Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Η ελληνική epic/heavy metal σκηνή συνεχίζει να δημιουργεί νέους ήρωες κάθε μέρα, και οι Αθηναίοι προορίζονται να γίνουν από τους μεγαλύτερους.
Το ημερολόγιο στον τοίχο γράφει 2010, και ένα απόγευμα μετά το σχολείο ένας συμμαθητής μου βάζει στο στερεοφωνικό του το τότε καινούριο άλμπουμ των Iron Maiden με σκοπό «να με βάλει στον σωστό δρόμο». 15 χρόνια έχουν περάσει από τότε, και παρόλο που το “Final Frontier” πλέον δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα, ουσιαστικά η ενασχόλησή μου με το μέταλλο οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε εκείνον τον συμμαθητή που με εισήγαγε σε έναν θαυμαστό νέο κόσμο -see what I did there?
Η αγάπη μου για το μέταλλο είναι ισχυρή και πιθανότατα δεν θα σβήσει ποτέ, και σαν γνήσιος ερωτευμένος πάντα ψάχνω τρόπους να εμβαθύνω τη σχέση μου σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Για καλή μου τύχη, η Ελλάδα διαθέτει μία από τις καλύτερες -αν όχι την καλύτερη- σύγχρονες epic/heavy metal σκηνές, με δεκάδες νέα συγκροτήματα να ξεπηδούν κάθε χρόνο και να διεκδικούν τη θέση τους στο πάνθεον του είδους. Sacred Outcry, Triumpher, Achelous και Diviner είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα που προσφέρει η σύγχρονη ελληνική heavy metal σκηνή, η οποία μέρα με τη μέρα γιγαντώνεται όλο και περισσότερο.
Μέσα σε όλα αυτά τα πραγματικά σπουδαία -και σχετικά νέα επίσης- συγκροτήματα, έρχονται φέτος και οι Stygian Path, μία αθηναϊκή μπάντα που είμαι πολύ σίγουρος ότι γνωρίζει προσωπικά ή έχει συνεργαστεί με τους προαναφερθέντες, γιατί το μυαλό μου τους κατέταξε κατευθείαν σε αυτό το γκρουπ καλλιτεχνών. Όπως και οι υπόλοιποι λοιπόν, οι Stygian Path παίζουν μοντέρνο heavy με epic στοιχεία, έντονο λυρισμό και μία γενναία δόση αφηγηματικότητας. Το ντεμπούτο τους “The Lorekeeper” είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών των επιρροών και η αποτύπωση με τη σκοπιά ενός ακόμα φρέσκου και ελπιδοφόρου συγκροτήματος που ενδέχεται να μας απασχολήσει ιδιαίτερα στο μέλλον.
Θα ξεκινήσω από το ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ εξώφυλλο, το οποίο είναι χωρίς υπερβολές από τα πιο ταιριαστά εξώφυλλα δίσκου που έχω δει στη ζωή μου, ένα τέλειο ορεκτικό για το κυρίως πιάτο που είναι φυσικά η μουσική. Εκεί έχουμε να κάνουμε με οκτώ -έξι κύριες, ένα intro κι ένα outro- συνθέσεις που μπαίνουν κατευθείαν στο ψητό και δεν παίρνουν αιχμαλώτους. Το σαρωτικό “Rhapsody XXII: The Eagle And The Lion” δεν αφήνει τίποτα στο πέρασμά του, ενώ στο αριστουργηματικό “Tides Of Time” βλέπουμε όλη την τέχνη των Αθηναίων σε πλήρη ισχύ. Το διασκεδαστικό “The Wanderer” είναι ένα χαμένο Blind Guardian κομμάτι από τη χρυσή εποχή των Γερμανών βάρδων, ενώ το πρακτικά καταληκτικό “Le Chateau Du Deuil” με τους στίχους του στα γαλλικά σπάει τα συνήθη μοτίβα της ελληνικής σκηνής προσφέροντας κάτι πρωτότυπο.
Η αναλογική παραγωγή του δίσκου βοηθάει πολύ το υλικό να ακούγεται παλιακό όπως και χρειάζεται, οι κιθάρες του Γιώργου Μαχαίρα και Δημήτρη Σδράλα εναλλάσσονται με δεξιοτεχνία μεταξύ τραχύτητας και μελωδικότητας, το rhythm section των Μάνου Καραχάλιου και Αλέξανδρου Αδαμόπουλου σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα βάζει το δικό του λιθαράκι στην εξίσωση, ενώ τα εντυπωσιακά φωνητικά του Πάνου Μπαμπίλη -ο οποίος φαίνεται να έχει μελετήσει εκτενώς τους Hansi Kursch και David DeFeis, έχοντάς τους ενσωματώσει πλήρως στο vocal style του- πρωταγωνιστούν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Εν κατακλείδι, αν και οι Stygian Path έφτασαν στα χέρια μου εντελώς τυχαία, καθώς έχω χάσει τη μπάλα με όλα τα συγκροτήματα με το πρόθεμα “Stygian” στον τίτλο τους που εμφανίζονται την τελευταία πενταετία, αισθάνομαι πολύ χαρούμενος που έπεσαν στα χέρια μου, γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικά σπουδαίο ντεμπούτο. Εύχομαι να διατηρήσουν αυτήν την ποιότητα και στη συνέχεια!
Βαθμολογία: 76/100
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
