Είναι κάποιες μπάντες που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το ελληνικό κοινό και όσα χρόνια και να περάσουν τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την αλληλεπίδραση αυτή. Τί συνέβη όμως στην συναυλία των Puressence το Σάββατο;
Αρχικά με το άκουσμα της επιστροφής των indie θρύλων των 90ς στα συναυλιακά δρώμενα και δη στην Ελλάδα μετά από 11 χρόνια απουσίας, η προσμονή μου να τους δώ όπως και πολλών οπαδών της μπάντας ήταν μεγάλη. Και πως να μην είναι , όταν οι Puressence είναι μία από αυτές τις μπάντες με τις οποίες καθώς μεγάλωνες σου μίλαγαν στα ενδότερα είτε με τους στίχους , είτε με το πηγαίο συναίσθημα που σου δημιουργούν τα τραγούδια τους αλλά και η μαγική φωνή του Μudriczki;
Με την ώρα να είναι ήδη 9.00 μμ και ο κόσμος έξω να συρρέει αρκετός, αποφάσισα να μπώ στον όμορφο συναυλιακό χώρο του Floyd για ένα ποτό και να κάνω χάζι όσους παρευρίσκονταν γύρω - μεταξύ αυτών και γνώριμες φάτσες. Τα χαμόγελα και η καλή διάθεση από τον κόσμο ήταν φανερά, ανάμεσα τους και πολλοί Βρετανοί οι οποίοι είχαν ήδη προμηθευτεί τις μπίρες τους.
Αφού έπιασα την θέση μου στον εξώστη του venue, μετά από 5 λεπτά τα φώτα χαμήλωσαν. Πιστοί στην ώρα τους ως Άγγλοι , οι Puressence καταλαμβάνουν τον χώρο υπό τις ιαχές του κόσμου και το πρώτο κόμματι που ηχεί είναι το Near Distance. Ο κόσμος αρχίζει να ζεσταίνεται, η μπάντα δείχνει να είναι σε καλή μέρα .Κι αν ο υπερβάλον ζήλος από τον Μudriczki οδήγησε σε κάποια φάλτσα , λίγο που ο ήχος δεν ήταν στα επιθυμητα επίπεδα,αυτό άλλαξε άρδην στο επόμενο τραγούδι με το " I Suppose", ένα από τα πιο αγαπημένα του ελληνικού κοινού και το πρώτο highlight της βραδιάς . Οι εργοστασιακές ρυθμίσεις επανήλθαν, ο κόσμος ζεστάθηκε και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Τα φωνητικά καθηλωτικά κι εμείς να αρχίζουμε να χανόμαστε ή και να τσιμπιόμαστε για να συνηδειτοποιήσουμε αυτό που βλέπαμε. Επιτέλους. Έντεκα χρόνια είχαν λάβει τέλος.Με την λεξη "Σπίτι" να εκστομίζεται με στόμφο από τον εμβληματικό frontman κάνοντας κατανοητό το πως νιώθουν στην Ελλάδα οι ίδιοι και το κοινό να αποκρίνεται αναλόγως, έρχεται το επόμενο τραγούδι "Traffic Jam in Memory Lane" με την μπάντα να λύνεται περισσότερο. Ακολουθεί το επικό "It Doesn't Matter Anymore". Μια αναφορά στον Λουκάνικο τον θρυλικό σκύλο γνωστό στις διαδηλώσεις των Αθηνών,στον οποίο και αφιερώθηκε το τραγούδι από τον James και ένα από τα highlight της βραδιάς είναι γεγονός. Όσα χρόνια κι αν περάσουν το ηχόχρωμα της φωνής και τα συναισθήματα που σου δημιουργούνται όταν ερμηνεύει κομμάτια σαν αυτό ο Mudriczki είναι -αδιαπραγμάτευτα- ανεκτίμητα. "Τι φωνή, , τι μπάντα, τι τυχερός πού έχουμε την ευκαιρία να τους ζήσουμε live ξανά" συλλογιζόμουν. Κι έτσι ήταν!
