An Club, Αθήνα 18/4/2011.
Pentagram/Infidel/Lucky Funeral
Σε αντίθεση μ'αυτό που είχα υπόψην μου, πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι αθηναίοι sludge αντιήρωες Lucky Funeral.
Δυστυχώς, την ώρα που ξεκινούσαν το σετ τους ανέμενα στωικά τη σειρά μου να συνομιλήσω με τους Pentagram κι έτσι κατάφερα να παρακολουθήσω μόλις τα δύο τελευταία τους κομμάτια, στα οποία μου έδειξαν τον γνώριμο καλό εαυτό τους, με τον τα-σπάμε-όλα αέρα, το in your face attitude και τον “όλα τα λεφτά” frontman, αυτή τη φορά και με χαβανέζικα λουλουδάκια γύρω απ'το λαιμό του.
Δεν έχω κανένα λόγο να μην πιστέψω οτί και το υπόλοιπο μέρος της εμφάνισης τους ηταν το ίδιο ικανοποιητικο.
Σειρά είχαν οι -βετεράνοι πλέον- Infidel οι οποίοι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν συνηθίζουν να παίζουν ζωντανά με μεγάλη συχνότητα. Το γεγονός αυτό συνδιασμένο με το ότι παρουσίασαν αποκλειστικά νέο υλικό από την επερχόμενη δεύτερη κυκλοφορία τους έδωσε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην εμφάνιση τους. Οι καινούριες συνθέσεις τους βρίσκουν να απέμπολουν το αυστηρά doom ύφος τους και να λοξοκοιτούν σε ανεξερεύνητα μέχρι πρότινος για τη μπάντα μονοπάτια.
Εν προκειμένω όμως δεν κατάφεραν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον μου αμείωτο για το σύνολο της επί σκηνής παρουσίας τους, ενώ και ο ήχος τους, με μία μολις κιθάρα μου φάνηκε ξερός και “άδειος”.
Είχαν πάντως τις στιγμές τους, οπότε αναμένουμε και το άλμπουμ τους για πιο ασφαλή συμπεράσματα.
Και ενώ οι doomsters, που είχαν κατακλύσει πλέον το An, ανέμεναν ενθουσιωδώς την εμφάνιση των θρυλικών Pentagram, έγω ήμουν κάπως μαγκωμένος δεδομένου ότι στην σύντομη συνάντηση μου με τον Bobby Liebling δε τον είδα και στα καλύτερα του.
Όταν μάλιστα με την έναρξη της headline εμφάνισης τους, καλωσόρισε το ιταλικό (!!) κοινό με ζώσανε τα φίδια. Εκκίνηση με το “Day Of Reckoning” και τα φωνητικά είναι θαμμένα ΠΟΛΥ στη μίξη, πράγμα που συνεχίστηκε και στο “Forever My Queen” που δυστυχώς χαράμισαν τόσο νωρίς στο σετ (φανταστείτε να το έπαιζαν back to back με “Sign Of The Wolf”), εκεί πια είπα “οκ, τα πιάσαμε τα λεφτα μας και σήμερα”.
Έλα όμως που αμέσως μετά μπαίνει το “Ghoul”, με κείνη την τρομερή ριφφάρα που δεν αφήνει κανένα κεφάλι ασυγκίνητο, ενώ ταυτόχρονα η φωνή του Bobby δείχνει να βγαίνει επιτέλους μπροστά και να ακούγεται ευκρινώς.
Στο σημείο αυτό ξεκινάει και πραγματικά το live.
Η μια κομματάρα διαδέχεται την άλλη, η κιθάρα του Victor Griffin ξερνάει riffs οδωστρωτήρες και υφαίνει πύρινα solos, ενώ και το rhythm section αποτελούμενο από τον doom βετεράνο Greg Turley στο μπάσο και τον νεοφερμένο Albert Born (που φατσικά έχει κάτι από Wino στα νιάτα του) στα drums είναι υποδειγματικό.
Ο Bobby... Ε, είναι απλά ο Bobby, με όλα τα stage antiques του και τις γνώριμες γκριμάτσες του. Απολαυστικότατος. Φωνητικά επίσης στέκεται αξιοπρεπέστατα και στην όποια αδυναμία επεμβαίνει καταλυτικά ο Griffin που κρατάει τα μπόσικα στη δεύτερη φωνή.
Μια καταιγιστική εκτέλεση του “All Your Sins” δίνει τέλος στην κανονική διάρκεια της εμφάνισης των Pentagram, το συγκρότημα όμως δεν κάνει κίνηση να αποχωρήσει μιας και στο Αν γίνεται το αδιαχώρητο. Αντ'αυτού μένουν καθιστοί στη σκηνή και εισπράττουν την αποθέωση από τις ιαχές του κοινού. Με τα πολλά μπαίνουν και στο encore που αποτέλεσε και με τη βούλα την κορύφωση της συναυλίας. “20 Buck Spin” και ειδικά το “Sign Of The Wolf (Pentagram)” έστειλαν προς στιγμήν όλους μας στον heavy metal παράδεισο, ενώ το “When The Screams Come” με το έντονο jam στοιχείο στο mid section του και έναν αφηνιασμένο Griffin αποτελεί ανετότατα συναυλιακό highlight χρονιάς.
Εξαιρώντας το μικρό setlist, μια αποστομωτικη εμφάνιση που δικαίωσε τις προσδοκίες και την πολυετή αναμονή των φίλων του heavy ήχου.
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
