Μέσα δεκαετίας του ’80 και το metal βρίσκεται στην άνθιση του, με ονόματα που μεγαλουργούν σε είδη όπως το heavy metal, το speed, το power, το death. 10 Ιουνίου του 1986 όμως, καλούμαστε να ξεχάσουμε όλα όσα ξέραμε μέχρι τότε. Αιτία γι’ αυτό, πέντε Σουηδοί ονόματι Candlemass, που μας συστήνονται μέσα από ένα ντεμπούτο, που έσκασε σαν δυναμίτης. Epicus Doomicus Metallicus. Όνομα και πράγμα! Αξιοποιώντας την σπουδαία κληρονομιά των Black Sabbath, με τρόπο το λιγότερο αξιέπαινο, έρχονται να δώσουν μια νέα διάσταση στο doom metal, κάνοντάς το πιο προσιτό και βοηθώντας στην έκρηξη, την εξάπλωση και κατ’ επέκταση στην καθιέρωσή του. Ακόμα περισσότερο, είναι αυτοί που ανακαλύπτουν ένα παρακλάδι του είδους, το λεγόμενο epic doom, που χαρακτηρίζεται από τις περισσότερες κλασσικές επιρροές του και που οι Candlemass, είναι απ’ τα ελάχιστα συγκροτήματα που διατήρησαν μέχρι σήμερα στον ήχο τους. Στο ιστορικό αυτό ντεμπούτο λοιπόν, κυριαρχούν σκοτεινοί, αργόσυρτοι ρυθμοί που υπνωτίζουν, μελωδίες στο φουλ, στίχοι που μιλούν για μάγους, δαίμονες, κατάθλιψη και αυτοκτονία. Ο ήχος είναι βαρύς κι ασήκωτος, οι δομές των κομματιών μεγαλοπρεπείς, η μουσική τόσο απλή και τόσο ουσιαστική ταυτόχρονα, χωρίς εντυπωσιασμούς . Στοιχείο κλειδί εδώ αποτελούν τα φωνητικά, το ρόλο των οποίων αναλαμβάνει για μία και μοναδική φορά, ο Johan Lanquist, ο οποίος προΐσταται στον εκπληκτικό επικό θρήνο, που δημιουργούν οι δύο κιθαρίστες του άλμπουμ με το παίξιμο του. Τα βαρύτονα, καθαρά, χορωδιακά φωνητικά του και η θεατρικότητα των ερμηνειών του, κάνουν συνολικά τον δίσκο ακόμα πιο αξέχαστο. Σημαντική είναι εξίσου η παρουσία των τυμπάνων, των οποίων ο πομπώδης χαρακτήρας βοηθά να δέσει το συνολικό αποτέλεσμα, ενώ το μπάσο του Leif Edling, δικαίως μνημονεύεται. Ως πιστός ακόλουθος του Geezer Butler, τουλάχιστον όσον αφορά το ηχητικό αποτέλεσμα που θέλει να πετύχει, ο ιθύνων νους των έξι κλασσικών συνθέσεων του άλμπουμ, αφενός αποδεικνύει τις ικανότητες του στο μπάσο, αφετέρου έχει επιστρατεύσει τόσο ταλέντο, έμπνευση και φαντασία στα κομμάτια που έγραψε, που ούτε ο ίδιος παίζει να μην γνώριζε ότι διαθέτει. Διότι όπως και να το κάνουμε, είναι σπουδαίο επίτευγμα, να γράφεις σχετικά απλή μουσική και να μπορείς να προσελκύεις τόσο τον κόσμο, να δίνεις ταυτότητα σ’ ένα είδος που ως τότε δεν ήταν διαδεδομένο και φυσικά να γίνεσαι βασική επιρροή για όλους όσους μελλοντικά θέλησαν να βάλουν το doom στοιχείο στον ήχο τους. Το “Epicus Doomicus Metallicus”, με την καταπληκτική του ροή, την ακρίβεια, τη μοναδικότητα του, 31 χρόνια μετά εξακολουθεί να στέκεται στην κορυφή του είδους, καθιστώντας τους Candlemass πρωτοπόρους του είδους.
Comments
