Ανταπόκριση: UP THE HAMMERS FESTIVAL XIX & Warm Up Show @ Gagarin 205 – An Club, Αθήνα (06-08/03/2025)

---

19o Up The Hammers Festival εν έτει 2025, η συνήθεια που έγινε λατρεία κάθε τέτοια εποχή και που προσελκύει ανθρώπους από κάθε άκρη του κόσμου στη χώρα μας. Αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση η φετινή έκδοση του, καθώς του χρόνου έχουμε εορταστική βερσιόν ως 20η και με τις ανακοινώσεις που έχουμε ήδη για του χρόνου, ο κόσμος σύρρευσε φέτος να πάρει και εισιτήρια για το 2026 γιατί όποιος προλάβει, τον Κύριο θα δει. Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρείς αλλά ΕΙΚΟΣΙ ΜΙΑ μπάντες (Black Jack πραγματικό) είδαμε αυτό το τριήμερο, εξαντλητικό σίγουρα για πάρα πολλούς που βρέθηκαν από την αρχή κάθε μέρας, αλλά ανταμείφθηκαν στο τέλος με αποδόσεις κλάσης και με μπάντες που δεν ξέραμε ποτέ αν θα δούμε ή αντίστοιχα δεν ξέρουμε αν και πότε θα τις ξαναδούμε. Τα πάντα κύλησαν άψογα και χρονικά όπου δεν είχαμε αποκλίσεις και έτσι στο τέλος και της 3ης μέρας, όλοι αποχώρησαν με χαμόγελο κι ανυπομονώντας πραγματικά για τα πεπραγμένα του χρόνου, όπου μάλλον πάμε για μαζικά υπογλώσσια με όσα έχουν ήδη επιβεβαιωθεί και με βάση τις προθέσεις της διοργάνωσης, όσα πολλά θα επιβεβαιωθούν και μελλοντικά. Ας κάνουμε μια απέλπιδα προσπάθεια να δώσουμε το κλίμα του τριημέρου που πέρασε, επιγραμματικά όσο γίνεται…

WARM-UP DAY (6/3/2025)

---

MARCH TO DIE

Τα αδέρφια μας από την Κύπρο ανοίγουν το φεστιβάλ και μάλιστα βγαίνουν και νωρίτερα από τις 6 το απόγευμα που ήταν προγραμματισμένο, επειδή ήθελαν να παίξουν περισσότερο για τον κόσμο. Αν αυτό δεν είναι επιτομή της αφοσίωσης και της τιμιότητας, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Μας ήρθαν χωρίς τον Τάσο και τον Hugo, αλλά οι αντικαταστάτες τους φρόντισαν να μην αφήσουν το κενό να φανεί. Ο Νικόλας στις κιθάρες κεντάει και δίνει τον τόνο, ενώ ο Αλέξανδρος είναι ένας παθιασμένος frontman που το ζει και παίζει για τη χαρά του κοινού. Ηχητικά σούπερ για 1η μπάντα, με τον κόσμο ήδη να είναι αρκετός στο An Club και να απολαμβάνει το υλικό από το μοναδικό ως τώρα, αλλά σπουδαίο άλμπουμ τους “Tears Of The Gorgon”. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο οι υποχρεώσεις με τους Mirror θα αφήσουν τα παιδιά να έχουν ενεργούς τους March To Die, αλλά υπάρχει μέλλον και ποιότητα και συνιστώ ανεπιφύλακτα να κυνηγήσουν τη στιγμή. Ιδανική αρχή για το φεστιβάλ με το κοινό να ζεσταίνεται όσο δεν πάει, ένα μεγάλο μπράβο παλίκαροι!

