Ημερομηνία δημοσίευσης: 21 Αυγούστου 2018
Για κάθε αρχή υπάρχει ένα τέλος και αντίστοιχα για κάθε γέννηση και ένας θάνατος (δυστυχώς). Υπό το σκεπτικό αυτό, οι Βαυαροί εκ Μονάχου Obscura ξεκίνησαν την δική τους ενδοσκοπική αναζήτηση γύρω από το μεγάλο ταξίδι της ζωής ύστερα από την κυκλοφορία του παρθενικού τους δίσκου ‘’Retribution’’ το 2006. Θα μπορούσαμε να πούμε εκ των υστέρων ότι σ’εκείνη την πρώτη τους προσπάθεια ακουγόντουσαν κάπως άγουροι και τίποτα δεν προδιέθετε την συνέχεια και τη γιγάντια εξέλιξη που θα τους περικύκλωνε σε κάθε τους βήμα. Το μεγάλο βήμα για την απαρχή αυτής της εξέλιξης σήμανε η κυκλοφορία του 2ου άλμπουμ τους ‘’Cosmogenesis’’ το 2009, στο οποίο και γεννήθηκε το διαστημικό concept τους, το οποίο στην πορεία εξελίχθηκε σε κάτι ακόμα καλύτερο με το ‘’Omnivium’’ το 2011. Ας κάνουμε μία παρένθεση εδώ διότι είναι το σημείο όπου οι Obscura θα υποστούν την πρώτη τους μεγάλη απώλεια στο πρόσωπο του υπερπαίχτη Jeroen Paul Thesseling, ένας από τους καλύτερους μπασίστες όλων των εποχών, ο οποίος άφησε το συγκρότημα. Το δε 2014 από το καράβι πηδάνε και οι επίσης εξαίρετοι Hannes Grossmann (top 10 ντράμερ παγκοσμίως με χαρακτηριστική άνεση) και ChristianMuenzner και μοναδικός ‘’επιζών’’ της αρχικής σύνθεσης έμεινε ο Steffen Kummerer, ο οποίος έπρεπε να μαζέψει τα κομμάτια του και να βρεί και τους κατάλληλους αντικαταστάτες για το συγκρότημα για να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος.
Άλλο βέβαια να πείς ότι θα το κάνεις, κι άλλο να συμβεί πραγματικά, στο μπάσο επιστρατεύτηκε ο Linus Klausenitzer και στα τύμπανα ο Aυστριακός Sebastian Lanser, ενώ χρέη δεύτερου κιθαρίστα εκτέλεσε προσωρινά ο Tom Geldschlaeger και με τη σύνθεση αυτή, οι Obscura έσπασαν σιωπή 5 ετών κυκλοφορώντας το ‘’Akroasis’’. Στη συνέχεια την θέση του Geldschaleger πήρε ο επίσης Αυστριακής καταγωγής Rafael Trujillo και περίπου 30 μήνες μετά το ‘’Akroasis’’, κυκλοφορεί το 5ο συνολικά και 4ο και τελευταίο άλμπουμ της concept τετραλογίας ‘’Diluvium’’, το οποίο έχει την έννοια μίας τεράστιας ωκεανικής καταιγίδας. Οι Obscura έτσι κλείνουν ίσως μία πολύ κρίσιμη περίοδο τους σαν συγκρότημα με το άλμπουμ που είναι το τέλος των πάντων, δεδομένου ότι το ‘’Cosmogenesis’’συμβολίζει τη γέννηση, το ‘’Omnivium’’ την εξέλιξη, το ‘’Akroasis’’ τη λογική και το ‘’Diluvium’’ τι άλλο παρά τον θάνατο... Πιστεύω ότι εκτός από το να κλείνει το κεφάλαιο της ύπαρξης στην δική τους εικονική φαντασία, κλείνει και την πόρτα της ζωής σε όποιον μπορεί μελλοντικά να ισχυριστεί ότι παίζει καλή, απαιτητική, απαραίτητη και ότι άλλο θετικό μπορεί να υπάρξει σαν χαρακτηρισμός για τη μουσική των υπολοίπων εκεί έξω. Στο ‘’Cosmogenesis’’ νιώσαμε όλοι ότι γεννιέται κάτι μεγάλο το οποίο θα μας απασχολούσε τα επόμενα χρόνια, ήρθαν και στη χώρα μας σε εκείνη την περιοδεία κερδίζοντας πολλούς οπαδούς και το νερό είχε μπεί στο αυλάκι.
Στο ‘’Omnivium’’ το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει, με ένα άλμπουμ καθ’όλα ανώτερο του προκατόχου του και με τους Γερμανούς να φαντάζουν ως το επόμενο μεγάλο συγκρότημα του μεταλλικού ήχου γενικότερα. Η προαναφερθείσα πενταετής αναμονή με το μέλλον τους κάπως αβέβαιο γέννησε προβληματισμούς και ευτυχώς το ‘’Akroasis’’ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, όντας ένα ακόμα αριστούργημα στον κατάλογο τους. Κι εκεί που κάθε φορά λες ότι δεν γίνεται να βγάλουν πάλι κάτι ανάλογο ή πόσο μάλλον κάτι ανώτερο, έρχεται το ‘’Diluvium’’ να χαζέψει τον κόσμο και να κλείσει ερμητικά τα στόματα όσων τους αμφισβήτησαν, είτε θεωρώντας τους υπερεκτιμημένους (;), είτε πιστεύοντας ότι δεν είναι ‘’αληθινό’’ συγκρότημα (λογική χειρότερη κι από του μέσου τρουόκαυλου που θεωρεί τελευταίο καλό άλμπουμ το ‘’Seventh Son Of A Seventh Son’’), είτε χαρακτηρίζοντας τους ως ανεπαρκείς κάφρους (λες και θέλανε ποτέ οι Obscura να το παίξουν οι πιό ακραίοι όλων). Και με αυτά κι εκείνα, το κουαρτέτο επιστρέφει με δίσκο που και πάλι ψάχνεις να βρείς τη μπάλα από την αρχή, μία αρχή όπου εύστοχα δεσπόζει το μικρότερο κομμάτι του δίσκου, ‘’Clandestine Stars’’ το οποίο κάνει τρομερό μπάσιμο και ήδη κάπου στο πρώτο λεπτό αναρωτιέσαι πάλι πως στο καλό τα καταφέρνουν και τι κοκκαλάκι της νυχτερίδας κουβαλάνε μαζί τους για να ηχούν τόσο πρωτοποριακοί και τέλειοι συνάμα κάθε φορά.
