Βραδιά ονείρωξης και αναμονής η συγκεκριμένη, καθώς είχαμε να δούμε πάρα πολύ καιρό τους συμπατριώτες μας Suicidal Angels να παίζουν στο σπίτι τους, δηλαδή την Αθήνα. Πολύ σουρεαλιστικό το γεγονός ότι κλήθηκαν να παίξουν στη Θεσσαλονίκη 3 φορές πρόσφατα, ακόμα και στην Λάρισα, αλλά δεν είχε κανονιστεί αντίστοιχα μια Αθηναϊκή εμφάνιση, αλλά τελικά ισχύει η ρήση ότι "το καλό πράγμα αργεί να γίνει". Πέρασε τόσος πολύς καιρός που ενδιάμεσα είχαμε και την αλλαγή στη θέση του κιθαρίστα, με τον Gus Drax να αποχωρεί σε φιλικό κλίμα αλληλεγγύης και τη θέση του να παίρνει ο Σταμάτης Συράκος. Σκάει λοιπόν η είδηση του ερχομού τους με ένα άλλο αγαπημένο σχήμα της τελευταίας 15ετίας και βάλε, τους Γερμανούς Obscura που στην αρχή της χρονιάς μας απασχόλησαν πολύ καθώς ναι μεν κυκλοφόρησαν το κορυφαίο “A Sonication” αλλά γρήγορα η κυκλοφορία επηρεάστηκε από τα αρνητικά σχόλια για κλοπή μουσικών μερών από πλευράς του ηγέτη τους Steffen Kummerer, κάποια στιγμή κατακάθισε η όλη φάση προφανώς με εκατέρωθεν συμβιβασμό, ενώ από το λίγο που μίλησα μαζί του στο τέλος, έδειξε να έχει πλήρη επίγνωση του συμβάντος και να αφήνει να εννοηθεί ότι το θέμα είναι λήξαν όπως έπρεπε εξ’αρχής να συμβεί. Μαζί τους και οι Ιταλοί Sadist.
Οι Sadist λοιπόν ήταν το πρώτο συγκρότημα που εμφανίστηκε και παραμένουν μία πολύ έμπειρη παλιάς κοπής μπάντα που μετράει πλέον 34 χρόνια ζωής. Αν τα πράγματα στην καριέρα τους είχαν κυλήσει ιδανικά και αν είχαν εκμεταλλευτεί πλήρως το παικτικό τους επίπεδο, σίγουρα δε θα έπαιζαν κάτω από 2 μπάντες αρκετά νεότερες τους από πλευράς χρονολογικής. Οι Sadist είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που όλοι λένε πως δεν πήραν αυτό που άξιζαν και που κάποιοι εξ’αυτών αναρωτιούνται αν όντως το άξιζαν τελικά. Για την εμφάνιση τους ωστόσο δε μπορεί να ειπωθεί τίποτα αρνητικό, πέραν της μικρής διάρκειας της, γύρω στα 35’. Πολύ καλοστημένοι στη σκηνή, με τον τραγουδιστή Trevor Nadir να αποτελεί ιδιαίτερη φιγούρα στον μεταλλικό ήχο και τον Tommy Talamanca στις κιθάρες να είναι το μόνο μέλος από την αρχή. Το καλό είναι ότι οι 2 τους είναι μαζί από το 1996 και έτσι έχουν συμμετάσχει στα 8 από τα 10 άλμπουμ τους, με το φετινό αξιόλογο “Something To Pierce” να αποτελεί άλλο ένα του λόγου το αληθές, όλα σωστά, όλα καλοπαιγμένα αλλά και πάλι κάτι συνέβη και δεν ακούστηκε όσο πρέπει. Κρίμα με τέτοια εμπειρία να παίζουν μόλις μισή ώρα και κάτι, ωστόσο κέρδισαν ζεστό χειροκρότημα, ξεκάθαρα δίκαια.
