Ποιός τη χάρη του Ελληνικού κοινού που περίμενε πάρα πολύ καιρό να δει τους γεμάτους hype -ολόσωστο όπως αποδείχθηκε- Blood Incantation και παρά την ακυρωμένη εμφάνιση του 2020 λόγω της όλης φάσης με τον covid-19, ήρθε τελικά η ώρα να τους απολαύσει στο πλήρες μεγαλείο τους -διότι περί αυτού επρόκειτο και μη γελιέστε με λιγότερο περιγραφική κατάσταση- μετά και τον πάταγο που προκάλεσε το περυσινό -και κατ’εμέ κορυφαίο και ιδανικό για το πέρασμα κι επίσημα στα μεγάλα σαλόνια- άλμπουμ τους “Absolute Elsewhere”. Το άλμπουμ αυτό εκτός ότι φιγούραρε στις περισσότερες λίστες γνωστών και αγνώστων για την περσινή χρονιά, πράγματι πρόσφερε αυτό το “κάτι” έξτρα στην ήδη αυξανόμενη από δίσκο σε δίσκο φήμη τους και έτσι το timing του ερχομού τους ήταν ιδανικό. Συνοδευόμενοι μάλιστα από τις παλιές καραβάνες και μέλη της Αγίας Τριάδας- δίπλα στους Thergothon και Skepticism- του funeral doom/death, τους Άγγλους Esoteric από το Birmingham, το πακέτο κατέστη ιδανικότατο γιατί με τους Blood Incantation είδαμε και ένα άλλο μεγάλο συγκρότημα το οποίο αμφιβάλλω αν θα βλέπαμε ποτέ αν δεν γινόταν το “πάντρεμα” με τους Αμερικάνους. Περίμενα πολύ κόσμο αλλά ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ όχι,καθώς από νωρίς φρόντισαν να γεμίσουν το Floyd διακριτικά και να δημιουργηθεί μια τρομερή ατμόσφαιρα στη συνέχεια.
Οι Esoteric σκάνε ακριβώς στις 21:00 όπως ήταν προγραμματισμένο και για τα υπόλοιπα 45’ θα αποδείξουν γιατί ήταν μία από τις πιο τίμιες, ξεχωριστές αλλά και παράλληλα δύσπεπτες μπάντες όλων των εποχών στον μεταλλικό ήχο. Ως μέλη της Αγίας Τριάδας που αναφέραμε, έπαιζαν αυτό το στυλ με περίσσεια βαρύτητα, βραδύκαυστη λογική και με τα απίστευτα φωνητικά του εορτάζοντα κιθαρίστα/τραγουδιστή Greg Chandler στον οποίο έκαναν οι Blood Incantation ειδική αναφορά για τα 52 χρόνια ζωής που συμπλήρωσε, χρειάστηκαν μόλις 3 (!!!) κομμάτια για να ολοκληρώσουν το σετ τους. Η αρχή έγινε με το “Beneath This Face” από τον διπλό μάλιστα δίσκο τους “The Maniacal Vale”, στη συνέχεια παίχτηκε το ακόμα μεγαλύτερο “Silence” από τη δεύτερη πλευρά του ίδιου δίσκου και το σετ έκλεισε με το μεγαλύτερο όλων “Culmination” από το τελευταίο -ως τώρα- άλμπουμ τους του 2019, “A Pyrrhic Existence”. Τρομερός ο Chandler στα πηγαδίσια φωνητικά του, ενώ και ο ντράμερ Joe Fletcher σε κάθε του χτύπημα κατεδάφιζε το Floyd, αργά μεν αλλά παντοδύναμα τα κατεβάσματα του με τη μπάντα ΣΙΓΟΥΡΑ να μην είναι για όλους και κάποιοι να πέρασαν ΣΙΓΟΥΡΟ μαρτύριο μέχρι να τελειώσουν, προσωπικά τους καταχάρηκα και έκλεισα απωθημένο ζωής και δεν υπήρχε καταλληλότερο ορεκτικό γι’αυτό που ακολούθησε.
Οι Blood Incantation χωρίς πολλά πολλά, με τα visuals πάνω από τα κεφάλια τους, εξαπολύουν όλο το “Absolute Elsewhere” στο μάλλον απροετοίμαστο όπως αποδείχθηκε κοινό. Πολλοί γνωρίζαμε από φίλους που τους είχαν δει στο εξωτερικό ότι ήταν εκπληκτικοί στις συναυλίες τους αλλά αυτό που έκαναν για τα επόμενα 75-80’ δεν το περιμέναμε σίγουρα. Τα 2 κομμάτια του δίσκου χωρισμένα σε 3 “ταμπλέτες” έκαστο, αρχικά το “The Stargate” και στη συνέχεια το “The Message” το οποίο θεωρώ ακόμα ανώτερο, όχι απλά παίχτηκαν στην εντέλεια τους και την δεδομένη τεραστιότητα τους, αλλά οι τύποι απέδειξαν ότι δικαίως είναι μεγάλο όνομα κι ότι πιο “καυτό” διαθέτει το τίμιο ντεθμέταλλο αυτή τη στιγμή. Εκεί όμως που παθαίνουμε την πλάκα μας, είναι όταν μέσα στην όλη Morbid Angel λαίλαπα που τους χαρακτηρίζει, πετιούνται αυτά τα ΑΛΛΟΥ Pink Floyd σημεία που ακομπλεξάριστα έβαλαν στον ήχο τους και μας ταξιδεύουν σε άλλους γαλαξίες. Ο ήχος είναι τόσο συμπαγής, ο Paul Riedl στα φωνητικά και τις κιθάρες θα δώσει το έναυσμα στο κοινό να ξεφύγει, αρκετά αναφέροντας “κοιτάξτε τους εαυτούς σας, τι υπέροχο κοινό που είστε, δώστε ένα χειροκρότημα σε σας” με τον κόσμο να μπιζάρεται όπως πρέπει και στη συνέχεια να μας κάνει αναφορά στο παλιότερο εκκρεμές ραντεβού.