---

---

MOUNTAIN THRONE

Επόμενοι στη σειρά οι Γερμανοί Mountain Throne με ένα ιδιότυπο heavy ήχο που έχει και αρκετά doom στοιχεία και με τις κιθάρες τους να κάνουν τη διαφορά σίγουρα. O Matze στη φωνή δείχνει πολύ έξω καρδιά frontman, κάνει ότι μπορεί για να πάρει το κοινό με το μέρος του και τα καταφέρνει με χαρακτηριστική ευκολία. Ωραίοι παίχτες, χωρίς να το κουράζουν, παίζουν με δύναμη και με ανεμελιά που είναι πάρα πολύ βασικά χαρακτηριστικά και ειδικότερα σε συνθήκες φεστιβάλ. Την τιμητική του στο σετ έχει προφανώς το τελευταίο περσινό άλμπουμ ¨The Silver Light”, και βλέποντας τους μου δημιουργήθηκε η απορία πως πορεύονται χωρίς εταιρεία και δεν έχουν ακόμα υπογράψει κάπου, ενώ άλλες τρομερά χειρότερες μπάντες σε ανάλογο στυλ, όχι απλά έχουν εταιρεία αλλά προωθούνται κιόλας με στόμφο. Αυτό που μας αφορά όμως είναι καθαρά η απόδοση τους η οποία γεμίζει το κοινό και σε συνδυασμό με τα πολύ δυνατά χτυπήματα του ντράμερ τους αλλά και το γεγονός ότι οι έγχορδοι ακούγονται δυνατά και καθαρά, αφήνει κάθε αμφιβολία εκτός. Δεν ανακαλύπτεται ξανά ο τροχός με το στυλ τους, αλλά αυτό που κάνουν το υπηρετούν μια χαρά και είναι μπάντα που ζωντανά σίγουρα ακούγεται καλύτερα απ’ότι στα άλμπουμ της. Δίκαιο χειροκρότημα στο τέλος.

---

---

ADAMANTIS

 

Μπάντα που πάρα πολλοί περίμεναν εναγωνίως καθώς έχει γίνει μεγάλο γκελ με την περίπτωση τους και δικαίως. Τα παλικάρια στην ουσία παίξανε release show, καθώς την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε το 2ο άλμπουμ τους ονόματι “Reforged” και πραγματικά ήταν φοβερός τρόπος να το γιορτάσουν. Να τονίσω μια και είχα την πολυτέλεια να έχω το δίσκο πριν βγει, ότι μιλάμε για φοβερό αποτέλεσμα και σ’αυτό το πιο επικής χροιάς power metal που παίζουν, δείχνουν σε φοβερή κατάσταση, πράγμα που επιβεβαίωσαν και ζωντανά. Φωνάρα ο Jeff Stark, ενώ όλη η μπάντα παίζει καταρτισμένα, με τα χτυπήματα του Evgeny Gromovoy στα τύμπανα να μοιάζουν σαν σφυριά του Thor και να σπρώχνουν τους υπόλοιπους να παίξουν ακόμα καλύτερα και δυνατότερα. Το κοινό αρχίζει να ξεφεύγει στο An Club, οι Adamantis βλέπουν τον κόσμο να έρχεται πολύ κοντά τους και νιώθουν ευγνώμονες γι’αυτό. Προσωπικά τους περίμενα με ανυπομονησία και με γέμισαν πολύ με την εμφάνιση τους, όπως και τους περισσότερους φαντάζομαι. Θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω το κρυμμένο διαμάντι (για να κάνουμε και το συνειρμό με το όνομα) της πρώτης μέρας και πιστεύω ότι είναι μία από τις μπάντες που θα μας απασχολήσουν ακόμα περισσότερο και με μεγαλύτερη ακόμα ποιότητα στο μέλλον. Τιμημένη Μασαχουσέτη τι βγάζεις!