Οι Obscura στη συνέχεια θα κάνουν το Fuzz να ξεδιπλώσει τις ηχητικές του αρετές, με μία εμφάνιση πραγματικό masterclass τεχνικής κατάρτισης και προοδευτικής λογικής στο death metal. Δεν είναι κανένα μυστικό ότι συνεχίζουν ηχητικά το όραμα του Chuck Schuldiner με πολλές δόσεις Atheist, Cynic, Pestilence από τις χρυσές εποχές ‘91-’93 που ο ήχος αυτός ευδοκιμούσε. Το σετ ιδανικό με το “Forsaken” να δίνει τον τόνο και άπαξ και τελειώνει, το μπάσιμο του “Silver Linings” δείχνει τι εστί το “A Sonication” σαν σύνολο. Παίζουν τραγουδάρες που κάνουν τον κόσμο να φωνάξει το όνομα τους δυνατά, ενώ θα τους δοθεί και μια Ελληνική σημαία με το λογότυπο τους επάνω που μάλλον δεν το είδαν να έρχεται και το χάρηκαν πάρα πολύ. “Evenfall”, “Emergent Evolution”, “In Solitude”, “Devoured Usurper” σε πλήρες Morbid Angel worship, το ομότιτλο “Akroasis” να εναλλάσσεται με το φοβερό “The Sun Eater” και λίγο πριν το τέλος σκάει το “The Anticosmic Overload” με το οποίο τους αγάπησε ο περισσότερος κόσμος πριν κλείσουν με το “When Stars Collide”. Ειδική μνεία αξίζει τον Kevin Olasz στις κιθάρες που ΚΑΡΦΩΣΕ κάθε lead και κλείνω με το τελευταίο που είπα στον Steffen, “αυτή η μπάντα πρέπει να μείνει ενωμένη, κάνε αυτό που πρέπει τώρα”.
Ο ίδιος χαμογέλασε και απάντησε “ναι είναι όλοι καλά παιδιά και τρομεροί παίχτες, κι εγώ αυτό θέλω”. Άντε να σε δω, άντε αγόρι μου!
Και φυσικά έρχεται η ώρα των Suicidal Angels, οι οποίοι θα βγουν με έναν απίστευτα ΒΑΡΥ ήχο και διατεθειμένοι να πάρουν το αίμα τους πίσω για την απουσία ετών από την Αθήνα. Το ξεκίνημα είναι ωδή στον περσινό πρόσφατο δίσκο “Profane Prayer”, όπου κατά σειρά παίζονται τα “When The Lions Die”, “Crypts Of Madness”, “Purified By Fire” και “The Return Of The Reaper”, στα 20 χρόνια που τους βλέπω δε θυμάμαι ποτέ ξανά τέτοιο επιθετικό μάρκετινγκ. Σε τρομερή κατάσταση και με τον Σταμάτη να διαπρέπει στα leads, για τα οποία γλαφυρά μου είπε ότι του έφυγε ο κώλος να τα μάθει, η σκληρή του δουλειά φάνηκε με το παραπάνω. Ο Νίκος δίνει τον τόνο, ο Άγγελος είναι ορισμός του moto όλου του είδους “BANG THAT HEAD THAT DOESN’T BANG” και ο Ορφέας συντονίζει την καταστροφή με τα χτυπήματα του. “Bloodbath” για να θυμηθούμε τα παλιά, ενώ η τρίχα σηκώνεται κάγκελο στο “Bloody Ground” και οι αναμνήσεις επιστρέφουν στο μπάσιμο του “Reborn In Violence”! To “Virtues Of Destruction” είναι στις κορυφές του νέου δίσκου ενώ στη συνέχεια έχουμε το θανατηφόρο δίδυμο από το “Dead Again” με το “Bleeding Holocaust” σε σχεδόν grindcore τέμπο και το Bolt Thrower worship μεγαλείο του “Beggar Of Scorn”.
