Η μέρα ήταν κατάλληλη. Από το πρωί η Αθήνα υποδέχτηκε τους βασιλιάδες της μελαγχολίας με τον τρόπο που αρμόζει. Με τη μεγαλύτερη βροχή εδώ και καιρό. Το απόγευμα, αυτό που έμεινε ήταν ένας βαρύς μολυβένιος ουρανός. Σαν να μην ξημέρωσε καθόλου τη μέρα αυτή....
Από νωρίς ο κόσμος μαζεύτηκε για να δει από κοντά τους Katatonia. Μαζί και εγώ για να μην χάσω λεπτό από την ατμόσφαιρα αλλά και τις 3 αξιόλογες Ελληνικές μπάντες που ανοίγουν γι’ αυτούς.
Και κάπου εκεί, περιμένοντας στην ουρά ο ουρανός άνοιξε για άλλη μία φορά… Υπό άλλες συνθήκες ίσως να έβριζα που ξέχασα την ομπρέλα μου. Όμως αυτή τη φορά απόλαυσα τις πρώτες σταγόνες καθώς κύλησαν στο πρόσωπό μου, μία βροχή νερού την οποία θα διαδεχόταν μία βροχή συναισθημάτων.
Το Gagarin ήταν ακόμη άδειο όταν άνοιξαν οι πόρτες, ακριβώς στις 7.30 (το πρόγραμμα της συναυλίας τηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό).
Το «δύσκολο ρόλο» του πρώτου συγκροτήματος ανέλαβαν οι Me and Myself. Και ανταποκρίθηκαν πολύ καλά σε αυτό. Βέβαια, το άγχος ήταν εμφανές συνολικά κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους, λογικό αν σκεφτούμε ότι πρόκειται για ένα νέο συγκρότημα. Ένα συγκρότημα που χαρακτηρίζεται κυρίως από τα φωνητικά της Δήμητρας Βίντσου και είναι πιο κοντά σε σύγχρονες μπάντες μελωδικού Metal που προτιμούν πιο γήινα γυναικεία φωνητικά και όχι της κλασσικής σχολής. Με έναν ήχο κοντά σε Delain και φυσικά Lacuna Coil και με guests τον Johnny Camp (Γιάννη Καμπουρόπουλο, ex-CLOSER) στο “Last wish” και τον Γιώργο Προκοπίου (POEM) στο “I wonder how far” (η καλύτερη στιγμή της εμφάνισής τους για μένα), σίγουρα απέκτησαν νέους φίλους το βράδυ αυτό. Βέβαια είναι ακόμη στην αρχή και σίγουρα πολλά πράγματα θέλουν παραπάνω δούλεμα. Ιδιαίτερα, αν λάβουμε υπόψη ότι η μουσική τους βασίζεται σε μελωδικά περάσματα, απαιτείται πολύ δουλειά στο κομμάτι αυτό, για να ξεχωρίσουν. Προσωπικά δεν είχα ξαναέλθει σε επαφή με τη μουσική τους και μπορώ να πω ότι με την απόδοσή τους και την εμφάνισή τους με εξέπληξαν θετικά.
Τη σκυτάλη έλαβαν στη συνέχεια οι Maplerun. Πρόκειται για μία ραγδαία εξελισσόμενη μπάντα, που πρωτοεμφανίστηκε το 2007 και με σωστά και μεθοδικά βήματα χτίζει το όνομά της. Φυσικά, για να πετύχεις κάτι τέτοιο απαιτείται και πολύ ταλέντο. Και οι Maplerun, με τη ζωντανή τους εμφάνιση, απέδειξαν ότι έχουν μπόλικο από αυτό. Καταφέρνοντας να μπολιάσουν στον ήχο τους επιρροές από κλασσικές metal μπάντες (Metallica, Dream Theater) αλλά και πιο σύγχρονους ήχους (από System of a Down μέχρι Porcupine Tree), έχουν δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό στυλ. Το πρόσφατο δε CD τους, “Restless”, φιλοξενήθηκε στο τεύχος Οκτωβρίου 2012, του Metal Hammer της χώρας μας, μία κίνηση πραγματικά άξια συγχαρητηρίων.
