Όταν πριν από περίπου ένα μήνα ανακοινώθηκε ότι ο Σουηδός θεός της κιθάρας Yngwie Malmsteen έρχεται μέσα στο κατακαλόκαιρο στην Ελλάδα και μάλιστα μόνο στη Θεσσαλονίκη, σκέφτηκα ότι πρόκειται περί τρέλας! Χρόνος για διαφήμιση ενός τέτοιου τεράστιου event ελάχιστος, δικαιολογίες του τύπου “είναι καθημερινή”, “έχει πολύ ζέστη”, “ρε συ αυτός είναι κομπλεξικός” (λες και πάμε στο live για να γίνουμε φίλοι) του και λοιπές γραφικές χαζομάρες φυσικά πολλές. Ευτυχώς όμως το κοινό της συμπρωτεύουσας τίμησε τον βιρτουόζο κιθαρίστα όπως και έπρεπε να γίνει.
Τη συναυλία άνοιξαν οι Γάλλοι Spirit War, με κλασσικό heavy metal και έναν frontman να μου θυμίζει έντονα τον Blackie Lawless των W.A.S.P. στο φωνητικό μέρος. Αυτό, σε συνδυασμό με τα ωραία κομμάτια που έπαιξαν από το “Between Dusk And Dawn” (2023), τον πρώτο και μοναδικό τους δίσκο μέχρι τώρα, έκαναν τα 30 λεπτά που είχαν στη διάθεση τους να περάσουν πολύ ευχάριστα.
Τη σκυτάλη πήραν οι Andry, το heavy / power σχήμα της Andry Lagiou το οποίο είχε επίσης 30 λεπτά επί σκηνής για να μας παρουσιάσει κομμάτια από το πρώτο τους δίσκο “Skies” ο οποίος κυκλοφόρησε το 2024. Η εμφάνιση της frontwoman σίγουρα έστρεφε τα βλέμματα πάνω της αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ήταν εξαιρετικά. Τα κομμάτια χωρίς να ανακαλύπτουν τον τροχό ακούγονταν πολύ ευχάριστα και η φωνή της Andry υπήρχε στιγμές που μου θύμιζε τον τεράστιο Midnight των Crimson Glory. Όχι απαραίτητα στο κομμάτι των ικανοτήτων (που πιστέψτε με διαθέτει πολλές) αλλά στον τρόπο με τον οποίο τραγουδούσε και χειριζόταν τη φωνή της. Λίγο πριν το τέλος της εμφάνισης τους ακούσαμε και μία διασκευή του “Burn” (Deep Purple) με τον κόσμο να δίνει βροντερό παρόν.
Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Ο Σουηδός μαέστρος επιστρέφει στη χώρα μας μετά από 24 ολόκληρα χρόνια τα οποία είναι πάρα πολλά για ένα όνομα σαν τον Malmsteen αλλά οκ αυτό δεν είναι της παρούσης.
Τα φώτα σβήνουν τα μέλη της μπάντας έχουν πάρει τη θέση τους στην αριστερή άκρη της σκηνής (θα αναφερθώ λίγο αργότερα σε αυτό) και ο Malmsteen εμφανίζεται στην σκηνή δίνοντας το σήμα για την έναρξη της συναυλίας με το “Rising Force”. Μια μοναδική βραδιά είχε μόλις ξεκινήσει. Το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών, ανέλαβε ο Nick Marino ο οποίος ήταν καταπληκτικός και με τις δύο ιδιότητες του ως πληκτράς και ως τραγουδιστής. Όταν όμως και ο Malmsteen αναλάμβανε χρέη τραγουδιστή βλέπαμε πόσο ωραία φωνή έχει.
