Μετά το τέλος της "Hail To The King" περιοδείας των Avenged Sevenfold και την τρομερή επιτυχία που γνώρισε παγκοσμίως, είχα πει ότι θα αφήσω τους Έλληνες metalheads να φυλάνε τα σύνορα μην έρθει καμία νέα μεγάλη μπάντα και τους πάρει το ...λίπος και όταν ξαναβγούν στον δρόμο θα πάω κάπου να τους δω!!! Ήταν ένα πρωί του Ιουλίου του 2016, που περίμενα το λεωφορείο, όταν κάνοντας scroll στο Facebook ανακοινώθηκε, μέσω του page των Avenged Sevenfold, η “January 2017 UK” tour με special guests τους Disturbed και opening act τους In Flames!! Κρέμασα σαγόνι! Αυτά δεν γίνονται ούτε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αμέσως επικοινώνησα με τον φίλο και “αδερφό” Βασίλη (μένει μόνιμα στο Λονδίνο), που έχουμε επισκεφτεί για χάρη των Dream Theater, μεγάλες αρένες της Ευρώπης να κανονίσει. Λίγες μέρες μετά ξεκινάει η προπώληση, αλλά η ζήτηση ήταν τέτοια που σε μια ώρα το event γίνεται sold out!! Είμαστε έξω... ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Στις 15/08 ένα post για την ονομαστική μου γιορτή με στέλνει. Η λατρεμένη μου σύζυγος έχει στήσει ολόκληρη "σκευωρία" με τον Βασίλη. Είχε πάρει εισιτήρια, απλά στήθηκε αυτό το "ψέμα" για να το πάρω σαν δώρο!! Αγάπη μόνο!!
Άντε τώρα να περάσουν πέντε μήνες... και κάπου στην μέση "The Stage". Η δισκάρα, μουσική κατάθεση "The Stage", με στέλνει στα ουράνια γιατί η συνύπαρξη του με τους Disturbed που "κουβαλάνε" μαζί τους την άλλη δισκάρα "Immortalized" θα είναι μια εκρηκτική συνύπαρξη σε ένα tour που σπάνια βλέπουμε στην Ευρώπη!!
Φτάνει ο Ιανουάριος, τα πρώτα βίντεο ανεβαίνουν και το σοκ είναι ...σοκαριστικά σοκαριστικό!! Μια σκηνή με 8 panel συν ένα στο κέντρο εννέα να απλώνονται στην τριάντα μέτρα σκηνή τους, με ένα ακόμα κύβο πάνω από το κεφάλι τους. Όλα προβάλουν σκηνές της συναυλίας ή του concept των τραγουδιών. Το δε intro... εφιάλτης!! Δεν ξέρω εάν αυτό το θηρίο θα παίξει στην υπόλοιπη Ευρώπη, δύσκολα, αλλά η παραγωγή των Avenged Sevenfold είναι σε δυσθεώρητα ύψη. Τέτοια μεγέθη παραγωγής σπάνια έρχονται στην Ευρώπη και τα βλέπουμε μόνο στις μεγάλες αρένες των ΗΠΑ. Μαζί και οι Disturbed. Στην ίδια σκηνή έχουν στήσει τόσα pyro, που νομίζεις ότι παίζουν σε ηφαίστειο!!!
Παρασκευή απόγευμα στο Ελ. Βενιζέλος και η αδρεναλίνη μου στο κόκκινο. Τελευταία μηνύματα και φύγαμε για τον… Τάμεση!!! Λίγες ώρες μετά η είσοδος μου στο Terminal 5 του Heathrow με βρίσκει έκπληκτο να παρατηρώ γύρω μου, Avenged Sevenfold fans με t shirt και λοιπά αξεσουάρ. Δεν ξέρω, ούτε ρώτησα από πια χώρα έρχονταν, αλλά φάνηκε ότι υπάρχει στο Λονδίνο μια μαζική προσέλευση Ευρωπαίων για αυτό το τόσο ξεχωριστό event. Η συνάντηση με τον "αδερφό" μου Βασίλη συνήθως είναι καρμική. Κάπως έτσι για άλλη μια φορά εξελίχθηκε...
Έχοντας ξαναεπισκεφτεί το Λονδίνο, αποφάσισα να μην πάω αυτή την φορά κάπου στο κέντρο, ή σε κάποιο διάσημο μέρος της πρωτεύουσας της Αγγλίας, αλλά να μείνω στην περιοχή που μένει ο φίλος μου και να γυρίσω ανάμεσα στα μαγαζιά και τις πλατείες που ζουν κάθε μέρα οι άνθρωποι της πιο πολυπολιτισμικής πόλης της Ευρώπης. Δυστυχώς οι συγκρίσεις με την Ελλάδα, μοιραίες και σχεδόν καταθλιπτικές. Κρίμα...
