαίνεται να τους ανήκει (έλαβαν διθυράμβους για το ντεμπούτο από παντού), οπότε λογικά, αργά ή γρήγορα, θα έχουν ξανά την ευκαιρία τους να διεκδικήσουν την κορυφή.


Βαθμολογία: 83/100

 

Για το Rock Overdose,

The Shadowcaster

 

 

 

 

 

 

 


Comments