---

---

SKANNERS

Ιστορική θα έλεγα στιγμή καθώς δεν περίμενα ποτέ ότι θα δω τους γείτονες μας Ιταλούς Skanners. Μιλάμε για τρομερά παλιές καραβάνες, πράγμα που φάνηκε με το που πάτησαν στη σκηνή. Οι τύποι έζησαν το μέταλλο στα σπάργανα και το υπηρετούν όμορφα ξεροκέφαλα σαν να μην πέρασε μέρα από τα ιστορικά “80s. Τρομερά up-tempo και ξεσηκωτικοί, με το δίδυμο του τραγουδιστή Claudio Pisoni και του κιθαρίστα Fabio Tenca να κρατάει καλά από το 1982 που δημιουργήθηκαν, ενώ κι ο έτερος κιθαρίστας Walther Unterhauser είναι μαζί τους από το 1987. Τρομερό rhythm section που ακολουθεί τα riffs κατά πόδας, ενεργητικότατη και πολύ έντονη σκηνική παρουσία, με βάση ότι ο κόσμος περίμενε κυρίως τις 2 τελευταίες μπάντες, οι Skanners όχι απλά παίξανε σούπερ, αλλά έκαναν και την ώρα να περάσει ακόμα πιο όμορφα για όλους. Τους βγάζω το καπέλο γιατί ξέρουν πως να στέκονται στη σκηνή και να εκμεταλλεύονται όλη τους την εμπειρία, έχω δει πολύ μεγαλύτερα ονόματα να μη μπορούν να κάνουν ούτε τα βασικά, συνεπώς οφείλω να τους συγχαρώ για την όλη νοοτροπία τους, το πως και πόσο σοβαρά παίρνουν τις εμφανίσεις τους και φεύγοντας μέσα σε παρατεταμένο χειροκρότημα, άφησαν τη σκηνή ξέροντας ότι τα έχουν δώσει όλα και με το παραπάνω.

---

---

CRUSH 

Θα παραθέσω πρώτα τις εμπειρίες μου από μικρός με τους Crush για να πάρετε μία ιδέα. Έχω γνωρίσει πάνω από 5 άτομα με τατουάζ του λογότυπου τους. Έχω ακούσει ιστορίες για το τι συνέβη όταν βγήκε το μοναδικό ιστορικό και ανέγγιχτο από το χρόνο “Kingdom Of The Kings”, έχω μάθει σκηνικά ακραίου φανατισμού μαζί τους και γενικά η αγάπη του κόσμου γι’αυτούς καταλάβαινα ότι ήταν το κάτι άλλο. Μέχρι να βγουν στη σκηνή και να νιώσω ότι όλα όσα μου είχαν πει ήταν ένα τίποτα μπροστά στην πραγματικότητα. Τέτοια ΗΡΩΙΚΗ υποδοχή μπάντας από το κοινό, λες και θα καταστραφούν όλα και θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα δουν, δεν την περίμενα. Βλέπω πανό σηκωμένα (Mr. Sirens το έζησε στο κόκαλο), βλέπω ουρλιαχτά αγάπης, πληρότητας και άκρατου οπαδισμού, βλέπω κόσμο να προσπαθεί να συγκρατηθεί και τελικά να μην αντέχει και να ξεσπάει σε κλάματα, τι άλλο να πούμε για εμφάνιση μετά από αυτό. Άρτιοι, συγκινητικοί, με τον Παναγιώτη Κωνσταντινίδη σαν να μην πέρασε μια μέρα στα φωνητικά και τον Άκη Ζερβό στο μπάσο να κάνει εμφάνιση μεγάλου παίκτου. Μιλάμε για απόλυτη λύτρωση του κοινού, καθολική αγάπη και κατάθεση ψυχής. Νιώθω τρομερά τυχερός που το έζησα και τους ευχαριστώ για αυτή τη μεγάλη στιγμή.

---

---

SLOUGH FEG

Και περνάμε στους headliners της βραδιάς με τους οποίους έχω ιδιαίτερα ταραχώδη σχέση καθώς σε κανονικό περιβάλλον ακρόασης, δεν τους παλεύω ούτε με όπλο στο κεφάλι. Γιατί το τονίζω αυτό; Γιατί με το που βγήκαν μου πήραν το σκαλπ και έδειξαν ότι σε συνθήκες συναυλιακές είναι απόλυτη υπερδύναμη. Τον Mike Scalzi σαφώς και τον σεβόμουν πάντα ασχέτως των παραπάνω για την προσφορά του στο μεταλλικό ήχο, για το πόσο αληθινός είναι και για την ανθεκτικότητα του στο χρόνο, αλλά ο τύπος ζωντανά είναι ΤΕΡΑΣ. Μπορεί να καταπιεί όλο το κοινό με την γιγάντια παρουσία του και μόνο. Ο ήχος από την αρχή είναι μπετό, και τι κάνουν οι άθεοι για να κάνουν το κοινό να τρελαθεί ακόμα περισσότερο; Βγαίνουν με τον ύμνο “Angel Of Death” των Thin Lizzy! Ε ναι ρε φίλε, χειροκρότησα πολύ δυνατά και σεβάστηκα. Ντροπή να μην είμαι δίκαιος μ’αυτό που είδα και που απέδειξε το ορθό της τοποθέτησης τους ως headliners, καλύτερα δηλαδή γιατί αν έπαιζαν σε μία από τις 2 κύριες μέρες, θα έσβηναν κόσμο και κοσμάκη με αυτή την εμφάνιση. Μία εμφάνιση ηγετική, απέριττη, άκρως μεταλλική στο κόκαλο, με όλο τον κόσμο να τραγουδάει κάθε στίχο και με την 1η μέρα να κλείνει ιδανικά, φανατικά, αγέρωχα. Βγάζω το καπέλο μου, τα σέβη μου!

