Δύο από τα καλύτερα power metal συγκροτήματα της ελληνικής σκηνής είχε την δυνατότητα να παρακολουθήσει το αθηναϊκό κοινό το Σάββατο 2/5. Εκτός από την πολυ-αναμενόμενη συναυλιακή επανεμφάνιση των Tidal Dreams, ούτε οι Blacksun δίνουν συναυλίες συχνά. Εκτός του ότι είναι αξιολογότατα power metal συγκροτήματα διαφορετικών αποχρώσεων (ελαφρώς πιο ηπίων τόνων, πιο progressive οι Blacksun) ως κοινό χαρακτηριστικό τους έχουν ότι έχουν ταλαιπωρηθεί από διάφορες καταστάσεις.
Ιδιαίτερα για τους Blacksun θα έλεγα ότι και δεν έχουν την καταξίωση που θα τους άρμοζε, δεδομένης της μουσικής αξίας τους. Σχηματίστηκαν το 1993 (με μόνο μέλος της αρχικής σύνθεσης τον κιθαρίστα Μηνά Παπαδόπουλο) και μέχρι το 2008 είχαν κυκλοφορήσει μόνο demos, EPs και συλλογές (ενδεικτικό των προβλημάτων που είχαν να γράψουν μία έστω ολοκληρωμένη πλήρη κυκλοφορία). Ευτυχώς κάποια από τα τραγούδια της περιόδου αυτής υπάρχουν στο διαδίκτυο (στο bandcamp, ενδεχομένως και αλλού). Η μπάντα επανεργοποιήθηκε το 2012 (και είναι αδιαλείπτως ενεργή μέχρι σήμερα), ενώ μπήκε σε πλήρη δισκογραφικά «μονοπάτια» κυκλοφορώντας αρχικά το EP "Symphonies Of The Damned" (2015) και το 2019 επιτέλους κυκλοφόρησαν το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους: "Seed Of Hate", ένα άλμπουμ γεμάτο από μελωδίες, δυνατά riffs και ρεφρέν που μένουν στο μυαλό, με αποτέλεσμα να αποσπάσει θετικές κριτικές. Το 2025 κυκλοφόρησε ο 2ος δίσκος τους: "Karma Somnium". Πρόκειται για έναν δίσκο με έντονο συναισθηματικό περιεχόμενο στους στίχους και μουσικά κινείται στον χώρο του μελωδικού heavy metal, με εμφανείς power, epic και progressive επιρροές. Αξίζει να σημειωθεί πως όλες οι κυκλοφορίες τους έγιναν με ανεξάρτητη παραγωγή.
Λίγο μετά τις 20:30 εμφανίστηκαν στην σκηνή. Ο τραγουδιστής Μάνος Ξανθάκης τόσο εμφανισιακά όσο και από πλευράς φωνής ομοιάζει λίγο με τον προσφάτως ερχόμενο στην χώρα μας Geoff Tate. Ξεκίνησαν με ένα ορχηστρικό εισαγωγικό intro και στην συνέχεια έπαιξαν ως πρώτο τραγούδι το “Last Chapter”! ξεσηκώνοντας το αριθμητικά επαρκές κοινό. Γενικά η μουσική τους είναι ένας συνδυασμός μελωδικού power metal με progressive στοιχεία και έντονο συναισθηματισμό. Ο Μάνος ήταν αρκούντως επικοινωνιακός και μοιραζόταν συχνά το μικρόφωνο και με τα υπόλοιπα μέλη, όπου παρεμπιπτόντως ουδείς υστέρησε. Υπέροχο κιθαριστικό δίδυμο από τους Μηνά Παπαδόπουλο - Βασίλη Βελιόπουλο σε συνδυασμό με τον πολύ σταθερό μπασίστα Νίκο Κουλέλη (οι οποίοι είναι στο συγκρότημα από το 2015 και 2013 αντίστοιχα, οπότε η μουσική χημεία μεταξύ τους έχει «δέσει» αρκετά). Ο ρόλος των πλήκτρων του Άγγελου Γερογιάννη ήταν πολύ ουσιαστικός στα περισσότερα τραγούδια, ενώ στα drums ήταν ο προσφάτως προσχωρήσας στο συγκρότημα Νίκος Τέτερης, ο οποίος είχε παίξει για χρόνια στους Tidal Dreams (από το 2016 μέχρι πρόσφατα). Το κοινό φάνηκε ότι διασκέδαζε με την μουσική των Blacksun. Το σετ τους τελείωσε κατά τις 21:35 και σε περίπου μία ώρα είχαν παίξει 9 (10 με το intro) τραγούδια, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν από το τελευταίο άλμπουμ (7) και μόλις 2 από το πρώτο, ενώ δεν έπαιξαν κανένα τραγούδι εκτός των επίσημων κυκλοφοριών. Συμπερασματικά είναι ένα αξιοπρόσεκτο συγκρότημα, που έχει και αξιόλογη σκηνική παρουσία και αξίζει τον κόπο να τους τσεκάρουν και οι εκτός του στενού power –progressive ιδιώματος ακροατές.
