Firefest... Eνα όνομα που από μόνο του είναι αρκετό για να τραβήξει το ενδιαφέρον όλων των οπαδών του μελωδικού ροκ ανά τον πλανήτη. Ένα φεστιβάλ θεσμός που ανέστησε στην ουσία και έφερε και πάλι στην επιφάνεια,ονόματα ξεχασμένα,μεγάλες δόξες του παρελθόντος (κυρίως των 80ς),και τα έβαλε δίπλα σε μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα του παρόντος (γιατί υπάρχουν και αυτά).
Κι όμως...The Final Fling...? Τελειώνει εδω...(?)
 |
Παρασκευή 23/10/14
Angels Or Kings: Το δύσκολο έργο του ν'ανοίγεις το τριήμερο του τελευταίου αυτού ιστορικού φεστιβάλ ανέλαβαν οι Βρετανοί Αngels Or Kings. Μπάντα από τα τέλη των 80ς,που δυστηχώς δεν κατάφερε τότε να κλείσει συμβόλαιο δισκογραφικό,και μοιραία χάθηκε με τον ερχομό του grunge. Πρόσφατα ανασυγκροτήθηκε και κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Κings Of Nowhere”. Ιδιαίτερα δυναμικό και μελωδικό παίξιμο,που νομίζω άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και άνοιξε το φεστιβάλ απίστευτα καλά. Μορφή της μπάντας ο κιθαρίστας Tony Bell,με το ιδιαίτερο look του,ο οποίος μάλιστα έχει κυκλοφορήσει κι ένα βιβλίο με τον τίτλο “Life In The Bus Lane”.
Redrum: Οι δικοί μας Θεσσαλονικοίς(με την προσθήκη 2 Γερμανών),ήταν δεύτεροι στο line up. Αν δεν απατώμε,η ΜΟΝΗ Ελληνική παρουσία σ'αυτό το φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια. Οι Redrum,άφησαν ιδιαίτερα καλές εντυπώσεις,παίζοντας κομμάτια από τα 2 άλμπουμ τους εως τώρα με τον Michael Bormann στα φωνητικά. Έχοντας τους δει αρκετές φορές ζωντανά,μπορώ να πω οτι αυτή την φορά είχαν τον καλύτερο ήχο απο ποτέ! Δεν είναι τυχαίο άλλωστε οτι υπήρχαν αρκετοί fans με μπλουζάκια της μπάντας το τριήμερο.
Circus Maximus: Ώρα για κάτι διαφορετικό. Οι Νορβηγοί Circus Maximus είναι μια ιδιαίτερα τεχνική μέταλ μπάντα,κάτι που ξεφεύγει λίγο από τα νερά του Firefest,και διχάζει το κοινό. Άλλοι περιμένουν πως και πως να τους δουν,και άλλοι βγαίνου έξω για ένα διάλειμα. Νομίζω ότι κέρδισαν το κοινό με την αρτιότητα τους,την δύναμη,αλλά και τις μελωδίες τους. Κάτι διαφορετικό...
SHY: Οι Βρετανοί SHY,είναι σίγουρα η ιστορικότερη μπάντα στο σημερινό line up,και κατά την ταπεινή μου γνώμη,ίσως γι αυτό και μόνο τον λόγο,θα επρέπε να ήταν αρκετά πιο ψηλά στο line up. Γιατί όχι και headliners... Mετά το άδοξο τέλος του ιδρυτή και εγκεφάλου της μπάντας,κιθαρίστα Steve Harris(καμία σχέση με τους Iron Maiden)το 2011,οι SHY στην ουσία υπάρχουν – δεν υπάρχουν... Στο σημερινό line up παίρνει μέρος και ο original τραγουδιστής Tony Mills,o oποίος δεν ήταν όμως στο τελευταίο ομότιτλο άλμπουμ της μπάντας. Λαμβάνοντας υπ΄όψη ότι ο Mills έχει περάσει δύσκολες στιγμές με την καρδιά του,δεν μπορείς παρά να του δώσεις συγχαρητήρια για το έργο του εκεί πάνω,και να συγχωρέσεις τις όποιες τυχόν αδυναμίες. Η παρουσία του παραμένει επιβλητική,και κουβαλάει κάτι επάνω του,που τήνει να χαθεί στις μέρες μας... Οι Νeil Hibbs,και Carl Anthony Wright κάνουν αρκετά καλή δουλειά επι σκηνής,ώστε να μην είναι ιδιαίτερα αντιληπτό το κενό του ηγέτη Steve...
