YNGWIE MALMSTEEN – “World on Fire”

malmsteen

 

Ο master της κιθάρας είναι και πάλι εδώ εν έτει 2016 με τον καινούργιο του δίσκο World on Fire.

 

Υπάρχει κάτι να πεις για αυτόν που δεν έχει ειπωθεί  ήδη;

 

Ο τύπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους Rock stars που έχουν περπατήσει επάνω σε αυτόν τον πλανήτη, και σίγουρα κάθε καινούργια του δουλειά είναι το γεγονός της χρονιάς, για τους απανταχού metalheads όλου του κόσμου (κιθαρίστες και οπαδούς). Δεν υπάρχουν πολλοί κιθαρίστες-συνθέτες που μπορούν να καταφέρουν κάτι τέτοιο.

 

Υπάρχουν σίγουρα αρκετοί κιθαρίστες, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς κυκλοφορήσει μερικές καταπληκτικές δουλειές, αλλά κατά πάσα πιθανότητα αυτές πάντα συγκρίνονται με τις δουλειές και το παίξιμο του master Yngwie.

 

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, θυμάμαι ακόμη τον εαυτό μου να έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό, βάζοντας στο pick up τον τότε φρεσκοαγορασμένο πρώτο δίσκο των Alcatrazz του Graham Bonnet το 1983, ακούγοντας αυτό το παιδί θαύμα από τη Σουηδία, που αποφάσισε να κατακτήσει τον κόσμο με το μαγικό παίξιμο της κιθάρας του, με αυτόν τον ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό της ήχο.

 

Από εκείνη τη μακρινή εποχή -που κάποιοι θα τη θυμούνται με νοσταλγία, και αρκετοί άλλοι θα την φαντάζονται μέσα από τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων σε ηλικία- έχει κυλίσει πολύ, μα πάρα πολύ νερό στο αυλάκι. Μουσικά συγκροτήματα ήρθαν και έμειναν, ήρθαν και χάθηκαν, ήρθαν και ‘δεν ακούμπησαν’.

 

Ο Ινγκβάκος όμως είναι εδώ, σημείο αναφοράς στο πως παίζεται η κιθάρα, και στο πως γράφεται ένας δίσκος για να μείνει στην ιστορία.

 

Φυσικά και δεν λέω ότι όλες οι κυκλοφορίες του Malmsteen είναι εξίσου καλές. Πως θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο άλλωστε, όταν την έμπνευση και την ‘κατάλληλη στιγμή’ δεν την έχουμε όποτε τη θέλουμε. Όπως και να’χει πάντως, οι τέσσερεις-πέντε  πρώτοι προσωπικοί του δίσκοι, καθώς και δύο τρείς ακόμη, ήταν, είναι και θα είναι δισκάρες!

 

Ακόμη και σε αυτούς τους αξεπέραστους δίσκους μερικές φορές το πρόβλημα ήταν… η παραγωγή. Τελικά νομίζω ότι ο Malmsteen αφού συνθέτει και τελειώνει ένα album και διοχετεύει όλη του την ενέργεια σε αυτό, δεν δίνει δεκάρα για το πώς θα ακούγεται αυτός ο δίσκος μετά τη τελική μίξη του στο studio.

 

Και αφού το ‘εγώ’ αυτού του τύπου είναι τεράστιο, βλέποντας όλους αυτούς τους πολύ μεγάλους μουσικούς που έχουν περάσει κατά καιρούς από τη μπάντα του (ειδικά τραγουδιστές), απλά ως μουσικούς που έρχονται για να ‘κάνουν απλώς τη δουλειά’ και τίποτα παραπάνω, μετά το φιάσκο του “Spellbound” του 2012, αποφάσισε ότι αυτή τη φορά… δεν χρειάζεται κανέναν. Αποφάσισε ΟΛΑ να τα κάνει αυτός. Σύνθεση, τραγούδι, στίχοι, κιθάρα, μπάσο, keyboards,  παραγωγή, μίξη, είναι δικά του !

 

-Και το παίξιμο της κιθάρας; θα αναρωτηθεί κάποιος.

 

Αυτό το παίξιμο είναι που κάνει τον Malmsteen μοναδικό. Ένα παίξιμο που θα κάνει τον οποιονδήποτε οπαδό της shred κιθάρας να λατρέψει αυτόν τον δίσκο.

 

Αυτός είναι ένας Malmsteen δίσκος, παρόλη τη μέτρια παραγωγή.  Με τρία τραγούδια με τραγουδιστή τον ίδιον, και με οκτώ instrumental κομμάτια, θυμίζοντας μας τον πρώτο του προσωπικό δίσκο Rising Force του 1984, όπου και πάλι κάτι ανάλογο είχε κάνει, αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα για έναν από τους καλύτερους του 2016, εάν η παραγωγή δεν χαλούσε όλον αυτόν τον συνθετικό οίστρο του βιρτουόζου αυτού guitar hero.

 

Εν κατακλείδι (που λέω και εγώ), εάν ο Malmsteen έχει πέσει στη παγίδα στο να τα κάνει όλα μόνος του ή όχι, μόνο ο καιρός μπορεί να το δείξει. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αυτός ο δίσκος είναι ένας από τους καλύτερους του καλλιτέχνη εδώ και χρόνια. Τα τρία τραγούδια του με γύρισαν χρόνια πίσω, θυμίζοντάς μου δουλειές με Jeff Scott Soto και Mark Boals, τα ορχηστρικά κομμάτια είναι high level μαθήματα για όλους τους νυν αλλά και επίδοξους κιθαρίστες, και σε τελική ανάλυση… αυτός είναι ο Yngwie. Είτε τον δέχεσαι όπως είναι, είτε κατέβα από το τρένο.

 

Ένας δίσκος που θα συζητηθεί.


Βαθμολογία: 80/100

 

Για το Rock Overdose,

Παύλος Γιαννακόπουλος

 

 

 

 


Comments