---

---

DAY 1 - Gagarin 205 (7/3/2025)

---

WHITE MAGICIAN

Ξεκίνημα στην 1η κύρια μέρα με τους Αμερικάνους White Magician από το Detroit, και ένιωσα πραγματικά λίγο γέρος συνειδητοποιώντας ότι πέρασαν πλέον 5 χρόνια από το 1ο και μοναδικό τους ως τώρα άλμπουμ “Dealers Of Divinity” στην Cruz Del Sur, που μου είχε κάνει ιδιαίτερα θετική εντύπωση όταν βγήκε. Το γουστάρω πολύ αυτό το λίγο πιο χαρντροκίζον μέταλλο που παίζουν, όπως και το γεγονός ότι έχουν το ίδιο line-up απ’όταν ξεκίνησαν. Ο The Great Kaiser είναι μεγάλη μορφή και ξεχωριστή φωνή, παρά το γεγονός ότι ήταν 1η μπάντα, έχει πολύ κόσμο μέσα στο Gagarin, γεγονός το οποίο εκτιμούν δεόντως και το αναφέρουν, ευχαριστώντας το κοινό. Τους δόθηκε τίμιο 45λεπτο να δείξουν τις ικανότητες τους και απέδειξαν ότι είναι πραγματικά καλή μπάντα. Δεν ξέρω τι παίζει και δεν έχει βγει 2ο άλμπουμ ακόμα, αλλά στο υλικό που παίχτηκε και γνωρίζαμε ήδη, η μπάντα είναι σταθερή και με πολύ καλό ήχο στο πλευρό της. Έχουν κινητικότητα στη σκηνή που βοηθάει σίγουρα, θεωρώ ότι με ένα 2ο δίσκο και περισσότερες ζωντανές εμφανίσεις έχουν τύχη να ακουστεί το όνομα τους ακόμα περισσότερο στο μέλλον, σε ότι αφορά τα ημάς δεδομένα, σαφώς και μιλάμε για θετικότατη παρουσία που έδειξε ότι προμηνυόταν σπουδαία συνέχεια όπερ κι εγένετο.

---

---

NOOR

Πουλενάρες από την 1η στιγμή οι Noor, αποδεικνύουν τη ρήση “Καναδικό συγκρότημα ποτέ δεν είναι κακό” και με την δεδομένη υψηλή τεχνική των Γαλλόφωνων Καναδών, καθότι τα παλικάρια είναι από το Μόντρεαλ, τα πάντα έγιναν πιο όμορφα με το που πάτησαν τη σκηνή. Καναδοί μεν αλλά ο ήχος βρωμάει Αμερική και με τις ριφφάρες τους να κλέβουν την παράσταση, εξαπολύουν ένα ηχητικό τείχος προς το κοινό, με τον τραγουδιστή Thomas Karam έξαλλο, να σπάει το φράγμα του ήχου, ενώ το όπλο που κράταγε στα χέρια του ο Simon Jarmosh είναι η ονείρωξη κάθε κιθαρίστα. Αποδίδουν το υλικό του φοβερού “Mother’s Guilty Pleasure Part One” εκπληκτικά, κι ακόμα κι όσοι είχαν ακούσει το θόρυβο γύρω από το όνομα τους και δεν ήξεραν γιατί και πως, πείστηκαν άμεσα με την απόδοση τους. Κεφάλι κάτω, χέρι να κατεβαίνει αδιάκοπα από τον καθένα, ενώ το γεγονός ότι έπαιξαν και τη νέα ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ “Follow The Light” μόνο χαρά σκόρπισε στους γνωρίζοντες. Αυτή η μπάντα μπορεί να κάνει ότι έχουν κάνει οι Riot City, είναι βαριά η δήλωση και το ξέρω, αλλά είναι από πρωτόλειο υλικό φτιαγμένοι και αν φτιάξουν λίιιιγο τη σκηνική τους παρουσία με περισσότερη κίνηση, θα μιλάμε για φαινόμενο τα επόμενα χρόνια. Καυλωτικότατοι!