Οι SHY παίζουν περισσότερο κομμάτια από το “Excess All Areas”,καθώς και μερικά γνωστά κομμάτια από τα υπόλοιπα άλμπουμ τους. Υπήρχε γενικά μία παράξενη συγκίνηση επι σκηνής,λόγω της έλειψης του Steve Harris,καθώς και η υπόνοια ότι ίσως αυτό να είναι το τελευταίο live show των SHY... Όπως και να έχει,είμαστε τυχεροί όσοι το ζήσαμε.
 |
Τhe Poodles: Για την συνέχεια “Τα Κανίς” από την Σουηδία... Αν και τα λίγα που είχα ακούσει από την μπάντα μου είχαν αρέσει,μπορώ να πω ότι ζωντανά με αφήσαν αρκετά αδιάφορο,παρ'ότι δεν κάναν κάτι λάθος. Με αρκετή ενέργεια επί σκηνής,νομίζω ικανοποίησαν πλήρως όσους θέλαν να τους δουν. Ίσως το γεγονός ότι βγήκαν αμέσως μετά τους SHY...
Τen: Με ολοκαίνουριο άλμπουμ,και ανανεωμένο line up,oι Τen είναι μάλλον άλλη μια μπάντα που διχάζει το κοινό του Firefest. Bλέπεται είναι 90ς μπάντα,και όχι 80ς. Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό τους,νομίζω ότι η παρουσία τους ήταν μία απο τις καλύτερες του φεστιβάλ. Και νομίζω ότι ακριβώς αυτό το γεγονός ότι ήταν μπάντα που μεγαλούργησε την εποχή που όλα αυτά ήταν “νεκρά” τους έκανε να έχουν ένα πιο “ώριμο” προσωπικό στυλ,που (για εμένα προσωπικά τουλάχιστο) ξεχωρίζει ανάμεσα στις μπάντες που έχουν παρόμοιο στυλ η μία με την άλλη στο φεστιβάλ. Ο Gary Hughes είναι πραγματικά μεγάλη μορφή,και η προσωπικότητα του κάνει την μπάντα να ξεχωρίζει,με ιδιαίτερα προσωπικό στυλ τραγουδιού. Αυτό και οι Κελτικές/επικές μελωδιες σε κρατανε. Μόνο παράπονο,ίσως ότι το show τους τράβηξε λίγο παραπάνω,και κούρασε κάποιους με το συνεχές παρόμοιο στυλ κομματιών.
H.E.A.T: Οι πιτσιρηκάδες H..E.A.T από την Σουηδία, πραγματικά ζούνε το όνειρο τους. 'Εχοντας πολύ κόσμο που έχει έρθει ειδικά γι΄αυτούς την συγκεκριμένη μέρα τα δίνουν όλα,με πολύ ενέργεια και headbanging επι σκηνής. Αν και ιδιαίτερα νεαροι για headliners,νομίζω ότι έκαναν μια πολύ καλή δουλειά,και ποιός ξέρει τι κρύβει το μέλλον γι΄αυτούς... Ιδιαίτερα φιλικός ο τραγουδιστής τους Erik Grönwall,ο οποίος περιφερόταν όλο το τριήμερο στους χώρους του Rock City,και συναναστρεφόταν με το κοινό.