Λαμβάνοντας υπόψη λοιπόν όλα αυτά, και έχοντας ακούσει τον πρόσφατο δίσκο τους, είχα αρκετές προσδοκίες. Και οι προσδοκίες μου «διαψεύσθηκαν» πανηγυρικά. Γιατί, πολύ απλά, ότι άκουσα στο cd, είναι ένα μικρό μόνο δείγμα της ενέργειας και του πάθους που οι Maplerun βγάζουν επί σκηνής. Με ένα τεράστιο ήχο μπάσου (και έναν μπασίστα υπερκινητικότατο!) οι Maplerun είναι ακόμη καλύτεροι live. Από τους κοφτούς ρυθμούς και τη ρεφραινάρα του “Whenever” στην εκρηκτική αλά Metallica στο ρεφραίν, μπαλάντα “Golden cage” και φυσικά στο αγαπημένο μου “Bombs”, οι Maplerun μου έφτιαξαν πραγματικά τη μέρα (ή μάλλον τη νύχτα). Δείγμα του αλτρουισμού τους, ήταν το μήνυμά τους στο τέλος της εμφάνισής τους “Support την ελληνική σκηνή”. Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο…
Οι Scar of the Sun, μπήκαν φουριόζοι και με αέρα επί σκηνής, με τον τραγουδιστή τους Terry Nikas με το δικό του μοναδικό στυλ και ….γραβάτα! Φάνηκε από την αρχή το πόσο δεμένη είναι η μπάντα και το πώς η συμμετοχή σε περιοδείες και φεστιβάλ, τους έχει πραγματικά «ψήσει» στο σανίδι. Το setlist τους βασίστηκε στο άλμπουμ τους “Series of unfortunate concurrencies”, παρουσιάζοντας το ιδιότυπο μείγμα τους από doom, gothic, death και progressive. Οι επιρροές τους από Paradise Lost είναι φυσικά εμφανέστατες ενώ σε σημεία τα φωνητικά μου θύμισαν ακόμη και Threshold. Αν μη τι άλλο, οι ελληνικές μπάντες φαίνεται να έχουν ιδιαίτερη φαντασία.
Το setlist τους είχε πολλές καλές στιγμές, όπως το γνωστό από τη συμμετοχή του Mikael Stanne (Dark Tranquility), “Ode to a failure”, το βαρύ και ασήκωτο “I Lost”, το “Swansong”, τραγούδι για το βίντεο του οποίου συνεργάστηκαν με τον πολυπράγμονα Bob Katsionis, και το ταχύτατο “Gravity” με το ανθεμικό ρεφραίν. Θα σταθώ όμως κυρίως στα δύο νέα κομμάτια που παρουσιάστηκαν, το “The truth about the lies”, κομμάτι πολύ ελπιδοφόρο για τη συνέχεια και το “An Ill-Fated Wonder”, το οποίο έχει μεγαλύτερη ποικιλία στα φωνητικά, δείχνει θετική εξέλιξη στον ήχο τους και θα αποτελέσει σίγουρη επιτυχία.
Στα συν της εμφάνισής τους, η φανταστική κιθαριστική δουλειά, πολύπλευρη και σύνθετη ενώ μόνο σημείο βελτίωσης που θα μπορούσα να προτείνω θα ήταν η μεγαλύτερη ποικιλία στα φωνητικά, τη στιγμή που η μουσική τους είναι ιδιαίτερα πολυποίκιλη και προκλητική. Όμως, αν κρίνω από το δείγμα της νέας δουλειάς, πιστεύω ότι θα βελτιώσουν και αυτό το κομμάτι, γιατί πραγματικά ο Terry διαθέτει πολύ ιδιαίτερη φωνή που μπορεί να οδηγήσει σε ακόμη καλύτερα πράγματα.
Λίγο πριν τις 23.00, ο χώρος ετοιμάστηκε να δεχτεί τους Katatonia. Ο φωτισμός ήδη χαμηλός και η σκηνή απλά στημένη, μόνο με το artwork του νέου άλμπουμ, Dead End Kings. Όμως αυτά ήταν αρκετά για να σε βάλουν σε μία αίσθηση τελετουργίας, για να έρθουν οι Katatonia, να σε πιάσουν από το χέρι και να σε ταξιδέψουν.
Την ανυπομονησία του κόσμου ήρθε να ανακουφίσει η λιτή και απέριττη είσοδός τους επί σκηνής, με το “The Parting”, από το Dead End Kings. O ήχος της μπάντας live είναι ακόμη πιο βαρύς και ιδιαίτερα οι κιθάρες που είχαν έναν πιο «μεταλλικό» ήχο. Ο Jonas Renkse, με την εκπληκτική μα και τόσο εύθραυστη φωνή του, αποτέλεσε από την αρχή τον πόλο έλξης, με τα μακριά κατάμαυρα μαλλιά του να καλύπτουν τα μάτια του και να μοιάζει και ο ίδιος να είναι χαμένος στη δίνη των στίχων που πότε τραγουδούσε, πότε ψιθύριζε και πότε φώναζε.