---

---

AMETHYST

 

Εγώ με τέτοια εμφάνιση των Noor θα φοβόμουν μετά να βγω στο κοινό, αλλά οι Amethyst είναι 5 τύποι με μουστάκια κι έξαλλα μποτίνια που σκάνε στη σκηνή λες κι ο χρόνος σταμάτησε κάπου 40 (αν όχι 50) χρόνια πριν και δεν καταλαβαίνουν από πριν/μετά/ενδιάμεσα και τα τοιαύτα. Ήχος-ωδή στους Iron Maiden (εποχής Clive Burr αυστηρά, για να μην πω μόνο Di Anno) και τους Thin Lizzy, με απέριττο στυλάκι και με τα τραγούδια του πανέμορφου περσινού “Throw Down The Gauntlet” να ακούγονται ακόμα πιο υπέροχα ζωντανά. Οι τύποι πραγματικά είναι σε δικό τους κόσμο, ενώ το κοινό έχει τρελαθεί, δεν δίνουν δεκάρα και συνεχίζουν ακάθεκτοι, βγάζουν στόφα μπάντας που έχει έρθει για να μείνει και που το μέλλον της ανήκει. Φωνάρα ο Fredric G. που σηκώνει στις πλάτες του και τους υπόλοιπους. Όπως και στην περίπτωση των Noor, έτσι κι εδώ με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι άπαξ και Ελβετοί, αποκλείεται να μην είναι καλή μπάντα, βγάζουν αυτό τον επαγγελματισμό και ψυχρό ουδετερισμό της χώρας τους και πάρα πολύ καλά κάνουν γιατί έχουν μάθει ότι τα πάντα κρύβονται στην ουσία και όχι στη θεωρία. Εμφάνιση πραγματιστική χωρίς πολλά πολλά και με απόλυτη προσήλωση να παιχτούν όλα σωστά. Δε μπλέκεις!

---

---

ATTIC

 

Γείτονες των Amethyst οι Attic, από τη Γερμανία και το ιστορικό και μεταλλοπαραγωγικό Gelsenkirchen, σίγουρα τα πηγαίνουν καλύτερα απ’ότι η Schalke που βολοδέρνει στη μέση της Β’ Γερμανίας (κατάντια) και παρότι κανονικά θα έπρεπε να είμαστε πιο διαλλακτικοί, μιλάμε για ξεκάθαρους τιμητές του King Diamond και των Mercyful Fate, πράγμα που όχι απλά δε μας πειράζει αλλά και γι’αυτό τους αγαπάει ο κόσμος τόσο πολύ. O Meister Cagliostro όχι απλά πρέπει να μεγάλωσε με αφίσες του Βασιλιά πάνω από το κεφάλι του, αλλά το πνεύμα του παίζει να’χει μπει μέσα του και να τον έχει δαιμονίσει για τα καλά. Εκπληκτική μορφάρα ο αριστερόχειρας ψηλόλιγνος μπασίστας Christoph Erdmann, ενώ όλη η μπάντα παίζει άψογα και γυρνάς κάπου στο 1986 όταν βγήκε το “Fatal Portrait” (ούτε λεπτό παραπάνω) και στις πρώιμες μέρες των 2 πρώτων ΤΡΙΣΑΓΙΩΝ Mercyful Fate δίσκων. Μοναδικό μου παράπονο ενώ το υλικό παίχτηκε άψογα όπως περίμενα, ότι μου βγάλανε μια κούραση, σαν να κράτησε η εμφάνιση τους πολύ παραπάνω απ’ότι έπρεπε, πράγμα που το επισήμαναν όλοι γύρω μου. Σπουδαία μπάντα σαφώς με δισκάρες, αλλά κάτι δε λειτουργεί το ίδιο σούπερ ζωντανά, μεγάλη η χαρά μου που τους είδα όμως, πιστεύω η επόμενη φορά που θα τους δούμε θα’ναι ακόμα καλύτερη.

