Είναι πολύ δύσκολο να το χωνέψει κανείς αυτό που κάνουν οι Jucifer. Δεν έχουν μόνιμο σπίτι ή πραγματική πατρίδα, παρά μονάχα ένα tour van με το οποίο περιοδεύουν τη γη χωρίς παύση. Ιανουάριο με Δεκέμβρη, κάθε χρόνο. Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψη, είναι πραγματικά αδιανόητο που δεν είχε βρεθεί κάποιος να τους φέρει στην Ελλάδα αυτά τα 20 χρόνια της ύπαρξης τους. “Κάλλιο αργά παρά ποτέ” λέει το ρητό και οι ιθύνοντες της CTS δε δίστασαν να το εφαρμόσουν, παρότι ευτυχώς συνηθίζουν να κινούνται στη λογική του να φέρνουν πράγματα που “συμβαίνουν τώρα”. Είναι κι αυτό το “За Bолгой для нас земли нет” που κυκλοφόρησε φέτος και τσάκισε τις ψυχούλες μας, θα έπαιξε κι αυτό το ρόλο του. Αν το καλοσκεφτείς, κατα μία έννοια και οι Jucifer “συμβαίνουν τώρα”, ξέρετε πολλές μπάντες στα εικοσάχρονα να κυκλοφορούν τόσο επίκαιρους και ποιοτικούς δίσκους;
Αυτό που φάνηκε από την αρχή πάντως, ήταν ότι και τα δύο συγκροτήματα που θα άνοιγαν το live, οι Korsikov και οι Earth Of Distrust, ήταν φουλ ψημένοι και οι ίδιοι για να δουν τους Jucifer, πράγμα που δεν παρέλειπαν να μας υπενθυμίζουν σε ανύποπτες στιγμές των σετ τους.
 |
 |
Οι Korsikov είχαν την ατυχία να ξεκινήσουν την εμφάνιση τους μπροστά σε λίγο κόσμο, αυτό όμως δεν τους πτόησε στιγμή, αντίθετα έβγαλαν μπόλικη ενέργεια πάνω στη σκηνή, με τον ντράμερ τους να κλέβει την παράσταση σιγομουρμουρώντας τον ρυθμό των ντραμς σε κάθε μα κάθε χτύπημα. Τίμια stoner-ο-sludge-ίλα που ξεσήκωσε από το πρώτο λεπτό, αρκετές ενδιαφέρουσες στιγμές, κάποιες λίγες πιο αδιάφορες, συνολικά μια ικανοποιητική εμφάνιση, που άνοιξε την όρεξη για τα μετέπειτα. Οι πιο μερακλήδες θα αναγνώρισαν το “Liqweedator” από τη συλλογή “Miss Fortune Was A Henhouse Manager” της Spinalonga και σίγουρα θα γούσταραν με το εντελώς punk τελείωμα του σετ τους.
 |
Οι Earth Of Distrust είχαν κάνει ένα μικρό διάλειμμα λόγω των στρατιωτικών υποχρεώσεων του Spoon, αλλά επιστρέφουν δριμύτεροι με το ολοκαίνουριο “Victimology”, κάτι που επιβεβαίωσαν πέρα για πέρα επί σκηνής. Παθιασμένοι και δοσμένοι εντελώς σε αυτό που κάνουν, με τον Spoon μεταφερμένο σε μια πραγματικά δική του διάσταση. Αυτό το κατάμαυρο συναίσθημα που σου βγάζουν, είτε doom το πεις, είτε sludge, είτε hardcore punk σε σημεία ή όπως αλλιώς θέλεις, όταν μάλιστα αποδίδεται έτσι ζωντανά, δε μπορεί παρά να σε χτυπήσει κατακούτελα. Εύγε στα παιδιά και για την πολύ καλή κίνηση να μοιράσουν δωρεάν το πρώτο τους άλμπουμ σε όποιον το ήθελε. Η αγάπη δε θα μπορούσε παρά να ανταποδοθεί, με την αγορά μιας κασέτας “Victimology”.
 |
 |
Μ'αυτά και μ'αυτά φτάνουμε στους Jucifer. Το νομαδικό ανδρόγυνο των Amber Valentine και Edgar Livengood, κάποτε από την Athens, GA, επί του παρόντος από παντού και πουθενά, θα ξεκινούσε να παίζει σε μια άλλη Αθήνα για πρώτη φορά στην εικοσάχρονη ιστορία του.
Αυτό που έγινε αντιληπτό από τα πρώτα δευτερόλεπτα είναι α) ότι τα αυτάκια μας θα ματώσουν απόψε και β) δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσουμε την ακουστική ζημιά, οπότε καλύτερα να αρπάξουμε γερά τη μπύρα/ποτό μας και να το απολαύσουμε. Στο στούντιο οι Jucifer, με την εξαίρεση του φετινού τους δίσκου, πάντα εμφάνιζαν ένα πολυσυλλεκτικό προσωπείο, με μπόλικες indie επιρροές, αλλά και πιο ήρεμες στιγμές. Ζωντανά, αυτοί οι Jucifer δεν έκαναν ποτέ την εμφάνιση τους στη σκηνή του Six D.O.G.S.
 |
 |
Ήχος εκκωφαντικός από την πρώτη νότα, κιθάρα βαλτωμένη όσο δεν παέι, μονολιθικό drumming, ακρότητα στο φουλ. Υποτίθεται ότι το setlist τους βασίστηκε στο τελευταίο τους άλμπουμ και στο “Throned In Blood”, αλλά δε νομίζω ότι θα έπαιρνε κανείς όρκο εκεί μέσα για το τι ακριβώς ακούσαμε. Άλλωστε δεν έχει και καμία απολύτως σημασία, μιας και δε μιλάμε για ένα “κανονικό” live, αλλά για ένα εξηντάλεπτο ακατάπαυστο fuzz worship. Τα φωνητικά ακούγονταν ελάχιστα, αλλά και πάλι not the point. Το αντίθετο ακριβώς, το μήνυμα τους πέρασε. ΔΥΝΑΤΑ και βρώμικα.
 |
 |
“20 Years Slaying Ears” ονομάζεται η τρέχουσα περιοδεία τους και η ζωντανή παρουσία τους το βράδυ του Σαββάτου δεν άφησε ούτε χαραμάδα αμφισβήτησης του δικαιωματικότατου της τίτλου. Συντριπτική, συντριπτικότατη εμφάνιση.
Μερικοί ακόμα Jucifer παρακάτω:
 |
 |
 |
 |
 |
|
Για το rockoverdose.gr: Δημήτρης Σούρσος
Comments
