Αν θέλουμε να μιλήσουμε για έναν ακτιβιστή μουσικό και θιασώτη των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων που κράτησε αναλλοίωτο το ήθος ,το μουσικό του ποιόν και την χαρά αλλά παράλληλα και τον προβληματισμό για τον κόσμο που πηγάζει μέσα από την μέθεξη της ίδιας του της μουσικής, τότε κάπου εκεί συναντάμε τον γνώριμο συνοδοιπόρο και ιδιαίτερα αγαπητό στο ελληνικό κοινό, Manu Chao.
O José-Manuel Thomas Arthur Chao, όπως είναι ολόκληρο το ονοματεπώνυμό του, ήρθε στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη για μια και μοναδική εμφάνιση σε όλη την Ελλάδα στις 13/09 ,κι εμείς είχαμε την χαρά να παραβρεθούμε στην Μονή Λαζαριστών σε αυτή την γιορτή που ενώνει λαούς, θεριεύει την ψυχή και διώχνει μακριά τα μίση και τις κοινωνικές διακρίσεις, αλλά και να βροντοφωνάξουμε παρών για τις ψυχές των Τεμπών που ψάχνουν λύτρωση και δικαιοσύνη, μαζί μ' εκείνες της Παλαιστίνης...
Το live ήτανε sold out ,όπως φυσικά ήτανε αναμενόμενο, με το κοινό να τον υποδέχεται θερμά.
Η αυλαία της βραδιάς άνοιξε με τον Ντίνο Σαδίκη από τους Εν Πλω, έτσι για να ζεστάνει και να πορώσει τις καρδιές των γερόλυκων νοσταλγών της παλιάς ελληνικής rock σκηνής με κομμάτια όπως το "χωρίς κανόνα", "λαμαρίνες" . "απαισιόδοξο τραγουδάκι", "αντιλαλούν οι φυλακές" κ.α
Μεσολάβησε ένα δεκαπεντέλεπτο περίπου διάλειμμα μέχρι να ανέβει στην σκηνή ο Manu Chao με το σχήμα του (άλλη μια κιθάρα, ταμπούρλο και δύο τρομπέτες σε κάποια κομμάτια) για ένα ultra acustico show και να ξεσηκώσει τα πλήθη με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο και ρυθμό. Από το πρώτο λεπτό μέχρι τέλους χορέψαμε και τραγουδήσαμε στίχους από το "La Vida Tómbola" , "Clandestino", "Rumba de Barcelona" , "Circo Caliente/La Libertad" , "La Despedida/Mentira" , "Μr Bobby", "Βongo Βong", "Μe Gustas","El Viento" και πολλά άλλα . Bέβαια κάποιοι ίσως περίμεναν και κάποια κομμάτια από τις συνεργασίες του με Έλληνες καλλιτέχνες όπως με τον Σωκράτη Μάλαμα και Κλέλια Ρένεση ,αλλά αυτά μας τα τραγούδησε την προτελευταία φορά που ήρθε πριν λίγα χρόνια, πάλι στην Mονή Λαζαριστών.
Είναι από εκείνες τις μουσικές συναντήσεις που αφήνεις την εσωτερική σου φωνή να ακολουθήσει τον ρυθμό του σώματος, σαν ένας ελεύθερος ινδιάνος και θέλεις να κρατήσει τόσο κ άλλο τόσο (κι άλλο τόσο!) ... Κι έπειτα λες πόσο διαφορετικός θα ήταν άραγε ο κόσμος αν υπήρχανε περισσότεροι Manu Chao εκεί έξω...(και λιγότεροι Kούληδες)
Είναι βαριά αυτού του κόσμου η προμήθεια!
Για το RockOverdose,
Στέλιος Κρανάς
Comments