---

---

BÜTCHER

 

Κυρίες, δεσποινίδες και αξιότιμοι κύριοι, δυστυχώς η “μάχη” για την καλύτερη μπάντα του φεστιβάλ κρίθηκε σχετικά νωρίς, καθώς οι Βέλγοι speed metallers διέλυσαν μια και καλή το εμβρόντητο κοινό με την παρουσία τους και έκαναν άπαντες να αναρωτιούνται από ποιό πλανήτη ήρθαν και γιατί είναι τόσο μα ΤΟΣΟ τσιτωμένοι. Θα σας παραθέσω απλά την έκπληξη και θαυμασμό των παιδιών από τους Ereb Altor που βρίσκομαι μαζί τους πάνω στο εξώστη μόλις έχουν τελειώσει το signing session και με το που ξεκινάνε να παίζουν, γυρνάνε όλοι μαζί και με ρωτάνε αμίμητα “Who the fuck are they? They are amazing”. Οι υψηλόσωμοι Σουηδοί παρακολουθούσαν τα καμάρια του Antwerp να αφαλοκόβουν το κοινό με τον Hellshrieker στα φωνητικά να ματώνει ολόκληρος κοπανώντας τα καρφιά που φόραγε στο μέτωπο του και μην καταλαβαίνοντας Χριστό. Κακοί καριόληδες με κακές προθέσεις, αντίστοιχα δολοφονικοί όπως πέρυσι οι Evil Invaders αλλά στο λιγότερο επαγγελματικό κι άκρως πιο “Αφροί από το στόμα” Mood, η κορυφή του Up The Hammers για 2η συνεχή χρονιά ήταν από το Βέλγιο. Πιστεύω ακράδαντα το φεστιβάλ είναι έτοιμο και για τους Knife ή τους Stalker. Ότι κι αν είδαμε μετά από αυτό, λιγότερο ή περισσότερο, φάνηκε κατώτερο μπροστά σ’αυτή την επίδειξη δύναμης. Σοκ και δέος!

---

---

EREB ALTOR

 

Οι ΛΕΒΕΝΤΕΣ Σουηδοί ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να βγουν μετά από τέτοια ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ πριν και να σταθούν όρθιοι. Στο πρώτο τους σόου μετά την κυκλοφορία του άψογου νέου τους δίσκου, ξεκινάνε με το “Valkyrian Fate” και για πάνω από μια ώρα μας δείχνουν γιατί είναι μια από τις σπουδαιότερες μπάντες των τελευταίων 15-20 ετών και γιατί έχουν αντέξει τόσο στο χρόνο. Καθότι τους είδα ευδιάθετους πριν, ήξερα ότι θα παίζανε σούπερ όπως πάντα, αυτή τη φορά όμως κι επειδή όπως μου είπαν είχαν πιεί λιγάκι παραπάνω, τους βγήκε μια μεγαλύτερη χαρά που βρισκόντουσαν στο φεστιβάλ, τόνισαν την εμφάνιση τους το 2009 που ακόμα θυμούνται και πόσο αγαπάνε τη χώρα μας και το σετ τους ήταν πραγματικό best of, κι ας μην παίχτηκε κάτι από τα 2 πρώτα κορυφαία άλμπουμ τους. Το ότι παίχτηκε το “The Last Step” όμως ήταν τεράστια χαρά μια και αποτελεί το αγαπημένο τους νέο κομμάτι. Και λίγο πριν το τέλος, τα φώτα σβήνουν, άλογα ακούγονται να χλιμιντρίζουν και να καλπάζουν και η μπάντα τελειώνει το σετ της με τον ΜΕΓΑ Quorthon να τους κοιτάει από ψηλά περήφανος ενώ παίζουν το “A Fine Day To Die” και τον κόσμο να ξεσπάει σε δάκρυα συγκίνησης. Θρίαμβος για άλλη μια φορά.