Μεσημέριασε και έρχεται η ώρα να κατηφορίσουμε στην O2 Arena. Μετά από ένα ταξίδι περίπου 50 λεπτών με το metro φτάνουμε και τα ζουμιά αρχίζουν να τρέχουν. Φωτεινοί πίνακες ανακοινώνουν τους Avenged Sevenfold και η κοσμοσυρροή δεδομένη. Παραλαβή εισιτηρίων, merch και φαγητό σε ένα Βραζιλιάνικο μέσα στο venue. Τα μέτρα ασφαλείας, λόγο τρομοκρατίας αυξημένα, η είσοδο μας στον χώρο γίνεται λες και μπαίνουμε σε αεροδρόμιο. Οι κυλιόμενες σκάλες μας οδηγούν στα πάνω διαζώματα. Εστιατόρια και τουαλέτες σε κάθε θύρα. Ανοίγουν οι πύλες... της κολάσεως και είμαστε μέσα σε ένα συγκλονιστικό χώρο. Ανάλογο αυτών που βλέπουμε στην τηλεόραση και γίνονται αγώνες NBA. Η σκηνή απλωμένη από την μια άκρη ως την άλλη και ο κόσμος ήδη αρκετός. Στην Αγγλία όλα γίνονται στην ώρα τους, όποτε 18.15 τοπική ανεβαίνουν στο σανίδι...
In Flames
... οι In Flames. Μέσα στις αποσκευές τους το καταπληκτικό ‘'Battles", αλλά ξεκίνημα με το "Bullet Ride". Τέτοιοι χώροι τόσο μεγάλοι και με τόσες αντανακλάσεις είναι εφιάλτης για τους ηχολήπτες. Πίστευα λοιπόν ότι τους In Flames θα τους αδικούσαν σε σχέση με τα θηρία που έπαιξαν μετά, αλλά το τελικό ηχητικό τους αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό. Το κοινό φάνηκε να έχει ...κενά στην μουσική τους αφού τα δυο τελευταία τους άλμπουμ τυγχάνουν αναγνώρισης στην Αγγλία, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία. Στιβαροί και ενθουσιασμένοι απέδωσαν επτά συνολικά κομμάτια στα 40 λεπτά που είχαν στην διάθεση τους με το “The End” να είναι το highlight.
Set List:
1. Bullet Ride
2. Where The Dead Ships Dwell
3. Cloud Connected
4. The End
5. Paralyzed
6. The Truth
7. Take This Life
Disturbed
Πραγματικά σε ελάχιστο χρόνο το προσωπικό έχει "μαζέψει" τον εξοπλισμό των In Flames, έχει στήσει των Disturbed και για τα επόμενα 75 λεπτά, θα συμβούν πράγματα που τα τα θυμάμαι χρόνια. Το "Eye of The Storm" ξεκινάει σαν intro, o Dan Donegan ανεβαίνει πρώτος στην σκηνή, παίζει τα ακόρντα και........ αυτό ήταν! Το “Immortalized” ηλεκτρίζει την O2 Arena που εάν και ακόμα μισογεμάτη (άλλο ένα δείγμα ότι οι Avenged Sevenfold είναι κυβέρνηση) έχει σηκωθεί στο πόδι. Πρώτο πράγμα που είναι εμφανές εκτός από τα pyro που σχίζουν την ατμόσφαιρα, είναι η φιγούρα του David Draiman. Η φωνή του πραγματικά βγαλμένη από το στούντιο, φτύνει τους στίχους και χροιά του σαν λεπίδα σχίζει το δέρμα μας. Ανατριχίλες παντού. Το “The Game” ανεβάζει ακόμα πιο πολύ την διάθεση και το “The Vengeful One” βάζει στην κυριολεξία στο stage φωτιά!! Είναι τρομαχτική η φάση τους. Τύμπανα, μπάσο και μια κιθάρα έχουν γεμίσει ένα τέτοιο χώρο που σχεδόν αναπνέεις τις νότες!!! Βλέπουμε στα μάτια μας μια άκρως επαγγελματική μπάντα, σούπερ προβαρισμένη και αλάνθαστη. Σταθερά το highlight της βραδιάς θα νομίζετε ότι είναι το "Sound Of Silence". Ναι και όχι. Εάν δεν μπορείς να αποφύγεις τα smartphones σε μια συναυλία μπορείς να τα εκμεταλλευτείς. Αυτό κάνει και ο David Draiman, που μας προσκαλεί να τα ανάψουμε και σε ένα σκοτεινό τοπίο να μοιάζουν με κεριά μέσα στην αρένα. Μέσα σε αυτή την πραγματική μυσταγωγία το "Sound Of Silence" είναι ανατριχιαστικό. Η ερμηνεία του David Draiman είναι συγκλονιστική πράγμα που οδηγεί την O2 Arena να σηκωθεί όρθια και να αποθεώσει στο τέλος. Ο David Draiman ζητάει από τον κόσμο τώρα που ήρθε η σειρά του "The Light" κάθε φορά που λέει αυτές τις δυο λέξεις να ανάβουν πάλι τα κινητά και τους αναπτήρες. Πάλι το ίδιο συγκλονιστικό highlight. Τα κινητά δουλεύουν σαν πυρσός σε σκοτεινή στοά. Πλέον O2 Arena είναι γεμάτη, οι Disturbed έχουν το κοινό μαζί τους και το “Down With The Sickness” έρχεται να σπείρει τον όλεθρο. Τρία mosh pit στήνονται και δεν υπάρχει άνθρωπος μέσα στο χώρο που δεν χοροπηδάει! ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!