Σαββατο 24/10/14
Rage Of Angels: Oι Rage Of Angels είναι το πνευματικό παιδί του πληκτρά των Tyketto και Ten,Ged Rylands. Eκτός απο τα πλήκτρα ο Ged παίζει στο άλμπουμ και όλες τις κιθάρες,κάνει και όλες τις πίσω φωνές. Η παρουσία τους όπως και των Αngels Or Kings (πολλοί Άγγελοι μαζευτήκαμε ή μου φαίνεται...?) ήταν ιδιαίτερα δυναμική και τέλεια για άνοιγμα της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ. Μάλιστα σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε επί σκηνής μαζί τους και ο πολυπράγμων ταλαντούχος Σουηδός κιθαρίστας Tommy Denander!
From The Fire: Όσο και να έψαξα,δεν μπόρεσα να βρω αρκετές πληροφορίες για τους From The Fire. To στυλ τους ιδιαίτερα AOR,δεν ήταν και το πιο αγαπημένο μου στο φεστιβάλ,παρ'ότι ιδιαίτερα ταλαντούχοι. Αν δεν απατάμε έχουν κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ το 1992. Ιδιαίτερη στιγμή όταν η Φινλανδέζα Issa Overseen ανέβηκε για ένα ντουέτο μαζί τους επι σκηνής στο “Spark And Flame”.
 |
Boulevard: Οι Καναδοί Boulevard,ήταν ένα από τα ονόματα που πολύς κόσμος περίμενε με αγωνία να δεί σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα... Και νομίζω οτι λίγο πολύ ΌΛΟΙ μείναν μαγεμένοι. Νομίζω ότι οι Boulevard κάναν φέτος αυτό που κάναν οι Alien πριν τρία χρόνια στο Firefest... Κλέψαν την παράσταση! Τέλος. Ο ορισμός του AOR για πολλούς.
Babylon A.D.: Oι Bay Area hard rockers Babylon A.D.,ήταν σίγουρα η μπάντα με τον περισσότερο τσαμπουκά στο φεστιβάλ. Πραγματικά πιάσαν τον κόσμο από τα κάκαλα,και του δώσαν και κατάλαβε. Απλά κάναν αυτό που κάναν και τότε,πριν 20 τόσα χρόνια. Rock 'N' Roll kick ass!! Kαι αν για κάποιους ήταν ιδιαίτερα επιθετικοί,νομίζω ότι με κομμάτια όπως “Desperate”,και “So Savage The Heart”,δεν αφήσαν κανέναν ασυγκίνητο. Όπως τους είπε και κάποιος από το stage crew του Firefest όταν φεύγαν απο την σκηνή...”Αυτό(η παρουσία τους)ήταν σίγουρα κάτι το διαφορετικό...!”.
Pretty Maids: Έχοντας ξαναδεί τους Δανούς στην Θεσσαλονίκη πριν μερικά χρόνια σε φεστιβάλ με Firehouse,και Bonfire,για πρώτη φορά,είχα πάθει πλάκα. Απόψε(κατά γενική ομολογία) μοιάζαν λίγο κουρασμένοι,παρ΄ότι προσπάθησαν αρκετά. Επίσης παίξαν και 2 διασκευές. Το πασίγνωστο hit τους “Please Don't Leave Me”(Thin Lizzy),καθώς και το “Αnother Brick In The Wall” των Pink Floyd.