Το setlist ξεκάθαρα μπορεί να χαρακτηριστεί εορταστικό, καθώς ο Malmsteen σε αυτή την περιοδεία, που ξεκίνησε από τον Σεπτέμβριο του 2024, γιορτάζει τα 40 του χρόνια ως solo καλλιτέχνης και την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου “Rising Force”, οπότε το setlist περιελάμβανε κομμάτια από το σύνολο της δισκογραφίας του. Φυσικά με 20 studio δίσκους είναι πρακτικά αδύνατο να ακούσουμε κάτι από όλους τους δίσκους αλλά νομίζω οι επιλογές των κομματιών ήταν πολύ σωστές. Άλλοτε κομμάτια με βάση τους στίχους, άλλοτε με βάση τα solos και άλλοτε περισσότερο κλασσικά με διασκευές των κύριων επιρροών του Malmsteen, δηλαδή των Bach, Albinoni και Paganini. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η μεγαλύτερη επιρροή του Σουηδού, τουλάχιστον στη rock μουσική, ο Richie Blackmore. Η μπάντα διασκεύασε το “Smoke On The Water” των Deep Purple πράγμα που με εξέπληξε καθώς τα τελευταία χρόνια είναι η αλήθεια ότι δεν ήξερα τι παίζουν στις συναυλίες τους και παλαιότερα το έπαιζαν πολύ σπάνια, οπότε σίγουρα ήταν μία πολύ ευχάριστη προσθήκη κυρίως για να σταματήσουμε να είμαστε καρφωμένοι στα δάχτυλα του Malmsteen σε κάθε κομμάτι και να δούμε και τι άλλο γίνεται πάνω στη σκηνή αλλά και τριγύρω μας.
Το κυρίως μέρος της συναυλίας έκλεισε με το κλασσικό “You Don’t Remember, I’ll Never Forget” πριν η μπάντα επιστρέψει για να κλείσει τη βραδιά με το μαγικό “Black Star” και το “I’ll See The Light Tonight”.
Προσωπικά ήταν μία συναυλία που περίμενα πολλά χρόνια να τη δω και πέρασα υπέροχα. Είδα έναν παιδικό μου ήρωα μπροστά μου, να κάνει αυτό ακριβώς που περίμενα και ακόμα περισσότερα. Είδα μία μπάντα με τρομερή απόδοση να τον πλαισιώνει και να αποδίδει όλα τα κομμάτια άριστα. Είδα μία συναυλία που μου θύμισε αυτές της δεκαετίας του ’80 με τη σκηνή κάθε τόσο να καλύπτεται σχεδόν ολόκληρη από καπνούς και τα φώτα να είναι ένα απλό κόκκινο και κίτρινο. Για μένα αυτές είναι λεπτομέρειες που έκαναν το live να είναι μοναδικό.
Κάποιοι άλλοι όπως άκουσα μετά, επέλεξαν να δουν άλλες λεπτομέρειες. Γιατί η μπάντα ήταν “στριμωγμένη” στα αριστερά της σκηνής ενώ ο Malmsteen είχε όλη την υπόλοιπη σκηνή για πάρτη του; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί απλά έτσι ήθελε και έτσι έκανε. Δηλαδή θα ρωτήσουμε γιατί στήθηκαν έτσι; Το άλλο το θεϊκό που άκουσα είναι ότι “ρε ‘συ είχε πολύ solo, δε ξέρω λίγο βαρέθηκα”. Συγνώμη κύριε μου, είχατε ιδέα ποιον πάτε να δείτε, ή απλά βρήκατε την πόρτα ανοιχτή και μπήκατε; Μιλάμε για έναν κιθαρίστα που από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στη δισκογραφία κάνει αυτό ακριβώς το πράγμα. 40+ χρόνια σολάρει και σρεντάρει σαν να μην υπάρχει αύριο. Κατανοώ ότι σε κάποιους να μην αρέσει, σε κάποιους να ακούγεται βαρετό αλλά αυτό είναι καθαρά δικό σας θέμα και καλό θα ήταν να σταματήσετε να προσπαθήσετε να μας πείσετε ότι δεν περάσαμε καλά επειδή ίσως δεν περάσατε εσείς. Ο Malmsteen πάντα αυτό έκανε και ελπίζω να συνεχίσει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα.
Για το RockOverdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