Η παράσταση των βρετανών συνεχίζεται με το όμορφο και ταξιδιάρικο "Palisades" , το ατμοσφαιρικό μα δυναμικό συνάμα -και από τα αγαπημένα του γράφοντος- "Make Time" (τι κοματάρα!) αλλά και τα αιθέρια "Bitter Pill" ,το στοιχειωτικό " Standing in your Shadow" , τα ηλεκτρικά φορτισμένα και υπνωτιστικά "Οur Numbers Oracle" και "Burns Inside" αντίστοιχα να ακολουθούν κατα πόδας. Με το "Don't Forget to Remember" να είναι και το μότο των Βρετανών, συνίσταται μια ακόμα έκρηξη ατόφιας νοσταλγίας απέναντι στο κάθετι ωραίο που χάνεται και κάπως έτσι βρισκόμαστε προ των πυλών για την τελική ευθεία της βραδιάς.
Σειρά τώρα παίρνουν τραγούδια ακρογωνιαίοι λίθοι της πορείας των Puressense όλα αυτά τα χρόνια. Την αρχή την κάνει το "Casting Lazy Shadows" με το κοινό στην ανάκρουση των πρώτων ήχων να ενθουσιάζεται. Πως αλλιώς αφού πρόκειται για κλασσικό κομμάτι ολόκληρου του ιδιώματος και ένα από τα πιο εμπορικά της μπάντας. Στα καπάκια, το ποικιλόμορφο "Μr Brown" με τις όμορφες μελωδίες του ,άλλωτε σε χαμηλό τέμπο και με μπόλικες αλλάγες και τα γνωστά ηλεκτρικά ξεσπάσματα μας κρατάει στην τσίτα. Το ίδιο ακριβώς κάνει και το κοσμικό και ξεσηκωτικό "Walking Dead". Τέλος , έπεται το "Sharpen Up the Knives" όνομα και πράγμα , καθώς είναι η πιό κατάλληλη επιλογή για να ακονιστούν τα μαχαίρια πριν την τελικά αντεπίθεση του γκρουπ από Μάντσεστερ. Με την μπάντα να τα δίνει όλα στο κομμάτι και να μας χαιρετά έστω και προσωρινά, για να ακολουθήσει το encore, θα θελα να επισημάνω κάτι. Είμαστε τυχεροί που μπορούμε να απολαμβάνουμε τέτοιες μπάντες ακόμα, με νεύρο και πάθος γι αυτό που κάνουν. Το επίπεδο των Puressense παρά το πέρασμα των χρόνων είναι πραγματικά κορυφαίο. Ίσως μάλιστα να τους βοήθησε αυτό το μακράς διάρκειας διάλειμμα που έκαναν. Βέβαια πρέπει να πώ οτι στοίχησε σε νέους οπαδού που δημιουργούνται - κυρίως -μέσω νέων περιοδιών καθώς το κοινό ήταν εμφανώς μεγαλύτερο σε ηλικία. Στο γεγονός αυτό ίσως οφείλεται ίσως και οτι η συμμετοχή του κόσμου σε στιγμές δεν ήταν αξιοπρόσεκτη ,κάτι που πρόσεξε μάλλον και ο Μudriczki και παρά τις συνεχείς παραινέσεις του ίδιου για εντονότερη συμμετοχή προς το τι εκτυλισσόταν μπροστά μας.
Ας επιστρέψουμε όμως στο encore που περιλάμβανε το "This Feeling" και το "India". Κομμάτια πραγματική κληρονομιά για όσους εκτιμούν την καλή μουσική και μας έχουν προσφέρει ανά τα χρόνια οι Puressence.Εν μέσω θερμής υποδοχής η μπάντα επιστρέφει στην σκηνή ,και δείχνει αποφασισμένη με την εκτέλεση των δύο κομματιών να μας υπενθυμίσει γιατί την έχουν αγαπήσει οι Έλληνες όσο λίγες. Ο Mundruczki στα φωνητικά να το πιάνει από εκεί που σταμάτησε με τρομερές ερμηνείες , ό ήχος κι αυτός το ίδιο - πριν το encore - και η συναυλιακή εμπειρία έλαβε τέλος.
Άραγε πόσο τυχεροί είμαστε που βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο με ανθρώπους μουσικούς που μας τίμησαν και πότισαν με βάλσαμο την ψυχή μας ανά τα χρόνια σε μια από τις μυθικότερες επιστροφές συγκροτημάτων;
Για το Rock Overdose,
Ανδρέας Μπαλκάμος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος (https://www.instagram.com/alexandros_kat/)
Comments