Όταν οι Disturbed αποχωρούν κάθομαι αποσβολωμένος να σκέφτομαι. Κοιτάω τον Βασίλη που μου λέει: "τι είδαμε ρε Πετρόπουλε;”. Πραγματικά δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Λίγο μπύρα, είναι απαραίτητη μπας και μου δώσει λίγο κουράγιο για αυτό που έρχεται…
Set list:
1. The Eye of The Storm
8. Immortalized
9. The Game
10. The Vengeful Game
11. Player
12. Liberate
13. Land of Confusion
14. Stupify
15. The Sound Of Silence
16. Inside The Fire
17. The Light
18. Stricken
19. Indestructible
20. Ten Thousand Fists
21. Down With The Sickness
Avenged Sevenfold
Σβήνουν τα φώτα. Στις οθόνες, εικόνες από το bing bang και μια έκρηξη που δεν δημιουργεί την ζωή αλλά το Death Bat. Ρίγος. Σχεδόν με δάκρυα συγκίνησης βλέπω τον Synyster Gates να ανεβαίνει στο σανίδι και το σόλο intro του "The Stage" ξεκινάει. Ο ηλεκτρισμός διάχυτος και το κοινό σε έκταση. Για δευτερόλεπτα κοιτάω γύρω μου και ο κόσμος είναι αλλόφρον. “Θεέ μου τι λατρεία τους έχουν;” Ο M.Shadows ανεβαίνει πάνω στην σκηνή και αυτό ήταν. Για τα επόμενα εκατό λεπτά, μας παίζει στα δάκτυλά ρε ο τύπος. Ο καλύτερος by far frontman της νέας γενιάς ξέρει ότι έχει μπροστά του φανατικό κοινό και δεν χάνει ευκαιρία να παίζει με αυτό. Το μελωδικό break του “The Stage” και τα φώτα από τα κινητά μαζί με τα panel δημιουργούν μια ατμόσφαιρα συγκλονιστική. Ο κόσμος τραγουδάει τους στίχους το κομμάτι δυναμώνει και ο κόσμος τρελαίνεται. Τρίβω τα μάτια μου. Χαμός παντού. “Θεέ μου ποσό τεράστιοι έχουν γίνει;” Το Afterlife έρχεται σαν φυσική συνέχεια και οι σκηνές αποθέωσης συνεχίζονται και δεν θα σταματήσουν άμα δεν κατέβουν από το σανίδι. Ο M.Shadows μας λέει ότι έχει ακούσει κάτι φήμες για το Λονδίνo: "μας είπαν όλοι ότι στο Λονδίνο θα είναι το πιο μεγάλο σας show όμως το κοινό συνήθως είναι χάλια. Ε, λοιπόν αυτό που βλέπω και όπως με διαβεβαίωσε και ο Draiman το κοινό γ....ει!!". Μας αφιερώνει το "Hail To The King" και τα “Hail” - “Hail” από το κοινό, ακούγονται τόσο δυνατά που βγήκε η Ελισάβετ και ο Κάρολος στο παράθυρο, να δουν ποιος τους πήρε τον θρόνο. Οι Avenged Sevenfold φίλε!! ΑΥΤΟΙ!! Αυτοί είναι οι νέοι βασιλιάδες του σύγχρονου metal ήχου. Take it of leave it, αλλά αυτό είναι!!
