Η επιστροφή του DC Cooper στην μπάντα που εκτόξευσε την καριέρα του και η ανακοίνωση της προετοιμασίας νέου υλικού, μου προκάλεσε δύο αντικρουόμενα συναισθήματα. Από την μια πλευρά ,δεν μου έκανε καμιά εντύπωση, γιατί το ίδιο σενάριο το ξαναζήσαμε πρόσφατα με τις επιστροφές των Joey Belladonna & Tony Moore στους Anthrax & Riot αντίστοιχα και από την άλλη υπήρχε μια έκδηλη περιέργεια/αγωνία για το τι έχουν ετοιμάσει.
Οι δουλειές των Δανών αυτά τα 14 χρόνια που μεσολάβησαν μετά την αποχώρηση του DC Cooper , στρεφόταν σε μια μονοδιάστατη μουσική κατεύθυνση, που παρόλο το ότι πέρασαν από τις δυνάμεις τους κάποιοι πολύ καλοί τραγουδιστές ,ήτοι John West & Mark Boals, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να δώσουν το κάτι διαφορετικό που θα τους ξεκόλλαγε από την κλισέ φράση του : "συμπαθητικό, αλλά το περίμενα καλύτερο" .Σίγουρα το να περιμένεις συνθετικά να φτάσουν την ιερή τριάδα "Clown In the Mirror", "Moving Target" ,"Paradox" ακούγεται κάπως ουτοπικό ,αλλά το να περιμένεις ένα album που θα σε κεντρίσει και θα σε κάνει να επιστρέψεις σ'αυτό πολλές φορές, επειδή έχει κάτι να πει, νομίζω πως οι Royal Hunt ξέρουν να το κάνουν καλά.
Και εδώ λοιπόν έρχεται το "Show Me How to Live" να αναπλάσει μερικά στοιχεία της ατμόσφαιρας των "Moving Target" & "Paradox" ,έχοντας σαν οδηγό τις σπουδαίες φωνητικές ικανότητες του Cooper και σαν βάση δυνατό power/prog, με τόνους συμφωνικών και μελωδικών στοιχείων ,όπου ενορχηστρώνονται άψογα από τα στομφώδη πλήκτρα του Andre Andersen και τα καλοδουλεμένα leads του νεοαφιχθέντος Jonas Larsen ,που φαίνεται ότι έχει δέσει με την ήχο και κατά συνέπεια με την καθαυτή μπάντα.
Αν και οι συνθέσεις στο σύνολό τους είναι μόλις 7 ,τα 45 περίπου λεπτά διάρκειας του ,είναι υπεραρκετά για να δαμάσουν και τα πιο ανήσυχα πνεύματα ,μέσα από τις εξαιρετικές στιγμές των "Another Man Down" που τα γυναικεία φωνητικά αφήνουν μια ωραία γεύση, τα μελωδικά leads και τις ωραίες μπασογραμμές του "Half Past Loneliness" ,το δαιδαλώδες 10λεπτο ομώνυμο και τέλος το "Angel’s Gone" που παραπέμπει στο παραδοσιακό ύφος του παρελθόντος της πεντάδας.
Αυτό που αφήνει εν τέλει το 11ο album των Royal Hunt ,είναι ότι πρόκειται για έναv αυθύπαρκτο δίσκο ,ο οποίος ξεφεύγει από την σκιά των τελευταίων προκατόχων του και αφήνει μια γλυκιά προσδοκία για το τι έπεται στην συνέχεια ,γεγονός που πυροδοτείται από την "τοποθέτηση" του DC Cooper στην φυσική του θέση.
Comments
