Όσοι παρακολουθείτε τις κριτικές μου (ναι, εσείς οι 2-3) θα έχετε ίσως δει ότι καμιά φορά αφήνω το Extreme Metal στην άκρη και καταπιάνομαι με κυκλοφορίες Power, Heavy και Epic Metal (καταραμένες καταβολές που δεν γίνεται να φύγετε). Υπάρχει όμως ένα παραπλήσιο είδος που συνήθως το αποφεύγω και αυτό είναι το Melodic Metal, είτε Power είτε απλό, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να είναι ο δίσκος εντελώς γλυκανάλατος. Αυτή τη φορά, όμως, είπα να δοκιμάσω να ακούσω ένα τέτοιο άλμπουμ, πράγμα που το έκανα στην τύχη, καθώς δεν είχα ακούσει ξανά δουλειές της συγκεκριμένης μπάντας.
Ο λόγος για τους Θεσσαλονικείς Star.Gate και τον τρίτο τους δίσκο, “Longing for Light”. Οι Star.Gate, 3 χρόνια μετά την προηγούμενη κυκλοφορία τους, “Reborn”, επανέρχονται με αλλαγμένη σύνθεση, προσθέτοντας στις τάξεις τους τον Σώτο Γώγο (κιθάρα) και τον John Jeff Touch (φωνητικά) στις θέσεις των Άνθιμου Μαντή και Δημήτρη Τικτόπουλου.
Μπαίνουν, λοιπόν, τα τραγούδια στον player, πατιέται το play κι εκεί έρχεται το πρώτο σήκωμα φρυδιού, σημάδι έκπληξης. Όχι μόνο δεν ακούω κάτι γλυκανάλατο, αλλά ο χώρος κατακλύζεται από φοβερές μελωδίες επικής μουσικής, από ένα instrumental κομμάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε ένα από τα soundtrack των Πειρατών της Καραϊβικής. Φέρτε μου το σπαθί τώρα και πάμε να οργώσουμε τις θάλασσες. Μόλις η δίλεπτη επικούρα τελειώσει, περνάμε στο κυρίως μενού, το οποίο ξεκινάει με το “Don’t Loose your Pride”, και κάπου εκεί αρχίζω να καταλαβαίνω με τι έχω να κάνω.
Φοβερές δυναμικές μελωδίες, με τις κιθάρες και τα τύμπανα να διατηρούνται σε έντονους ρυθμούς, φέρνοντας περισσότερο στο Power Metal, με τα πλήκτρα να αποτελούν μόνιμη συνοδεία πότε στο πίσω μέρος, πότε βγαίνοντας μπροστά για να σολάρουν, και με έναν John Jeff Touch να δίνει ρέστα με τη φοβερή φωνή του και να ξεσηκώνει τον ακροατή. Βέβαια, μην περιμένετε τέτοια ανάλογη συνέχεια, καθώς αυτό είναι και το πιο βαρύ κομμάτι του δίσκου. Αυτό, φυσικά, δεν θέλει να πει ότι τα υπόλοιπα κομμάτια δεν είναι άξια ακρόασης. Το ακριβώς και το άκρως αντίθετο.
Στα υπόλοιπα κομμάτια, τα οποία κινούνται σαφέστερα σε πιο μελωδικά metal μονοπάτια, συναντάμε συνεχώς εξαιρετικές μελωδίες, οι οποίες πιστέψτε με θα σας κολλήσουν στο μυαλό και θα τις σιγοτραγουδάτε συχνά. Παρόλες όμως τις απανωτές μελωδίες, θα βρείτε συχνά να κάνετε ένα μικρό headbanging, κυρίως εξαιτίας των τυμπάνων και των φωνητικών, που έχουν λάβει από κοινού το ρόλο του δυναμικού στοιχείου του δίσκου. Από την άλλη έχουμε πιο τεχνικό παίξιμο στην κιθάρα, με πολλά και ωραία σόλο κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, ενώ τα πλήκτρα, όπως είπα, είναι πανταχού παρόντα και πότε βοηθάνε στο γέμισμα του ήχου πότε δημιουργούν εξαιρετική ατμόσφαιρα, κυρίως στα πιο αργά σημεία του άλμπουμ. Ένα από αυτά τα σημεία, είναι το μπαλαντοειδές “Dark Poet”, το οποίο, όμως, δεν είναι καθαρόαιμη μπαλάντα, αφού κατά το ήμισυ είναι πιο up-tempo. Δεν παύει όμως στις αργές του στιγμές να έχει ξεκάθαρα στοιχεία μπαλάντας, με πιο ήρεμα, μελωδικά φωνητικά και αργό, λυπητερό σόλο.
Σε αυτό το σημείο, θα κάνω μία αναφορά στην μόνη αρνητική (κατά την προσωπική μου άποψη) στιγμή του δίσκου, προτού περάσω σε εκείνη που τη θεωρώ την καλύτερη. Η αρνητική, λοιπόν, στιγμή του δίσκου έρχεται στο instrumental “Brave Intro”, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα drum solo. Και δεν λέω ότι είναι αρνητικό από άποψη δεξιοτεχνίας, καμία σχέση, αλλά από την άποψη ότι στα δύο λεπτά που διαρκεί προσγειώνει τον ακροατή λίγο απότομα και τον κάνει λίγο να “κρυώσει”, μέχρι να έρθει το “Brave”. Στις ζωντανές εμφανίσεις είμαι σίγουρος ότι θα δουλέψει σαφώς καλύτερα, αλλά για μένα δεν δούλεψε τόσο στον δίσκο.
Και περνάμε στην καλύτερη μακράν στιγμή του δίσκου, η οποία ακούει στο όνομα “Light my Way” και αποτελεί το τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Η επική, ορχηστρική, εισαγωγή του, αλλά και το επικό ρεφραίν, με τις εξαιρετικές δυναμικές φωνητικές μελωδίες με έκαναν πραγματικά να ανατριχιάσω, από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Ένα αργό, αλλά δυνατό κομμάτι, με λυρικές, ισχυρές και συναισθηματικά φορτισμένες μελωδίες, που συνοδεύονται από μία πολύ δυνατή ενορχήστρωση, αλλά και από όμορφες μελωδίες από τις κιθάρες, το μπάσο και τα πλήκτρα. Ένα έπος.
Δεν θα κάτσω να μακρηγορήσω στο τελευταίο κομμάτι της κριτικής, αλλά θα αρκεστώ στο να πω ότι το “Longing for Light” είναι ένα εξαιρετικό δείγμα, μελωδικού, αλλά και ταυτόχρονα δυναμικού δίσκου, που περιέχει φοβερές συνθέσεις, ένα εξαιρετικό line-up, με όλα τα μέλη να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, και μία πολύ καλή και γεμάτη παραγωγή. Αυτά. Ακούστε το.
Βαθμολογία: 83/100
Για το Rock Overdose,
Μίνως Ντοκόπουλος
Comments