---

---

CRIMSON GLORY

Oι λατρεμένοι μας Crimson Glory… Αυτή η σχέση αγάπης που ποτέ δε θα σβήσει. Με 3 παλιά και 3 νέα μέλη. Με υλικό αποκλειστικά από τα 2 πρώτα θεϊκά άλμπουμ τους συν προσθήκες από νέο υλικό. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Τα φώτα στραμμένα πάνω στον τραγουδιστή Travis Wills ο οποίος φέρει μέγα βάρος στην πλάτη του. Ξεκίνημα, “Valhalla”, “Dragon Lady”, ο νέος είναι ΤΙΜΙΟΣ, ΚΑΛΟΣ, ΣΤΙΒΑΡΟΣ. Συγκίνηση στον κόσμο που ο νέος τραγουδιστής ακούγεται αρκετά (όσο είναι δυνατό) κοντά στον Midnight και μπορεί και σέβεται το μνημειώδες αυτό υλικό. Η μπάντα παιχτικά θερίζει, ειδικά ο Dana Burnell στα τύμπανα δείχνει γιατί είναι από τους πιο ξεχωριστούς ντράμερ που ποτέ δεν αναφέρθηκε ισάξια δίπλα σε μεγάλους παίχτες. Ben Jackson και Jeff Lords το χαίρονται με την ψυχή τους, ενώ ο Marc Borgmeyer στα σόλο ΚΑΡΦΩΝΕΙ και τα παίζει όλα τέλεια, με τον πληκτρά John Pyres να γεμίζει πανέμορφα τον ήχο τους. Δεν περίμενα να ακούσω το έπος “Eternal World” μεταξύ άλλων, ενώ το νομοτελειακό τέλος με το “Red Sharks” θέτει το Gagarin υπό ανάφλεξη και κλείνει μια ΜΕΓΑΛΗ εμφάνιση που γεμίζει τον κόσμο με χαρά, δάκρυα και αντιδράσεις που περιγράφονται μόνο όταν κάποιος βλέπει τους Crimson Glory στην Ελλάδα. Βγάλτε το δίσκο και ελάτε ξανά και μη φύγετε ποτέ!

---

---

DAY 2 - Gagarin 205 (8/3/2025)

---

TOWER

 

Ξεκίνημα της 2ης κύριας μέρας με τους πανέμορφους Νεοϋορκέζους Tower, των οποίων το 3ο άλμπουμ “Let There Be Dark” περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα. Σπουδαία μπάντα με μία ακόμα σπουδαιότερη frontwoman στο πρόσωπο της Serabeth Linden, η οποία σκάει και μ’ενα πανέμορφο τόσο/όσο φόρεμα που τα κάνει όλα πιο σέξι όσο να’ναι. Τρομερός ήχος, με τη μπάντα σε μεγάλα κέφια και το υλικό τους να αποδίδεται πιστά και κατιτίς βαρύτερα σε σχέση με τους δίσκους τους. Έχουν μεγάλη χημεία στη σκηνή κι αυτό φαίνεται, ενώ ο μπασίστας Philippe Arman είναι σίγουρα μια από τις μεγαλύτερες μορφάρες που κυκλοφορούν εκεί έξω με το όλο παρουσιαστικό τους, εκτός ότι είναι και παιχταράς μεταξύ άλλων. Το σετ τους κυλάει σαν νερό, τα χειροκροτήματα δίνουν και παίρνουν και με την κυκλοφορία του επερχόμενου δίσκου τους, οι Tower πιστεύω με βάση και όσα είδα ότι είναι πιο έτοιμοι από ποτέ να κάνουν τη διαφορά. Η ενέργεια τους είναι σπάνια, το μέταλλο τους ατόφιο και με ξεκάθαρες ματιές στο αγνό ροκ του παρελθόντος και με τέτοιες μπάντες να ανοίγουν τις ημέρες, τίποτα μα τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά στη συνέχεια. Εύχομαι να μας ξανάρθουν σε αποκλειστικά δικό τους σόου σύντομα.

