ANVIL – “Pounding The Pavement”

 

Δε θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό των Anvil. Λατρεύω ασφαλώς την περίοδο του “Forged In Fire” (πριν και μετά), αλλά πέραν τούτου ουδέν. Είχε πάρει το αυτί μου, όμως, ότι το “Anvil Is Anvil”, που κυκλοφόρησε Φλεβάρη του 2016 ήταν αδιάφορο έως κακό. Το “Pounding The Pavement” θα κυκλοφορήσει επίσημα στα μέσα του Γενάρη, ούτε 2 χρόνια δεν μεσολάβησαν δηλαδή και να που έχουμε νέο δίσκο από τους Καναδούς θρύλους. Οι Robb "Gaze" Reiner και Steve "Lips" Kudlow είναι αγύριστα κεφάλια. Από το 2014 μαζί με το μπασίστα Chris Robertson και συνεχίζουν σαν trio.

 

 

Και έσκασε η δισκάρα παιδιά. Σε ποιόν να το πω και να με πιστέψει, ότι θα είχαμε τέτοιο δυναμίτη με το έμπα του νέου έτους. Το πληγωμένο θηρίο, όμως, είναι πιο επικίνδυνο και οι Anvil, αφού τα άκουσαν για την τελευταία αποτυχημένη απόπειρά τους, μάλλον έστρωσαν τον πισινό τους και έγραψαν ένα αριστούργημα. Κλασσικό, βαρύ και παλιό καλό heavy metal αλλά με σύγχρονη παραγωγή, ατσάλινο ήχο και ευκρινή. Ο δίσκος είναι ο ορισμός του heavy που λάτρεψες στο metal σου.

 

 

Αν και είναι φουλ επηρεασμένο από Accept, δεν σου κάνει η καρδιά να πεις κακό λόγο. Και πώς να γίνει αυτό, όταν το “Pounding The Pavement” ξεκινά με το “Bitch In The Box”, ένα στακάτο και ευθύ κομμάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται άνετα σε κάθε δίσκο των προαναφερθέντων Γερμανών από το 2010 κι ένθεν. Τα riff είναι ευκολομημόνευτα και το ρεφρέν πολύ κολλητικό. Ιδανική αρχή. Συνέχεια με το γρηγορότερο “Ego”, που φέρνει στην επιφάνεια τα πιο power ένστικτα των Καναδών δασκάλων. Και πάμε στο “Doing What I Want”, από τα καλύτερα του άλμπουμ, αν όχι το καλύτερο, ρυθμικό, σχεδόν χορευτικό και με κοφτό ρεφρέν με ρομποτικά φωνητικά.

 

 

Το “Smash Your Face” είναι αργόσυρτο και παίρνουμε ανάσα για το ομώνυμο κομμάτι που είναι και το μοναδικό instrumental του δίσκου με εξαιρετική δουλειά στις κιθάρες. Ακολουθεί ένα εύθυμο κομμάτι αυθεντικού hard rock, το “Rock That Shit”, ύμνος στο rock ‘n roll. To “Let It Go” κινείται στα κλασσικά heavy μονοπάτια των Anvil και το “Nanook Of The North” αποτίει ξανά φόρο τιμής στους Accept. Η, πραγματικά μεγάλη, αφιέρωση όμως έρχεται με το δυναμίτη “Black Smoke”. O Lemmy χαμογελάει και απολαμβάνει το ποτό του ακούγοντάς το, οι Motörhead ζουν ακόμα. Αφιέρωση σε ένα τεράστιο trio από ένα επίσης μεγάλο trio. Ταχύτητα, ρυθμός, όλα εδώ όπως μας τα έμαθαν οι μεγάλοι Motörhead σε όλους τους δίσκους τους. Ακόμα και το γρέζι του Kudlow ακούγεται υπέροχο. O δίσκος κλείνει με τα “World Of Tomorrow” και “Warming Up”, το πρώτο είναι τυπικό δείγμα ηλεκτρισμένου, mid-tempo, σφιχτοδεμένου metal με κιθάρες που κεντάνε και υπέροχα σόλο, ενώ το δεύτερο η ψυχή του πάρτυ. Ξέφρενο και ρυθμικό, μόνο για ζέσταμα δεν είναι, αντιθέτως χρησιμεύει εύκολα για τον εκτροχιασμό ενός μεταλλικού ξεφαντώματος.

 

 

Επενδύστε με την καρδιά σας, φίλοι και φίλες των Anvil, στην περιορισμένη έκδοση που περιλαμβάνει και το “Don't Tell Me” σαν bonus track. Το “Pounding The Pavement” θα το ευχαριστηθούν όλοι οι οπαδοί του κλασσικού hard ‘n heavy ήχου, για την τιμιότητα και το χαρακτήρα του, μα πάνω απ’ όλα για τα άψογα και δουλεμένα τραγούδια, με την παραγωγή να τους δίνει ένα βαθμό παραπάνω. Η λίστα του 2018 άρχισε να γράφεται.

---

Βαθμολογία: 93/100

 

Για το Rock Overdose,

Μιχάλης Τσολάκος

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---