Η εμφάνιση των Motorpsycho στο Aux, με support τους Τσιμέντο και Drank Jackals, δεν ήταν απλώς μια συναυλία, ήταν μια καθηλωτική, πολυεπίπεδη μουσική εμπειρία που επιβεβαίωσε γιατί το νορβηγικό τρίο θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά και ανθεκτικά σχήματα της σύγχρονης progressive/ψυχεδελικής ροκ.
Η βραδιά ξεκίνησε ιδανικά, με τα δύο support να ζεσταίνουν το κοινό με τον καλύτερο τρόπο. Οι Τσιμέντο ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή και ανέλαβαν να προετοιμάσουν το έδαφος για την κύρια εμφάνιση, επιτυγχάνοντας κάτι περισσότερο: δημιούργησαν μια δική τους, ξεχωριστή και ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Ο ήχος τους κινείται στο μεταίχμιο του ελληνόφωνου πειραματικού ροκ και του post-punk. Η μουσική τους είναι ένα "κράμα" που κόβει σαν σπασμένα τζάμια, αντικατοπτρίζοντας τη σκληρότητα του αστικού τοπίου.
Οι στίχοι τους, άλλοτε υπαινικτικοί και άλλοτε ωμοί, μίλησαν για την κοινωνική καταπίεση, την αστική αποξένωση και την απώλεια της ατομικότητας στη σύγχρονη ζωή. Η εμφάνισή τους ήταν ένα μανιφέστο που χρησιμοποίησε την post-punk ευαισθησία ως καθρέφτη της εποχής μας, αποσπώντας την ανταπόκριση του κοινού με βλέμματα που έλεγαν: «Είμαστε εδώ μαζί».
Ακολούθησαν οι Drank Jackals προσφέροντας ένα δυναμικό σετ που κινήθηκε στον χώρο του heavy/stoner rock. Με πλούσιο, "βρώμικο" ήχο και ρυθμούς που σε παρέσυραν, έθεσαν τις βάσεις για την ένταση που θα ακολουθούσε. Σε αντίθεση με τη σύνθετη δομή των Motorpsycho ή τον πειραματισμό των Τσιμέντο, οι Drank Jackals επικεντρώθηκαν στην άμεση, ωμή ενέργεια του rock.
Η μουσική τους χαρακτηρίζεται από βαρύ, κολλητικό ρυθμό και μπάσα που "κουνούσαν" τον χώρο. Ο ήχος τους ήταν δυνατός και συμπαγής, με έμφαση στις "βρώμικες" κιθάρες και τα ρυθμικά μέρη που σε προσκαλούσαν να κουνήσεις το κεφάλι. Η εμφάνισή τους ήταν γεμάτη παλμό, ιδανική για να "ξεκλειδώσει" το κοινό και να δημιουργήσει την πρώτη αίσθηση ροκ αλληλεγγύης στον χώρο.
Όταν οι Motorpsycho ανέβηκαν στη σκηνή, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια ζωντανή απόδειξη της φήμης τους: ένα συγκρότημα ταυτόχρονα πληθωρικό σε ένταση και υποδειγματικό σε μουσική πειθαρχία. Ο ήχος τους ήταν δυνατός, και βαθύς, καλύπτοντας το Γκάζι με στρώματα ήχου που εναλλάσσονταν ανάμεσα στο βαρύ, stoner-ίζον ροκ και τις πιο ατμοσφαιρικές, ψυχεδελικές στιγμές. Το μεγάλο προσόν των Motorpsycho είναι η ικανότητά τους να κινούνται ρευστά μεταξύ των ειδών.
Ένα κομμάτι μπορούσε να ξεκινήσει ως καθαρό hard rock, να περάσει σε ένα εκτενές progressive rock πέρασμα με πολύπλοκες, μελωδικές ενορχηστρώσεις, και να καταλήξει σε μια θορυβώδη, avant-garde έκρηξη. Αυτή η genre-bending ικανότητα έκανε το σετ απρόβλεπτο και συναρπαστικό σε όλη του τη διάρκεια.
Και φυσικά δεν έκαναν εξαίρεση στα εκτενή instrumental περάσματα ανάμεσα στα κομμάτια. Αυτά τα σημεία δεν ήταν απλώς τεχνικές επιδείξεις, ήταν ολοκληρωμένες συνθετικές ενότητες, με το rhythm section να είναι μπετό και τις κιθάρες να χτίζουν πολυεπίπεδες δομές. Το σετ τους επικεντρώθηκε κυρίως σε κομμάτια της εποχής των 90’s,s,s, που ακούστηκαν φρέσκα, σαν να γράφτηκαν από την αρχή ενσωματωμένα πλήρως στον σημερινό τους ήχο.
Συνολικά, το live των Motorpsycho ήταν μια επιβεβαίωση της θέσης τους ως δεινόσαυροι της ψυχεδελικής και progressive σκηνής. Ένα σόου που συνδύασε την πνευματική διέγερση του progressive με την ένταση του heavy rock. Ήταν μια νύχτα που κάθε λάτρης της ποιοτικής, δυνατής και πολυδιάστατης ροκ μουσικής θα θυμάται για καιρό.
Για το RockOverdose,
Νικόλας Καλογήρου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σούρσος
Comments
