Όταν ο Dave Lombardo δεν δοκιμάζει την τύχη του ως guest drummer σε live άλλων μπαντών, όταν δε μας ανησυχεί για το αν θα επιστρέψει στους Slayer και όταν δε μας τρελαίνει με την απόδοσή του στα studio albums αυτών, δοκιμάζει την τύχη του σε projects εκτός της μπάντας που τον ανέδειξε. Τέτοιοι ήταν οι (θεοί) Grip Inc. τέτοια ήταν και η σύμπραξή του με τον Mike Patton στους Fantomas, τέτοιοι είναι και οι νεόκοποι τριμελείς Philm. Ο ίδιος πίσω από το drum kit (που αλλού), Pancho Tomaselli (War) και Gerry Nestler (Civil Defiance) ολοκληρώνουν το τρίο. Μιλάμε για μια από τις πιο δραστήριες και συνάμα low profile φιγούρες στο metal στερέωμα. Ή μάλλον ξεχάστε το «metal». Ο Lombardo εδώ δε δημιουργεί με τους συνοδοιπόρους του έναν αμιγώς rock δίσκο, πειραματικό σε αρκετές στιγμές του και punk-ίζοντα σε άλλες! Eντάξει αν επιμένετε, βάλτε του ένα «post» στην αρχή. Καλά ακούσατε και δεν ξέρω αν εκπλήσσεστε, πάντως η αλήθεια είναι πως απ’ τα πράγματα που δεν είχε δοκιμάσει μέχρι σήμερα ο γνωστός drummer, μάλλον αυτό θα ερχόταν πρώτο στη λίστα προς πραγματοποίηση. Πάντως η αλήθεια είναι πως αν δεν έβλεπα το όνομα του Lombardo στα βιογραφικά της μπάντας και αν δεν το τσέκαρα και κάμποσες φορές μετά την ακρόαση των 5 πρώτων κομματιών του δίσκου, δύσκολα θα πίστευα πως αυτός χτυπάει τα toms.
Το drumming του εδώ δεν έχει καμία σχέση με το μαγικό thrash groove που παράγει στους Slayer. Καλοδεχούμενο, βεβαίως, δεν κάθισα να ακούσω το καινούριο Slayer. Ο Lombardo εδώ όμως δεν βγάζει ούτε ψήγμα από το τεράστιο ταλέντο του. Θες επειδή δημιουργεί μαζί με τους Philm ένα δίσκο (όπως και να το κάνει κανείς) χαμηλών τεχνικών απαιτήσεων, θες επειδή μπούχτισε με τις δικασιές στην έτερη μπάντα-ασχολία του αυτόν τον καιρό, θές επειδή όπως δήλωσε και ο ίδιος κατέβασε το drum set του σε μόλις 4 κομμάτια, αλά 60’s, εδώ ακούγεται σαν ένας απλά καλός drummer. Πάμε όμως και στα υπόλοιπα στοιχεία για τι δεν παίζει μόνο αυτός εδώ.
Τα φωνητικά του Gerry Nestler μου φαίνονται αρκετά άχρωμα και άγευστα, που σε low tempo experimental στιγμές όπως τα «Way Down». «Harmonic» συμπληρώνουν εύστοχα τη μουσική αλλά σε πιο δυνατές στιγμές, τύπου «Vitriolize» και στο systemofadown-ίζον «Dome» όπου «γκαρίζει» σαν άλλος Tankian, χωλαίνουν. Όσον αφορά στις κιθάρες του, είναι κατά πάσα πιθανότητα το υπερ-ατού τούτου εδώ του δίσκου. Πολύ ωραίες εκτελέσεις, ειδικά στα experimental-jazz (κ απ’ αυτό υπάρχει εδώ μέσα) σημεία τους με απολαυστικότατες τις fuzz παρεκβάσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα heavy rock-punk riffs που παίζουν σποραδικά υστερούν. Οι κιθάρες αποτελούν και τον κύριο λόγο για να απολαύσει κανείς το Harmonic και το κατάλαβα αυτό όταν συνειδητοποίησα ότι οι κορυφαίες στιγμές του album ταυτίζονται με τις κορυφαίες στιγμές της εξάχορδης.
Μιλάμε για ένα καλό και ενδιαφέρον πειραματικό rock δίσκο, με ωραίες chill out στιγμές και δυναμικά punk-rock κομμάτια, ο οποίο όμως λόγω αυξημένων προσδοκιών από τους εγνωσμένης αξίας συμμετέχοντες και κυρίως (κακά τα ψέματα) του Dave Lombardo σε αναγκάζει να κάνεις focus περισσότερο στα σημεία που σε απογοητεύουν παρά σε αυτά που σε εντυπωσιάζουν. Έστω, οι απαιτήσεις μας δεν έπιαναν ταβάνι έτσι κ’ αλλιώς, όπως και να χει όμως ήταν ολίγον υψηλότερες. Με το που θα κλείσει για πρώτη φορά το «Meditation», δε μπορώ να φανταστώ πολλούς από εσάς που ενθουσιαστήκατε από το όνομα στο line up και είστε fans του heavy παρελθόντος του να δίνετε στο Harmonic πολλές ακόμα ακροάσεις ακόμα ως ολότητα. Σε ανυποψίαστους ακροατές, θα λειτουργήσει πολύ καλύτερα.
Βαθμολογία: 60/100
Tracklist:
- Vitriolize
- Mitch
- Hun
- Area
- Way Down
- Harmonic
- Exuberance
- Sex Amp
- Amoniac
- Held In Light
- Dome
- Killion
- Mezzanine
- Mild
- Meditation
Για το RockOverdose.gr: Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
