Ανταπόκριση: DREAM THEATER, Animals As Leaders, Minus One, Jason Richardson @ Gazi Music Hall, Αθήνα (2/7/2019)

Ξεχωριστή μέρα η σημερινή για πολλούς και διαφόρους λόγους. Οι λατρεμένοι μου/ σας DREAM THEATER, έπειτα από 8 χρόνια απουσίας από τις ελληνικές σκηνές, επέστρεψαν σαν headliners του δικού τους Dream Fest και με νέο δίσκο υπό παρουσίαση.

Το απόγευμα στην Ιερά Οδό ξεκίνησε στις 6.45 περίπου με τον Jason Richardson, έναν βιρτουόζο Αμερικανό κιθαρίστα, άρτιο παίκτη και δεξιοτέχνη. Φτάνοντας και βλέποντας τον χώρο, υποψιάστηκα ότι θα υπήρχε πρόβλημα με τον κόσμο. Όσο πέρναγε η ώρα, το Gazi Music Hall γέμιζε γοργά, με αποτέλεσμα να φρακάρουν μέχρι και τα σκαλιά. Πάμε στα της μουσικής όμως. Ακολουθώντας πλέον (και) προσωπική καριέρα, ο Jason έκανε μια επίδειξη των ικανοτήτων του, όντας εξαιρετικά γρήγορος στο παίξιμό του, τεχνίτης και βασιζόμενος κυρίως στο “I” του 2016, τον μοναδικό προσωπικό του δίσκο. Αν και δεν είμαι οπαδός των All That Remains, της επίσημης μπάντας του δηλαδή, ο Richardson έχει ένα progressive metal στυλ, που σε κάποια σημεία φλερτάρει και με το deathcore. Tαιριαστή επιλογή το δίχως άλλο, κυρίως μαζί με τους Animals As Leaders.

Συνέχεια με Minus One. Από την Λευκωσία ορμώμενοι, με 10 χρόνια ύπαρξης και rock αισθητική, οι Κύπριοι έχουν κάνει σεβαστό όνομα στην πατρίδα τους, αν και προσωπικά δεν τους γνώριζα. Έχουν και pop στοιχεία στον ήχο τους και πιο συγκεκριμένα στις συνθέσεις του “Red Black White”, του μοναδικού τους δίσκου, στον οποίο και στηρίχτηκαν. Όσοι ήταν φανατικοί του προοδευτικού ήχου, ίσως να βρήκαν άλλες ασχολίες, όσοι επέλεξαν να τους παρακολουθήσουν όμως, κάτι καλό θα πρόσεξαν. Προσωπικά μιλώντας, τα χτυπήματα του ντράμερ, Chris J, έδωσαν ένα ωραίο groove στις συνθέσεις τους, ενώ και οι Harry Pari και Κωνσταντίνος Αμερικάνος στις κιθάρες έκαναν καλή δουλειά, κλείνοντας το πρόγραμμά τους με την διασκευή στο "Bohemian Rhapsody", την οποία το κοινό λάτρεψε.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παίζει ένα μουσικό όργανο και κιθάρα

Ο κόσμος πλέον ήταν επικίνδυνα πολύς όταν βγήκαν οι Animals As Leaders. Ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος και δυστυχώς πολλοί έρχονταν ακόμα. Το αμερικάνικο αυτό trio από την Washington, έδεσε άψογα σαν δεύτερο όνομα. Το να βλέπεις έναν κιθαρίστα του μεγέθους του Tosin Abasi από κοντά, και μάλιστα για πρώτη φορά στη χώρα μας, δεν είναι και μικρό πράμα. Η μπάντα πρέπει να έχει λιώσει στη μελέτη τις κυκλοφορίες των Liquid Tension Experiment, το στυλ τους είναι ένα instrumental progressive metal, ακριβώς σαν κι αυτό των LTE. Βέβαια, σε πολλές συνθέσεις υπάρχει η σφραγίδα της ταυτότητας τους, με math rock και heavy στοιχεία. Άλλοτε πιο ηλεκτρονικοί, άλλοτε πιο jazz ή και fusion ακόμα, το προοδευτικό rock των Animals θέλει και απαιτεί την πλήρη προσοχή του θεατή.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στη σκηνή

Πολύπλοκα κομμάτια, διαφορετικά μέτρα και ρυθμοί, η μουσική των Αμερικάνων είναι ό,τι πρέπει για μαθητευόμενους μουσικούς. Αφοσιωμένοι στα όργανά τους και κάπως στατικοί επί σκηνής, έτυχαν μιας, απρόσμενα θα έλεγα, θερμής υποδοχής, όσο κι αν ο ήχος κοντά στα σκαλιά της εισόδου δεν ήταν ο καλύτερος δυνατός. Στα VIP light οι συνθήκες ήταν σαφώς καλύτερες, με τα όργανα των AAL να ακούγονται ευκρινώς, τον κλιματισμό σε καλύτερα επίπεδα, όπως και η ορατότητα. Μετά από 45 λεπτά στη σκηνή, καταχειροκροτήθηκαν και αποχώρησαν.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στη σκηνή, άτομα παίζουν μουσικά όργανα, κιθάρα, νύχτα, συναυλία και εσωτερικός χώρος