Το ‘’Diluvium’’ καταφέρνει να ενσωματώνει όλα τα θετικά και τζαζεμένα στοιχεία των τριών προκατόχων του, προσφέροντας σε περίσσεια όλα όσα μας κάνανε να τους αγαπήσουμε στην πορεία των ετών. Αν είναι δυνατόν, είναι πολύ περισσότερο προοδευτικοί, πολύ πανέμορφα τεχνικότεροι, πραγματικά έχει κάθε λόγο να υπάρξει χαρακτηρισμός αυνανισμού πάνω στα όργανα τους, αλλά η διαφορά είναι ότι την ώρα της εκσπερμάτωσης, το μέσο φλόκι θα πέσει στα μούτρα όσων δεν τους παραδέχτηκαν και στη γεύση θα εθιστούν και πολλοί που πρωτύτερα πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Ακόμα περισσότερο βαρύτεροι, με τα φωνητικά του Steffen Kummerer να είναι περισσότερο βαθιά σε σημεία (παρά την τσιριχτή σχετικά φωνή του για το είδος η οποία όμως εξυπηρετεί φοβερά το σύνολο) και γενικώς υπάρχουν στιγμές που ξεσπάνε και γίνεται Ο χαμός με το παικτικό τους επίπεδο. Αρκεί όμως να είσαι παιχταράς; Προφανώς όχι γιατί έχουμε γεμίσει με πολλούς καλούς παίχτες σε πολλά συγκροτήματα, αλλά από ουσία και προσωπικό ήχο τίποτα αρκετοί εξ’αυτών, άρα μένουμε με την όρεξη. Οι Obscura ορέγονται όμως να κατακτήσουν τον κόσμο κι αυτό είναι κάτι που βγαίνει μέσα από τα ηχεία ως τελικό αποτέλεσμα του ‘’Diluvium’’. Δε χαρίζονται στον ακροατή σε καμία των περιπτώσεων και επιστρατεύουν μέχρι και το άγιο vocoder που τους κάνει να ηχούν πιό Cynic από ποτέ και να δημιουργούν όμορφες θύμησες από τα παλιά.
Ποτέ δεν έκρυψαν ότι ήταν οπαδοί του μεγάλου τρίπτυχου του τεχνικού death metal (Death, Atheist, Cynic), μόνο που αυτή τη φορά οι τελευταίοι ακούγονται λίγο παραπάνω στον ήχο τους. Με κομμάτια που θα ζήλευαν αρκετοί εκεί έξω, όπως τα ‘’Mortification Of The Vulgar Sun’’, ‘’The Conjuration’’, το ομότιτλο και το ‘’Ekpyrosis’’ και με μία παραγωγή που τους βοηθάει στο να είναι ο ήχος τους όσο προσαρμόσιμος χρειάζεται (δεν παίζουν και την ευκολότερη μουσική του πλανήτη ούτως ή άλλως), η Γερμανοαυστριακή τετράδα προχωράει με το κεφάλι ψηλά (και το κάτω κεφάλι ακόμα ψηλότερα) έχοντας ήδη ξεχειλώσει τα όρια του δικού της διαστημικού χωροχρόνου και μόνο σε νέα αχαρτογράφητα μονοπάτια μπορούμε να περιμένουμε ότι θα οδηγηθούν μελλοντικά. Πιστεύω ότι αφού πέρασαν το διάστημα 2011-2016 αλώβητοι και με τους δίσκους τους να έχουν αυτή την απόκλιση των 2-2μιση ετών, έχουμε προσεχώς να περιμένουμε πανέμορφα πράγματα από αυτούς. Συνεχίζω να πιστεύω ότι ακόμα δεν έχουμε δεί το πόσο υπερτέλειοι μπορούν να γίνουν και ότι κάθε μελλοντική τους προσπάθεια θα μας ρίχνει τα σαγόνια στο έδαφος με την ίδια ευκολια που κάνανε τα 4 τελευταία άλμπουμ τους. Όσο για το ‘’Diluvium’’ αυτό καθαυτό, είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2018, δεν ξέρω και δε με νοιάζει αν είναι το καλύτερο τους ή αν μπορούν (μπορούν άραγε;) να κάνουν κάτι καλύτερο από αυτο, το μόνο που με νοιάζει είναι ότι είναι συγκρότημα στο οποίο είχα επενδύσει παλιά σαν ακροατής και κάθε φορά δικαιώνομαι!
Βαθμολογία: 93/100
Για το Rockoverdose.gr
Δημήτρης Αλόρας
Comments