Ο κόσμος έχει πάρει φωτιά στο moshpit, έχει περάσει ήδη μια ώρα και η μπάντα συνεχίζει ακάθεκτη. “Profane Prayer”, “Years Of Aggression”, “Born Of Hate”, μέχρι να έρθει μια μεγάλη στιγμή μετά την προσωρινή αποχώρηση, όπου παίζεται το “Deathstalker” και παρελαύνει στη σκηνή η αφρόκρεμα της Ελληνικής Σκηνής. Πρώτος ο Σάκης Τόλης των Rotting Christ, το κοινό ξελαρυγγιάζεται όταν τον βλέπει, στη συνέχεια και στα καθαρά εκπληκτικά φωνητικά λάμπει ο Fotis Benardo, άψογος και χωρίς ανάσα, ενώ στο τέλος πατάει στη σκηνή ο Ευθύμης Καραδήμας των Nightfall θαρρείς και είναι έτοιμος να καταπιεί το κοινό, 7 άτομα πάνω στη σκηνή να μπιζάρουν ο ένας τον άλλο σε μια ατελείωτη τραγουδάρα και με το κλείσιμο του να πέφτουν οι καθιερωμένες αγκαλιές εκατέρωθεν. “Πλησιάζουμε στο τέλος, σας ευχαριστούμε πολύ, είστε υπέροχοι και μας λείψατε πολύ” θα μας πει ο Νίκος, με το “Apokathilosis” να παίζεται προτελευταίο αυτή τη φορά και τη θέση του στο τέλος να παίρνει το “Capital Of War”, το οποίο αφιερώνει στην Αθήνα ο Νίκος ως πρωτεύουσα του μακελειού. Η εμφάνιση θα αγγίξει το 90λεπτο όπου δε θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ήταν ποδοσφαιρικών αντιδράσεων, χάρηκε η ψυχή μου τον κόσμο και ειδικότερα τα μικρότερα σε ηλικία παιδιά.
Οι Suicidal Angels είναι σε θηριώδη κατάσταση, δείχνουν ότι με τα χρόνια δικαιολογούν το πως έγιναν μεγάλο συγκρότημα και αυτή τη φορά ή σε αυτή την περιοδεία γενικά όπως κατάλαβα, μάλλον έχουν λίγο τα νεύρα τους γιατί κάποια κομμάτια παίχτηκαν απίστευτα πιο γρήγορα, δεν τα έχουν παίξει ποτέ σε τέτοιο τέμπο. Σίγουρα 8 άλμπουμ πλέον δε μπορούν να χωρέσουν σε ένα σετ, δε θα κρύψω ότι χάρηκα τρομερά που παίχτηκαν 3 κομμάτια από το “Dead Again”, όπως και στεναχωρέθηκα που συνεχίζει να αγνοείται το “Divide And Conquer”, που παίχτηκε μόνο ένα κομμάτι από το “Bloodbath” ή το “Division Of Blood” και που δεν παίχτηκε το αγαπημένο μου όλων από το νέο δίσκο “Guard Of The Insane”. Αλλά με τέτοια απόδοση και αύρα νικητών σαφώς δε μπορεί να υπάρξει κανένα προσωπικό παράπονο. Ο κόσμος τους τίμησε παρότι δύσκολο βράδυ Τετάρτης και ο ήχος σε κάθε μπάντα ήταν άψογος, ειδικά οι Obscura ήταν για να γυριστεί dvd με την καθαρότητα, ενώ και η δύναμη με την οποία έπαιζαν οι Suicidal Angels είναι κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε εμφάνιση τους. Εύχομαι να μην περάσει τόσο πολύς καιρός ξανά για να τους δούμε στην Αθήνα, το ίδιο ακριβώς ευχήθηκαν και οι Obscura φεύγοντας τρισευτυχισμένοι.
*Θα παρακαλέσω θερμά να μην ξαναλείψει ειδικά το “Moshing Crew” από το σετ, ένα κομμάτι είχε το κοινό για πάρτη του, πως θα διδάξουμε πολιτισμό στην τελική;
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης
Comments
