Αν ερχόταν κάποιος και μου έλεγε πριν καμιά δεκαριά χρόνια, όταν πρωτοκυκλοφορούσε το “Sonic Prayer”, ότι θα έρθει εκείνη η μέρα, που θα παρακολουθούσα τους Earthless αραχτός σε μια γνώριμη γωνιά του Αν, με μπύρα ανά χείρας, μάλλον θα του έλεγα ότι χάζεψε. Τότε ακόμα, όταν μιλούσες για τη heavy psych φάση στα rock πηγαδάκια, μπορεί και να σε αντιμετώπιζαν ως εξωγήινο. Το μόνο που μπορούσες να κάνεις, είναι να το βάλεις γινάτι να μαζέψεις κανά φράγκο στην άκρη και να ελπίζεις στο όνειρο του Roadburn.
Το γεγονός ότι έχουμε την ευκαιρία να βιώνουμε εμπειρίες σαν κι αυτή των Earthless, οφείλεται κυρίως στο μεράκι ορισμένων διοργανωτών, που καινοτομούν κόντρα στην παρούσα συγκυρία κι αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε.
 |
Στο προκείμενο τώρα, πέρα από τους καλιφορνέζους, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα ακόμα πολύ δυνατό σχήμα, τους Σερραίους Tuber. Όσοι είχαν γνώση από την κοινή εμφάνιση τους με τους Monkey3 πέρυσι, απήλαυσαν άλλη μία εξαιρετική εμφάνιση από ένα συγκρότημα που μιξάρει ιδανικά post rock, heavy ήχους και ψυχεδέλεια, ενώ οι υπόλοιποι το πιθανότερο είναι να “βαπτίστηκαν” ακροατές τους με την πρώτη, γιατί ναι είναι τόσο καλοί!
 |
 |
Η αμείλικτη αλήθεια είναι ότι, όχι μόνο πρέπει να είσαι πολύ καλός, αλλά και να αποδίδεις στα κόκκινα αν έχεις την τύχη/ατυχία -όπως θέλετε πάρτε το- να ανοίγεις για το τρίο από το San Diego.
Αυτοί οι τύποι έχουν “αιχμαλωτίσει” απίστευτα αυτό τον late 60's/early 70s heavy rock ήχο, παράλληλα όμως έχουν τις εκτελεστικές ικανότητες, αλλά κυρίως την συνθετική οξυδέρκεια να τον “τραβήξουν” και για είκοσι λεπτά συνεχόμενα, ενώ σε ζωντανές συνθήκες ο νοητός χρονομέτρης απλά σηκώνει τα χέρια ψηλά.
 |
Το Α & Ω αυτού του συγκροτήματος είναι οι Isaiah Mitchell και Mario Rubalcaba ασυζητητί. Η εξάχορδη, μόνο στέναζε στα χέρια του πρώτου, ο οποίος ασέλγησε επανειλλημένα και δίχως έλεος πάνω στην ταστιέρα της άμοιρης strat.
Παιχταράς από τους λίγους, με φοβερή αίσθηση της μελωδίας και αψεγάδιαστη χρήση του tremolo. Από τους κιθαρίστες που χαίρεσαι να ακούς, χωρίς να σε ζαλίζει με άπειρες άσχετες νότες στη σειρά, αλλά παίζοντας με φαντασία και καντάρια έμπνευσης.
 |
Ο Mario Rubalcaba από την άλλη, απέδειξε ότι ο πραγματικά μεγάλος μουσικός είναι πολυδιάστατος κι όχι αυτός που τελειοποιεί ένα συγκεκριμένο στυλ παιξίματος και περιχαρακώνεται πίσω από αυτό. Ο άνθρωπος κανονικά θα έπρεπε να είναι διαρκώς στην τσίτα, μιας και οι ρυθμοί εναλλάσσονταν με συχνότητα μεγαλύτερη από εκείνη με την οποία άλλαζε προπονητές ο Κόκκαλης, κι όμως το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο!
Όχι κι άσχημα για έναν punk rock ντράμερ ε;
 |
Να όμως, που όταν οι ταχύτητες ανέβαιναν, το παίξιμο του γινόταν πιο τραχύ κι ο γνώριμος αχαλίνωτος Mario των OFF! και των Rocket From The Crypt, αναδυόταν και ταλαιπωρούσε τα δέρματα του με ασυγκράτητη λύσσα.
 |
Ανάμεσα στο Α και το Ω όμως, υπάρχουν άλλα 22 γράμματα κι αυτό αν μη τι άλλο θα πρέπει να λέει αρκετά πράγματα για την προσφορά του Mike Eginton στους Earthless. Πάντα ανάμεσα σε δύο προσωπικότητες με πληθωρική σκηνική παρουσία, χρειάζεται εκείνη η ήρεμη δύναμη που θα εξασφαλίσει την αρμονική τους συνύπαρξη, μια αποστολή καθόλου εύκολη. Εκεί ακριβώς μπαίνει στην εξίσωση ο Mike Eginton, αυτός ο αγαθός caveman, μονίμως αγκυροβολημένος στα δεξιά της σκηνής, σχεδόν στον κόσμο του, ρίχνοντας μόνο κάποιες κλεφτές ματιές, που και που, στους άλλους δύο.
 |
Αρχοντικός σε παρουσία και εκτέλεση, έπλεκε ιδανικά το low end του Rickenbacker του, με τους ευφάνταστους τυμπανισμους του Mario, στήνοντας έτσι ένα χαμαιλεοντικό groove, πάνω στο οποίο ο Isaiah έπαιρνε το ελεύθερο να οργιάσει.
Το κυρίως μέρος του set τους υπήρξε, όπως αναμενόταν, αμιγώς instrumental. Επέστρεψαν όμως στο encore παίζοντας τα “Mistreated” και “Cherry Red” των cult blues rock θρύλων The Groundhogs, όπου ο Mitchell είχε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει και τα αξιοσημείωτα φωνητικά του ταλέντα.
 |
Με τις ιαχές “Earthless, Earthless” απλά να μην σταματούν, οι καλιφορνέζοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να παραμείνουν στη σκηνή του Αν, κάνοντας δώρο στο ελληνικό κοινό το “ζωντανό” ντεμπούτο του “Come On”, το οποίο αναμένεται να βρει το δρόμο του για το tribute album του “Electric Ladyland”, όπως άλλωστε μας είχε αποκαλύψει ο Mario Rupalcaba στην συνέντευξη που μας παραχώρησε.
Παρά τα δύο encore, η επί σκηνής παρουσία τους καθηλώθηκε στα χρονικά επίπεδα των μόλις ογδόντα λεπτών, καταγράφοντας έτσι το μοναδικό μελανό σημείο μιας, κατά τα άλλα, εξαιρετικότατης εμφάνισης.
ΥΓ. Την επόμενη φορά, παίξτε κάτι από το “Sonic Prayer”, αμαρτία είναι.
Setlist:
Uluru Rock
Sonic Prayer
Mistreated
Cherry Red
Come On
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέκος Καταστρόφος
Comments