Dream Theater, με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Το drum kit-φρούριο του Mike Mangini αποκαλύπτεται, τα video wall στολίζονται με τη θεματολογία του “Distance Over Time”, τα παράπονα του κόσμου για τις συνθήκες που επικρατούν εντός του GMH δεν σταματούν, αλλά μετά από μια σύντομη εισαγωγή σκάει το “Untethered Angel”. Oι αντιδράσεις του κόσμου σαν εμφανίζονται οι LaBrie, Myung, Petrucci και Rudess, είναι απερίγραπτες. Το να αναλύσω τεχνικά θέματα, σκηνική παρουσία κτλ. είναι ανούσιο. Οι Αμερικάνοι δεν είναι απλά κορυφαίοι παίκτες, είναι η μουσική η ίδια. Τρομακτικά υψηλό επίπεδο σε τεχνικές γνώσεις, δεξιοτεχνία και συναίσθημα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στη σκηνή, άτομα παίζουν μουσικά όργανα και κιθάρα

Οι Dream Theater, για την επόμενη μιάμιση ώρα, επέλεξαν (για καλή μου τύχη) τα αγαπημένα μου κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ, με τα “Fall Into the Light” και “Barstool Warrior” να ξεχωρίζουν, καθώς και κάποια όχι και τόσο προφανή, από παλαιότερες κυκλοφορίες τους. Από το σημείο που ήμουν, ο ήχος ήταν πολύ καλός σε γενικές γραμμές, με τα δεύτερα φωνητικά του Petrucci όμως να είναι θαμμένα. Γενικά, υπήρχαν παράπονα, κυρίως από όσους βρίσκονταν στα σκαλιά της εισόδου. Ευτυχώς απήλαυσα το “In the Presence of Enemies, Part I” με τον καλύτερο δυνατό ήχο που έβγαλαν οι Dream Theater όλο το βράδυ. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ εκτέλεση αυτού του έπους, με τον Petrucci να δίνει ρεσιτάλ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Το “Lie” ήχησε αρκετά πιο heavy και το “Peruvian Skies” είχε τη συμφωνική αισθητική που του έπρεπε. Τελευταίο ήταν το “As I Am”, με το κοινό να συμμετέχει εκστασιασμένο και να περιμένει έστω άλλο ένα κομμάτι από τους DT. Αυτό, δυστυχώς, δεν ήρθε ποτέ κι έτσι, τα 8 χρόνια αναμονής τερματίστηκαν με μια γλυκόπικρη γεύση τολμώ να πω. Όσο για τη διοργάνωση, θεωρώ εν τέλει άστοχη την επιλογή του Gazi Music Hall, κυρίως λόγω χωρητικότητας και των επιεικώς ακατάλληλων, για να μην πούμε επικίνδυνων, συνθηκών στα εισιτήρια γενικής εισόδου. Θέμα υπήρξε και με τον εξαερισμό (χαρακτηριστικό είναι ότι ο ίδιος ο LaBrie, ζήτησε μεταξύ σοβαρού και αστείου από το κοινό να μην καπνίζει τόσο πολύ). Ευτυχώς που, πέρα από παράπονα, δεν υπήρξε κάποιος τραυματισμός από τον συνωστισμό που προκλήθηκε.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και άτομα στη σκηνή

Ας ελπίσουμε η χθεσινή εμπειρία να αποτελέσει μάθημα ώστε να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη σε μελλοντικές διοργανώσεις συναυλιών. Οι υπεύθυνοι βοήθησαν όσο μπορούσαν, αλλά ο χώρος αποδείχθηκε μικρός για τον λαό των Dream Theater, των οποίων η δημοτικότητα είναι ακόμα στα ύψη στη χώρα μας. Φοβερά και τα σκηνικά τους, τα φώτα και τα video του Game of Thrones, ενώ στο τέλος μας υπενθύμισαν ότι οι Toronto Raptors είναι οι νέοι πρωταθλητές ΝΒΑ. Τους περιμένουμε για το “Scenes From A Memory”.

Setlist:

  1. Untethered Angel
  2. A Nightmare to Remember
  3. Fall Into the Light
  4. Peruvian Skies
  5. Barstool Warrior
  6. In the Presence of Enemies, Part I
  7. The Dance of Eternity
  8. Lie
  9. Pale Blue Dot

Encore:

  1. As I Am

Για το Rock Overdose,

Μιχάλης Τσολάκος

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα παίζουν μουσικά όργανα, κιθάρα και νύχτα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παίζει ένα μουσικό όργανο, στη σκηνή και κιθάρα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παίζει ένα μουσικό όργανο

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στη σκηνή και άτομα παίζουν μουσικά όργανα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στη σκηνή, παίζει ένα μουσικό όργανο, κιθάρα και νύχτα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παίζει ένα μουσικό όργανο, κιθάρα και κείμενο

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα στη σκηνή

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στη σκηνή, παίζει ένα μουσικό όργανο και γένι

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στη σκηνή, παίζει ένα μουσικό όργανο και νύχτα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στη σκηνή και γένι

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, γένι

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, παίζει ένα μουσικό όργανο, κιθάρα και νύχτα

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, στη σκηνή, στέκεται, παίζει ένα μουσικό όργανο και γένι

 

Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός

Comments