Το “Paradigm” μου δίνει την ευκαιρία να χαζέψω λίγο τους υπόλοιπους και να πάρω τα μάτια μου από τους Synyster Gates και M.Shadows. Ο ντράμερ Brooks Wackerman είναι η μεταγραφή που χρειάζονταν. Έμπειρος και σταθερός με ικανότητες χταποδιού, έχει στήσει το υπόβαθρο να σταθεί το οικοδόμημα των Avenged Sevenfold. Είναι ο ντράμερ που χρειάζονταν, μετά τον θάνατο του Rev και τον διωγμό των Portnoy και IIejay. Σημαντικό είναι ότι έχουν κολλήσει τόσο πολύ που νομίζεις ότι ο παίκτης είναι μαζί τους... αιώνες. Ο Johnny Christ στο μπάσο είναι ο icon στην φάση. Το μοικάνα κούρεμα του από την μια και οι τσιρίδες του λειτουργούν σαν ένας διαρκείς συναγερμός. Το μπάσο του τσακίζει κόκαλα. Δίπλα του ένας ακόμα αφανής ήρωας. Ο Zacky Vengeance δεν χάνει ούτε μισό ρυθμό. Όλα τα κιθαριστικά ρυθμικά σημεία των κομματιών τα παίζει άριστα και όταν σολάρει δίπλα στον τεράστιο Synyster Gates είναι πραγματικά εκπληκτικός. Ο Synyster Gates, είναι ένας μεγάλος κιθαρίστας. Είναι ο επόμενος μεγάλος. Απίστευτα low profile για την αποδοχή που έχει στο κοινό, παίζει και τις... κάλτσες του.
Όσο προχωράει η φάση καταλαβαίνεις ότι βλέπεις κάτι μεγάλο μπροστά σου. Εξαιρετικά δομημένο. Ήχος εξαιρετικός, performance επίσης στο υψηλότερο επίπεδο. Στο “Nightmare“ δεν νομίζω να τραγούδησε ο M.Shadows αφού το κοινό παραληρούσε και τραγούδαγε κάθε στίχο. Στο encore έρχεται η ολοκλήρωση. Τα “Bat Country”, “A Little Piece of Heaven” και “Unholy Confessions” μας στέλνουν για τσάι. Είναι και καλό στην Αγγλία… Το κλείσιμο νομίζω ότι μας βρίσκει σε κατάσταση σοκ. Δίπλα μου οι Άγγλοι είναι πραγματικά τρελαμένοι. Ένας που τον ρωτάω μου λέει: ''είναι η τρίτη φορά που τους βλέπω και δεν τους έχω ξαναδεί τόσο καλούς. Θα έρθω και αύριο.". Νομίζω ότι και κάθε βράδυ να έπαιξαν στο Λονδίνο, κάθε βράδυ θα ήταν sold out!
Πραγματικά αυτή ήταν η καλύτερη εμπειρία που είχα από συναυλίες σε κλειστό χώρο. Εντυπωσιακή παραγωγή, απόδοση συγκροτημάτων στο υψηλότερο επίπεδο και κοινό σε στιγμές αλλοφροσύνης αλλά κυρίως ένα κοινό που ήταν και ετερόκλιτο μάλιστα, να λατρεύει τους Avenged Sevenfold. Από την μεριά τους οι Avenged Sevenfold, είναι στην καλύτερη τους κατάσταση, στα επτά χρόνια που τους ακούω. Απαλλαγμένοι από το βάρος να γίνουν οι επόμενοι ηγέτες τους χώρου μας. Έγιναν πριν τρία χρόνια και τώρα το κάνουν πράξη αυτό το επίτευγμα. Μην έχετε αμφιβολία μόλις οι Metallica αποσυρθούν ποιοι θα είναι το νούμερο ένα στα φεστιβάλ όλου του κόσμου. Οι Avenged Sevenfold θα είναι. Το εισπράττεις παντού αυτό. Ποτέ θα το εισπράξουμε στην Ελλάδα δεν ξέρω να σας πω. Θα το δείτε από κάτω στα σχόλια. Πάλι θα τους κράζουν. Άλλωστε ξέρουμε εμείς καλά…
Στο άρμα των Avenged Sevenfold, όπως και των Volbeat και των Alter Bridge και των Gojira, ο πλανήτης μας έχει βρει τους νέους του ήρωες. Τις νέες μεγάλες μπάντες και το πράγμα θα πάει παρακάτω. Έτσι γίνονταν πάντα. Οι Iron Maiden διαδέχτηκαν τους Led Zeppelin, οι Metallica τους Black Sabbath και τα λοιπά. Τα παν είναι κάποιοι να το συνειδητοποιήσετε γρήγορα γιατί εσείς θα χάσετε. Ο νέος βασιλιάς είναι εδώ, ο κόσμος υποκλίνεται. Στην πατρίδα του heavy metal, το heavy metal είναι ξανά ζωντανό και δυνατό! Πάλι. Θα έρθετε;….
Ευχαριστώ τον Ζήση Πετκανά που μου τηλεφώνησε και μου είπε: “ότι ζήσεις γράψτε το”, τον Βασίλη που είναι ο συνοδοιπόρος σε όλα τα μεγάλα που έχω ζήσει και την Πόπη και τον Αγγελάκο μου, που χωρίς αυτούς δεν θα γίνονταν τα όνειρα πραγματικότητα!!
Hail to Avenged Sevenfold!!!
Για το Rockoverdose,
Panos “Ytsejam” Petropoulos
Comments
