
THELEMITE 2026 - 📸 @c.alossi

THELEMITE 2026 - 📸 @c.alossi
Ύστερα ήρθε η στιγμή των StrikeLight, μιας μπάντας σφυρηλατημένης στο αγνό, παραδοσιακό NWOBHM, με ξεκάθαρες αναφορές στους μεγάλους του είδους, χωρίς όμως να χάνει τη δική της ταυτότητα. Με ακάθεκτη πορεία ετών στη σκηνή, το σχήμα του Θοδωρή Βογιατζή ανέβασε τη διάθεση ακόμη περισσότερο με ένα εκρηκτικό σετ που ίδρωσε κορμιά και προπόνησε αυχένες! Oι StrikeLight επιβεβαίωσαν για μία ακόμη φορά πως το είδος που υπηρετούν — το ανόθευτο ’80s metal — δεν απογοητεύει ποτέ. Δεν είναι τυχαίο που έχει τόσο φανατικούς οπαδούς, όσο «γραφικούς» κι αν κάποιοι επιμένουν να τους χαρακτηρίζουν.
Ο νέος τους frontman William Joestar απέδωσε άριστα τις συνθέσεις, προσδίδοντας το απαραίτητο πάθος και την έκσταση στις ερμηνείες. Ξεχώρισα το “Dead For You”, πέρα από τα αναμενόμενα hit-άκια τους, καθώς και κάποια νέα τραγούδια σε πρώιμη μορφή που ακούσαμε. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τα επόμενα δισκογραφικά τους βήματα, με τη νέα σύνθεση να δείχνει πως έχει «δέσει» ιδανικά.

STRIKELIGHT 2026 - 📸 @c.alossi

STRIKELIGHT 2026 - 📸 @c.alossi
Ήταν ξεκάθαρο πως η επιλογή των support σχημάτων μόνο τυχαία δεν ήταν. Αμφότερα ανέβασαν σταδιακά την ένταση της βραδιάς και μας προετοίμασαν ιδανικά για την εμφάνιση των Black Soul Horde, οι οποίοι έβαλαν ακόμη πιο ψηλά τον πήχη, ξεδιπλώνοντας ιστορίες για μυθικά πλάσματα και σκοτεινές οντότητες βγαλμένες από εφιάλτες.
Το πρώτο κομμάτι, “Lady In Shadows”, έδωσε από νωρίς τον τόνο με τη δυναμική του και το κολλητικό ρεφρέν του. Οι κραυγές του “A Scream in the Snow” που ακολούθησε ενίσχυσαν τη spooky ατμόσφαιρα, ενώ το καλπάζον “Creatures Of The Night” ξεχώρισε για την εκφραστικότητα του Δημήτρη Κότση στο μικρόφωνο, η οποία ήταν διάχυτη καθ' όλη τη διάρκεια του set.
Από την άλλη, ο έτερος πυλώνας των Black Soul Horde, ο Γιάννης Τσιακόπουλος στη ρυθμική κιθάρα, υπήρξε στιβαρός και απόλυτα αφοσιωμένος, δίνοντας «σιωπηλά» το έναυσμα για όσα θα ακολουθούσαν. Παράλληλα, ο τρίτος πυλώνας του σχήματος, Κώστας Παπασπύρου, «οδηγούσε» το όχημα των Black Soul Horde με τιμόνι την ταστιέρα του και καύσιμο τις μελωδίες και τα riffs του. Το σχήμα συμπλήρωσαν ιδανικά μπασίστας και ντράμερ, οι οποίοι λειτούργησαν άψογα υποστηρικτικά, «στρώνοντας» τα κομμάτια με στιβαρότητα και συνοχή.
Σε μία ακόμη διαδραστική στιγμή με το κοινό, ο Δημήτρης ρώτησε πόσοι έβλεπαν το συγκρότημα για πρώτη φορά — ανάμεσά τους κι εγώ — πριν συνεχίσουν με μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, παρουσιάζοντας τα γεμάτα lovecraftικό τρόμο “Horrors from the Void”, “Beneath the Mountains of Darkness” και “Lord of All Darkness”.
Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, «όταν γράφεις στίχους για αυτά τα τραγούδια, είναι απλά εικόνες — μυθοπλασία. Κάποιες φορές όμως η σύγχρονη πραγματικότητα είναι πιο κοντά στην τέχνη απ’ όσο φανταζόμαστε». Και κάπως έτσι ήρθε το “Death’s Parade”, με τα ζόμπι να περπατούν στη γη, για να ακολουθήσει η οργή των Φαραώ στο “Wrath Of The Pharaohs”.
Από την αρχή, το συγκρότημα δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει το κοινό για την παρουσία του σε αυτή τη σημαντική βραδιά, ενώ μας χάρισε και ένα outsider κομμάτι που δεν είχε ξαναπαιχτεί ζωντανά. Ο λόγος για το “Into the Badlands”, με τον έμμεσο σχολιασμό του για όσα ζούμε σήμερα, που ήρθε να εμπλουτίσει ακόμη περισσότερο την ήδη ανεβασμένη διάθεση, πριν φτάσουμε στο “Stone Giants”, που ζητήθηκε από το κοινό και φυσικά δεν έλειπε από τη setlist.
Η μπάντα τα έδωσε όλα μέχρι τέλους και το φινάλε ήρθε με το “God of War”, με μια δυνατή κορώνα να καθηλώνει το κοινό.
Αποχωρήσαμε με χαμόγελο και την αίσθηση πως το ελληνικό underground όχι μόνο αντέχει, αλλά συνεχίζει να δημιουργεί, να εξελίσσεται και να γεμίζει χώρους με ανθρώπους που το στηρίζουν πραγματικά.