Ο πρώτος μικρός χαμός, έγινε με τα πασίγνωστα “Deliberation” και “My Twin”, ενώ ο κόσμος ήταν απόλυτα εξοικειωμένος με τα περισσότερα κομμάτια και του νέου δίσκου, τον οποίο τίμησαν δεόντως. Ως μία από τις πιο επιβλητικές στιγμές εγγράφεται η εισαγωγή του “Racing heart”, προσωπικής αδυναμίας, όπου οι κτύποι της παλλόμενης καρδιάς από τα ηχεία έμοιαζε να συντονίζεται με την καρδιά του καθενός στον χώρο. Πραγματικά μοναδική στιγμή. Ένα τραγούδι που κρύβει οργή, που δεν έχει εκτονωθεί και απλά σου τρώει την ψυχή. Ο Jonas, έμενε μόνος του επί σκηνής για να τραγουδήσει τα κουπλέ, αυτός και ένα αχνό μπλε φως, με το “Lethean” που ακολούθησε (με extended solo παρακαλώ) να μας επιβεβαιώνει πως το Dead End Kings έχει γραφτεί ήδη στις καρδιές των οπαδών.
Δεν έλειψαν βέβαια και τα classics, “Teargas”, “Deadhouse ”, η «μπαλάντα» “Omerta”, το “Sweet Nurse” και άλλα κομμάτια από το σύνολο της δισκογραφίας τους.
Ο απόλυτος πανικός όμως έγινε υπό τους ήχους του “July” αλλά αυτό που ακολούθησε μετά τη «βιομηχανική» εισαγωγή του “Ghost of the Sun”, δεν περιγράφεται. Η ενέργεια είχε περάσει πλέον στον κόσμο, κάτι που μπορούσες να το δεις από τις αντιδράσεις του και από ένα απίστευτο moshpit μπροστά από τη σκηνή! Δεν ξέρω πόσο συχνά βλέπουν οι Katatonia τέτοια σκηνικά σε συναυλίες τους και ίσως αυτό οδήγησε και τον Jonas να πει πολύ απλά, πως οι δύο καλύτερες χώρες για να κάνουν συναυλίες είναι σαφώς η Φινλανδία και η Ελλάδα (βεβαίως βεβαίως).
Στις 00.00 ακριβώς (λες και το είχαν προγραμματίσει) οι Katatonia μας αφήνουν, ευτυχώς για λίγο για να επανέλθουν εν συνεχεία με 3 ακόμη κομμάτια, κλείνοντας το βράδυ υπό τους ήχους του “Leaders”.
Όταν πλέον τα φώτα άναψαν, μπορούσες να δεις μόνο χαμογελαστά πρόσωπα και κάποιος θα αναρωτιόταν πως είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό, τη στιγμή που όλοι μας βομβαρδιζόμασταν επί πολύ ώρα, με συναισθήματα άσχετα (παντελώς) με τη χαρά.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά κυρίες και κύριοι. Οι Katatonia έχουν κάτι που λίγες μπάντες το έχουν. Μέσα από το αίσθημα θλίψης, μοναξιάς, πόνου, απόγνωσης ακόμη και οργής όταν φωνάζεις “I trusted you, you lied, it’s all I hear a fucking lie”, κατεβαίνοντας ένα – ένα τα σκαλιά, και φτάνοντας στο τέρμα, έρχεται αυτό που οι σοφοί αποκαλούν «κάθαρση». Και μέσα από την κάθαρση ανεβαίνεις πλέον ξανά τα σκαλιά, γεμάτος καινούριες εμπειρίες και έτοιμος να αντιμετωπίσεις κάθε κατάσταση. Γιατί, τα σύννεφα, όσο χοντρά και να είναι, κρύβουν πάντα έναν ήλιο.
Για το RockOverdose.gr: Κλεάνθης Παπαγιαννόπουλος
Φωτογραφίες: Λαμπρινή Γκούμα
Πλήρες setlist:
Me And Myself
1.Τhe art of life(intro)
2.Α shot
3.Μe and myself
4.Βasilisk
5.Last wish (guest Γιάννης Καμπουρόπουλος, ex-CLOSER)
6.I wonder how far (guest Γιώργος Προκοπίου, POEM)
Maplerun:
1. Buried Alive
2.Pills
3.Whenever
4.Golden Cage
5.Screamout
6.Bombs
7.For you
8.Lack of Words
Scar of the Sun:
1. Intro
2. Disciple Of The Sun
3. Ode To A Failure
4. The Truth About The Lies (new track)
5. Burn The Memory
6. I Lost
7. Swansong Of Senses
8. An Ill-Fated Wonder (new track)
9. Gravity
Katatonia
The Parting
Buildings
Deliberation
My Twin
Burn the Remembrance
The Racing Heart
Lethean
Teargas
Strained
The Longest Year
Soil's Song
Omerta
Sweet Nurse
Deadhouse
Ghost of the Sun
July
Day and Then the Shade
Encore:
Dead Letters
Forsaker
Leaders
Comments