“Είχαμε ένα δίσκο που λέγεται “Hidden History Of The Human Race” όταν ήταν να έρθουμε”, ελπιζουμε ότι δε θα κάνουμε άλλα 5 χρόνια να σας δούμε, θέλετε ένα κομμάτι από αυτό το άλμπουμ;” με το φοβερό “The Giza Power Power Plant” να δείχνει γιατί αγαπήθηκε πολύ και αυτό το άλμπουμ, ενώ στη συνέχεια το “δωράκι” τους όπως υποθέτω ότι έγινε στον κόσμο, ήταν ακολούθως τα “The Vth Tablet Of Enuma Elis” από το αρχικό ΕΡ “Interdimensional Extinction” και την αμίμητη ατάκα “εσείς οι Έλληνες τα παίζετε στα δάχτυλα αυτά τα αρχαία”, με ακόμα έναν ξένο να εξάρει τον πολιτισμό που εμείς προσπαθούμε καθημερινά να υποβαθμίζουμε και άλλη μια όορφη έκπληξη είναι το κάφρικο “Meticulous Soul Devourment” από το ντεμπούτο “Starspawn”. Ο Riedl ναι μεν κλέβει τα φώτα, αλλά δεν πάνε πίσω και οι υπόλοιποι, ο έτερος καραφλοχαίτης κιθαρίστας με το Πολωνικό επίθετο Morris Kolontyrsky προσφέρει τα μέγιστα στη ριφφολογία τους, ο παιχταράς μπασίστας Jeff Barrett κοπανάει το κεφάλι που δεν κοπανιέται παίζοντας τρομερές υπόγειες συχνότητες με τα “σηκώματα” του να ακούγονται άψογα, ενώ η ντραμάκλα Isaac Faulk είναι μετρονομικής υφής οντότητα, τους πάει καροτσάκι και τους κάνει να λύσουν τους σβέρκους τους ενώ παίζουν τα άπαιχτα με μια βασιλική παρουσία.
Αυτό που πρέπει να τους δώσω και θα ήμουν τομάρι αν δεν το έκανα, είναι ότι παρότι δεν ήμουν και ο πιο φανατικός οπαδός τους μέχρι τον τελευταίο δίσκο, με κάνανε να κάτσω να σκεφτώ αν ποτέ έχω δει ξανά κάτι αντίστοιχο από άλλη death metal μπάντα, και δη τις μεγαλύτερες του είδους. Αν εξαιρέσω τους Bolt Thrower, τους Immolation, τους Entombed και τους Benediction, ο Θεός να με κάψει αλλά πατάνε κάτω κάθε μέγιστη μπάντα που έγραψε ιστορία. Είναι τόσο συντριπτική η παρουσία τους που με το κλείσιμο με το “Obiquity Of The Ecliptic” ο κόσμος βλέπει πραγματικά αστεράκια και διάφορα πλανητικά σώματα να περνάνε δίπλα του. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, the hype is fucking real που θα λέγανε σε κάτι κοντινά τους χωριά. Τα άτομα υπερχαρούμενα με το κοινό που είδαν κι αφήνοντας σαφείς αιχμές ότι θα ξανάρθουν, με τον Riedl να μην παραβλέπει να αναφέρει ως Θεούς τους Dead Congregation και τους Rotting Christ, ευχαρίστησε τον κόσμο που προέτρεψε ξανά να αυτοχειροκροτηθεί για το πόσο υπέροχος ήταν και είμαι τόσο βέβαιος πως όποιος τους είδε αποκλείεται να τους χάσει την επόμενη φορά, που δεν ξέρω αν θα φτάσει και το Floyd τελικά. Απίστευτη βραδιά διαστημικής κλίμακας μέτρησης.
Ίσως πω βαριά κουβέντα, αλλά μπορεί να ήταν και στις 50 καλύτερες συναυλίες που έχω δει. Σε κάθε περίπτωση, άξιοι κάθε θορύβου που προκάλεσαν ως τώρα και κάθε κρότου που θα προκαλέσουν μελλοντικά.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat/
Comments
