Ανάμεσα στα σύγχρονα alternative rock συγκροτήματα της δεκαετίας, οι Muse είναι ένα από τα συγκροτήματα που ξεχωρίζουν . Με εκατομμύρια fans ανά τον κόσμο, sold – out συναυλίες σε στάδια όπως το Wembley και δίσκους – διαμάντια όπως τα Origin Of Symmetry και Absolution,έχουν καταφέρει να επηρεάσουν πολλούς, και κατάφεραν να γίνουν ένα από τα πιο γνωστά συγκροτήματα παγκοσμίως . Mε τον νέο τους δίσκο, The 2nd Law, οι Muse ακολουθούν μια σαφώς διαφορετική πορεία από τους προηγούμενους δίσκους τους, καθώς ενσωματώνουν πιο ηλεκτρονικό ήχο από ότι τους είχαμε συνηθίσει στις συνθέσεις τους, ωστόσο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Ο δίσκος ξεκινάει με το Supremacy. Δυνατές κιθάρες, ωραία μελωδική γραμμή και μια άψογη ενορχήστρωση το καθιστούν ένα από τα πιο «δυνατά» κομμάτια του δίσκου, και σίγουρα έναν σαφώς ωραίο πρόλογο για το σύνολο. Συνεχίζουμε με το Madness,το πρώτο single του δίσκου, θυμίζοντας κάτι από Undisclosed Desires, αλλά η κατ’ επανάληψη low-tempo μελωδία του το κάνει κάπως κουραστικό και μονότονο.
Στην συνέχεια, έχουμε το Panic Station, κατά την άποψη μου το καλύτερο του δίσκου, καθώς είναι ότι ακριβώς περίμενα από το 2nd Law. Σαφής εξέλιξη της μπάντας, προσαρμόζοντας στο μπάσο έναν πιο ηλεκτρονικό ήχο, χωρίς όμως να κουράζει, καθώς ταιριάζει άψογα με τα φωνητικά, τις κιθάρες και γενικά το σύνολο. Prelude και Survival στο καπάκι, κάνοντας τον (κατά γενική ομολογία) βαρετό Ολυμπιακό ύμνο του 2012 να ακούγεται πιο ευχάριστα, καθώς δένει με την συνολική εικόνα του δίσκου. Το Survival δίνει την θέση του στα Follow Me, Animals, Explorers και Big Freeze, τα οποία κατά την γνώμη μου είναι αδιάφορα, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο, καθώς ναι μεν δένουν με το συνολικό ύφος του δίσκου, αλλά δεν είναι τα κομμάτια που θα σου κεντρίσουν το ενδιαφέρον, ούτε στο 1ο, ούτε στο 2ο και ίσως ούτε στο 10ο άκουσμα. Τα επόμενα 2 κομμάτια, Save Me και Liquid State, ήταν η μεγαλύτερη ανατροπή του 2nd Law για εμένα και η εμφανέστερη αλλαγή στους Muse. Γραμμένα και ερμηνευμένα ( φωνητικά ) από τον Chris Wolstenholme, τον μπασίστα του συγκροτήματος, είναι κάτι πρωτόγνωρο για τους fans του συγκροτήματος, καθώς έως τώρα ο Matt Bellamy
ήταν ο μοναδικός ερμηνευτής. Τόσο το Save Me, όσο και το Liquid State είναι κομμάτια που ακούγονται ευχάριστα, κάνοντας το «ντεμπούτο» του Wolstenholme μάλλον επιτυχημένο.
Ο δίσκος κλείνει με τα instrumental κομμάτια Unsustainable ( με την επιρροή από τον Skrillex που είχε γίνει χαμός πριν μερικούς μήνες ) και Ιsolated System, που κλείνουν αρμονικά τον δίσκο.
Συνολικά το The 2nd Law είναι ένας μάλλον μέτριος προς καλός δίσκος, χωρίς να έχει την αίγλη και την μαγεία των προηγούμενων δίσκων τους. Οι φανατικοί των Muse θεωρώ πως θα το ευχαριστηθούν, αλλά σίγουρα δεν θα το λατρέψουν ως το νέο Absolution.
Βαθμολογία : 70/100
Για το RockOverdose.gr: Τσιαμπάς Ορέστης
Comments
