Συντάκτρια: Γεωργία Λαδοπούλου
Θα γίνω γραφική και θα πω πώς η καταιγίδα επιτέλους έφτασε. Μετά από δύο EPs που μας άφησαν να θέλουμε κι άλλο, αμέτρητες διακρίσεις και μια μυστηριώδη στροφή στην αισθητική τους με το μαυρόασπρο σκηνικό, οι Spiritbox κυκλοφόρησαν το δεύτερο δίσκο τους, “Tsunami Sea” 4 χρόνια μετά το εκπληκτικό ντεμπούτο τους.
Πριν φτάσουμε εδώ, είχαμε το “Rotoscope” που ήταν το πιο σύντομο project μέχρι τώρα, με μόλις τρία τραγούδια. Τα κομμάτια ακολουθούσαν μια γνωστή φόρμουλα μεν, η οποία έφερε συσχετισμούς με πιο ποπ-ροκ ονόματα. Όμως το “The Fear of Fear” είναι εκεί που η μπάντα ανέβασε τον πήχη. Δημιούργησαν έναν πιο ώριμο ήχο και παρουσίασαν δύο από τα καλύτερα κομμάτια τους μέχρι τώρα, τα “Jaded” και “Cellar Door.” Αυτά τα τραγούδια κέρδισαν υποψηφιότητες για το βραβείο Best Metal Performance στα Grammys του 2024 και 2025. To “The Fear of Fear” συνοδεύτηκε από μια αισθητική στροφή η οποία συνεχίζεται και τώρα.
Ενώ το “Eternal Blue” ήταν καινοτόμο με τον τρόπο του, το “Tsunami Sea” παίρνει το χαρακτηριστικό ήχο των Spiritbox και τον ανεβάζει σε νέα ύψη, συνδυάζοντας τα riffs με μια πιο σκοτεινή και πειραματική κατεύθυνση. Το άλμπουμ είναι συντριπτικό από τα πρώτα τραγούδια, το “Fata Morgana” και το “Black Rainbow,” τα οποία καθορίζουν τον τόνο με την στοιχειωμένη ατμόσφαιρα και τις φοβερές αλλαγές ρυθμού.
Μετά από αυτό το εκρηκτικό ξεκίνημα, η διάθεση αλλάζει με το “Perfect Soul.” Ενώ οι φωνητικές ερμηνείες της Courtney LaPlante είναι εξαιρετικές το τραγούδι μπορεί να φανεί λίγο αδύναμο σε σύγκριση με τα υπόλοιπα. Είναι όμως εξίσου ατμοσφαιρικό, δηλώνοντας το φάσμα που μπορεί να καλύψει η μπάντα. Το ίδιο συμβαίνει και με το “Keep Sweet,”στο οποίο η γέφυρα με την κιθάρα και τα drums είναι εκπληκτική. Το “Soft Spine”, γνωστό εδώ και μήνες, επαναφέρει την στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, με παραμορφωμένες κιθάρες και διάφορα εφέ που εμπλουτίζουν το τραγούδι. Το ομότιτλο κομμάτι, ομολογώ ότι είναι ίσως το καλύτερο ήπιο κομμάτι του συγκροτήματος.
Το δεύτερο μισό είναι και αυτό με τη μεγαλύτερη δυναμική για μένα. Το “A Haven With Two Faces” είναι το μεγαλύτερο τραγούδι του άλμπουμ—και για καλό λόγο. Το κομμάτι περνά σε μια εκπληκτική αλλαγή στη μέση του, μεταμορφώνοντας ένα ασφαλές alternative metal κομμάτι σε μια ψυχική πρόοδο progressive metalcore έκρηξης που σε βάζει σε σκέψεις να πατήσεις ήδη το replay πριν πας στο επόμενο κομμάτι. Το “No Loss, No Love” είναι μια άγρια πρόκληση, αντίστοιχο με το “Holy Roller” του πρώτου δίσκου. Και μετά έχουμε το “Crystal Roses,” το πιο περίεργο κομμάτι του δίσκου, που φέρνει λίγο σε Linkin Park αλλά ταυτόχρονα, σε αυτιά που δεν ξενιζονται από το ηλεκτρικό στοιχείο, καταλήγει να είναι αντάξιο των Spiritbox.
Όμως, την παράσταση κλέβουν τα δύο τελευταία κομμάτια. Το “Ride The Wave” αρχίζει με μια αξέχαστη και απειλητική κιθαριστική μελωδία που κολλάει στο μυαλό σου γιατί θυμίζει κάτι πολύ γνώριμο και έχω σκάσει να βρω τι. Η ένταση που χτίζεται μέχρι την αλλαγή ρυθμού είναι απίστευτη, και όταν γίνεται το ξέσπασμα, πάμε σε τελείως άλλο επίπεδο. Η μετάβαση στο κλείσιμο, το “Deep End,” είναι αψεγάδιαστη. Το outro με την ακουστική κιθάρα ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα, αλλά δούλεψε απίστευτα καλά.
Το “Tsunami Sea” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, που αναδεικνύει τη μαεστρία του συγκροτήματος και είναι καλύτερος ακόμα και από το “Eternal Blue”. Ουσιαστικά, είναι ό,τι καλύτερο έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα η μπάντα, χωρίς πολλές υπερβολές. Το σύγχρονο metalcore είναι σε καλά χέρια.
Βαθμολογία: 90/100
Για το Rock Overdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
SPIRITBOX - "Tsunami Sea"
Pale Chord - Rise Records
7 March 2025
Comments