 |
Βlack 'N Blue: Oι Portland heroes επιστρέφουν στην Ευρώπη ακριβώς 30 χρόνια μετά την πρώτη και τελευταία περιοδεία τους τότε (επι Ευρωπαϊκού εδάφους) για το ομώνυμο ντεμπούτο τους. Τα χρόνια έχουν περάσει,και ο lead κιθαρίστας Tommy Thayer είναι εδώ και πολύ καιρό πλήρες μέλος του μεγαθηρίου των Kiss. Πρόσφατα όμως αποχώρησε από την μπάντα και ο δεύτερος original κιθαρίστας,που άκουγε στο ψευδώνυμο Woop... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,ο αντικαταστάτης του,δεν μπόρεσε να ταξιδέψει για Ευρώπη,λόγω κάποιου θέματος της τελευταίας στιγμής με το διαβατήριο του. Έτσι,ποιός επιστρατευτηκέ τελευταία στιγμή για να σώσει την κατάσταση...? Ποιός άλλος από τον συνοδοιπόρο του τραγουδιστή της μπάντας Jamie St James,στους Let It Rock,και πρώην μέλος των L.A. Guns,Μr Stacy Blades! Θα περίμενε κανείς κάτι όντως πολύ καλό,αν και αμφίβολο (λόγω της τελευταιάς στιγμής) απο αυτήν την προσθήκη. Όντως οι Black 'N Blue,παίζουν σαν headliners απόψε. Χρησιμοποιώντας τις κλασικές χορογραφημένες heavy metal κινήσεις,όπως τότε. Όμως,κατ΄εμένα τουλάχιστον,η επιλογή των κομματιών είναι λίγο παράξενη... Για παράδειγμα ξεκινάνε με το “Get Wise To The Rise” που δεν είναι ακριβως και το πιο ανεβαστικό κομμάτι(μετά απο ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον προηχογραφημένο intro με samples απο διάφορα κομμάτια της μπάντας). Επίσης παίζουν το “Wicked Bitch” που σ΄ένα κοινό σαν του Firefest μάλλον ακούγεται σαν ανέκδοτο. Παίζουν βέβαια και πιο μελωδικά κομμάτια όπως το “Miss Mystery”. Αλλά,αυτό που διακρίνει κανείς είναι η έλειψη αρμονίας στα πίσω φωνητικά,τα οποία ακούγονται ιδιαίτερα flat. Iδίως σε σχέση με τόσες μπάντες με καλές πίσω γραμμές στα φωνητικά. Ένα άλλο θέμα που δεν πολυκολάει με αυτό που θέλει να κάνει η μπάντα είναι ότι ο κιθαριστικός ήχος είναι ιδιαίτερα “καθαρός και γλυκός” για το πιο “αλήτικο και heavy¨ στυλ που παίζει...Aλλά και πάλι πρέπει να τους δώσουμε συγχαρητήρια που τα καταφέραν με τον Stacy να παίρνει μέρος τελευταία στιγμή. Επίσης ο ντράμερ τους Pete Holmes,νομίζω πήγε το όλο Firefest παραπέρα με το δίκασο drum solo του. Μερικές μπάντες έχουν ακόμα το metal atitude, άλλες το απαρνιούνται...Καλη εμφάνιση,με μερικά σημεία off...
Firehouse: Έχω δει τους σημερινούς headliners άλλες 2 φορές ζωντανά στην Θεσσαλονίκη. Μετά την δεύτερη,δεν μπορώ να μην διακρίνω (όπως και άλλοι) την προσπάθεια της μπάντας (κυριώς του κιθαρίστα Bill Leverty) να ξεφύγει από τον γνώριμο hard rock ήχο της,προς κάτι αρκετά πιο blues,και “καθαρό”. Κάτι που για'μένα και αρκετούς ακόμα,”παίρνει” αρκετά απο την δύναμη της μπάντας. Παράξενο... Δείγμα “ωριμότητας”...? Δεν ξέρω τι να πω. Γεγονός ήταν ότι η κιθάρα σχεδόν ΔΕΝ ακουγόταν καθόλου σε μεγάλο μέρος του show τους,και αυτό έκανε το όλο θέμα αρκετά βαρετό,παρ'ότι η επιλογή των κομματιών ήταν ιδιαίτερα καλή (η αναμενώμενη). Τα εύσημα πρέπει να δωθούν στον απίστευρο ντράμερ τους Michael Foster,ο οποίος για'μένα ήταν μάλλον ο καλύτερος ντράμερ του φεστιβάλ. Ο άνθρωπος ΤΟ ΖΕΙ αυτό που κάνει. Τελεία.
Η επόμενη μέρα του Φεστιβάλ, ΕΔΩ
Για το Rock Overdose,
Mπάμπης Καϊσάς
Comments