---

---

WRITHEN HILT 

 

Πως γίνεται μία μπάντα με μόλις ένα ΕΡ να έχει κάνει τόσο άμεσο γκελ και να έχει λάβει αγάπη από τον κόσμο του παραδοσιακού μετάλλου; Ε στην περίπτωση των Writhen Hilt από τη Γερμανία να που συνέβη και απέδειξαν και οι ίδιοι το γιατί. Πάρα μα πάρα πολύ πανέτοιμοι για την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ, βγήκαν με αέρα νεανικής μπάντας παρότι δεν είναι και πιτσιρίκια και πήραν το κοινό με το μέρος τους άμεσα. Στακάτοι και άκρως μεταδοτικοί, με τον τραγουδιστή David Kuri να’χει την ιδανική φωνή να υποστηρίξει το υλικό τους και να δείχνουν ότι είναι προορισμένοι για μεγάλα πράγματα μελλοντικά. Είναι που είναι ήδη αγαπητοί όπως είπαμε, πέταξαν και μία σπουδαία διασκευή στο “Deliver Us From Evil” των Warlord με το κοινό να παθαίνει αμόκ, δεν ήθελαν και πολλοί οι περισσότεροι να πάνε μετά να σηκώσουν το merch τους (ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στον εξώστη, έγινε χαμός). Παίξανε και νέο πολλά υποσχόμενο κομμάτι και δείχνουν σε πορεία ανόδου ενώ είναι στο αρχικό στάδιο της καριέρας τους. Μερικά πράγματα φαίνονται από την αρχή και οι Writhen Hilt αποτελούν μάλλον πολυτέλεια για τον παραδοσιακό ήχο, όταν θα τους ξαναδούμε κάποια στιγμή, θα θυμόμαστε με αρά αυτή την ιστορικής σημασίας πρώτη τους εμφάνιση.

---

---

IRON GRIFFIN

 

---

DEMON BITCH

 

Μα την πίστη μου, αυτό ήταν εμφάνιση ΔΗΛΩΣΗ! Τι παλίκαροι είστε ρε ΠΑΙΧΤΑΡΑΔΕΣ. Κι αυτοί από το Detroit που είχε την τιμητική του στο φεστιβάλ και με τον κορυφαίο ντράμερ όλου του φεστιβάλ στο πρόσωπο του Drummer Master Commander. Βέβαια με τέτοιο όνομα δε θα μπορούσε να΄ναι κάτι άλλο αλλά ειλικρινά το παλικάρι δεν πιανόταν ούτε με λάσο. Αν ήταν κακιασμένοι σαν τους Butcher θα μιλούσαμε για ανάλογη λύσσα, αλλά το κάνουν πιο εκλεπτυσμένα, αγαπούν με τον ίδιο τρόπο και τον Yngwie (ένας είναι, τι ποιός;) και τους Coroner καθώς η ριφφολογία τους σε σημεία θυμίζει την απαράμιλλη τεχνική της κορυφαίας Ελβετικής μπάντας όλων των εποχών. Δισκάρα το περσινό “Master Of The Games”, φωνάρα ο Logon Saton αλλά γενικά όλη η μπάντα σε ΕΞΑΛΛΗ κατάσταση και κατά την προσωπική μου πάντα άποψη, μέσα στις 5 καλύτερες αποδόσεις όλου του τριημέρου (για μην πω 3 αντί για 5 και σηκώσω θύελλα διαμαρτυριών). Τα παλικάρια θα μπορούσα να τα βλέπω να παίζουν κάθε μέρα, ένα live Riot City/Demon Bitch ας πούμε θα έκανε κόσμο να μαδήσει πουλάκι (δεν ξέρω, λέω εγώ τώρα, ιδέες ρίχνω). Τρομερή χαρά, αυτό που είδα θα το θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή μέχρι τέλους το δίχως άλλο!

Comments