Blacksun setlist
01 Intro / Last Chapter
02 Seed of Hate
03 Warrior Fate
04 Deadly Caravan
05 Tearing me Apart
06 Forever Lost
07 Light Remains
08 Till the End
09 Mirror
Ακολούθησε 20’ διάλειμμα προκειμένου να ετοιμαστεί η σκηνή για τους επίσης 6μελείς Tidal Dreams, οι οποίοι σχηματίστηκαν το 2010 και η φήμη τους έγινε γνωστή ήδη πριν από την πρώτη τους κυκλοφορία “Once Upon A Tide” (14/10/2012), όταν λίγους μήνες ενωρίτερα είχαν ανοίξει την συναυλία των Heir Apparent στο Κύτταρο (12/1/2012). Εισήλθαν λοιπόν στο «πάνθεον» των κορυφαίων ποιοτικών ελληνικών συγκροτημάτων του heavy power, μαζί με συγκροτήματα όπως Innerwish, Diviner, Silent Winter, Reflection, κ.ά. με τα περισσότερα από τα οποία έχουν παίξει από κοινού. Η κορυφαία όμως αναγνώριση – διάκριση ήρθε 4 χρόνια αργότερα, όπου κατέκτησαν την πρώτη θέση στον ελληνικό τελικό του Wacken Metal Battle και εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο Wacken Open Air (4/8/2016). Υπάρχει και το σχετικό βίντεο στο κανάλι του συγκροτήματος, από την τότε 20’ εμφάνιση τους. Το 2017 κυκλοφόρησαν το 2ο άλμπουμ “Previsor” με έντονα folk στοιχεία, ενώ το 2020 το 3ο “Access Denied”, με πιο σύγχρονο και βαρύ ήχο, πιασάρικες μεν, αλλά πολύπλοκες μελωδίες και ανεξάρτητη σχεδόν άψογη παραγωγή που αναδεικνύει τον ήχο τους, σηματοδοτώντας μια ώριμη και αυτοδύναμη φάση της μπάντας. Η πιο πρόσφατη, κυκλοφορία τους είναι το single “We’ve Risen Again” (2022), επιβεβαιώνοντας τη συνεχή δημιουργική τους πορεία. Αν και όλες οι κυκλοφορίες τους είναι πολύ ποιοτικές, εν τούτοις υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ τους. Θα θεωρούσα ως κύρια επιρροή τους Running Wild (πρωτίστως), Judas Priest, Helloween, Blind Guardian, κτλ (γερμανική σχολή power metal), ενώ κάποια τραγούδια τους έχουν επιρροές από την αντίστοιχη αμερικάνικη (Heir Apparent, Omen, Jag Panzer, κτλ) με αρκετά δικά τους στοιχεία φυσικά.
Όμως δεν ήταν μόνο τα lockdowns, οι βιοτικές ανάγκες, οι αλλαγές μελών που κατά καιρούς ανέκοψαν την πορεία τους, αλλά και απώλειες από το στενό τους περιβάλλον. Μετά από συναυλιακή αποχή 7 ετών (εάν δεν σφάλω η τελευταία τους συναυλία ήταν στις 22/3/2019 στο Temple) το αθηναϊκό κοινό είχε επιτέλους την ευκαιρία να τους παρακολουθήσει ζωντανά. Ήδη η 7χρονη συναυλιακή αποχή «έσπασε» φέτος με τις συναυλίες τους στις 27 και 28/2/2026 σε Αγρίνιο και Πάτρα αντίστοιχα μαζί με τους επίσης τεράστιους εγχώριους power-άδες Silent Winter.
Λογικό ήταν να υπήρχε αδημονία για την αποψινή εμφάνιση τους, η οποία έληξε όταν λίγο πριν τις 22:00, χαμήλωσαν τα φώτα και ακούστηκαν τα ρυθμικά κτυπήματα από τα drums του ηρωικού Νίκου Μπαρτσώκα και αμέσως μετά εισήλθε ο τραγουδιστής Νεκτάριος Σανταμούρης παίζοντας πίπιζα με τους υπόλοιπους μουσικούς να εισέρχονται μουσικά στο ολοκαίνουριο και ακυκλοφόρητο “In the Streets of Glasgow”. Εννοείται ότι το ακούσαμε για πρώτη φορά και προσωπικά μου άρεσε αρκετά. Ακολούθησε μία επιτυχία από τον πρώτο τους δίσκο, το “Argonauts” και η καλοκουρδισμένη μηχανή των Tidal Dreams είχε πάρει μπρος για τα καλά σαρώνοντας στο πέρασμα της τα μυαλά και τις καρδιές των θεατών στο σχεδόν γεμάτο Piraeus Academy. Το κέφι ήταν διάχυτο στην αίθουσα με τον frontman αεικίνητο Νεκτάριο να μην σταματάει ούτε στιγμή διανύοντας χιλιόμετρα επί σκηνής, μοιραζόμενος το μικρόφωνο με τα υπόλοιπα μέλη και αρκετές φορές προτάσσοντας το στο άκρως ενθουσιώδες κοινό, αρκετοί εκ των οποίων γνώριζαν το ρεφρέν αρκετών τραγουδιών και όχι μόνο των hits, όπως π.χ. του πολύ ρυθμικού και έξυπνα δομημένου “Access Denied”, όπου όταν παίχτηκε έγινε πανικός και σείστηκε η αίθουσα. Μετά το τέλος του τραγουδιού, ο Νεκτάριος συγκινημένος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη τους προς το κοινό για την θερμή του ανταπόκριση. Ακολούθησαν δύο τραγούδια από το προτελευταίο άλμπουμ, τα “King in the North” και “Across the River Nile” (σε πιο αργό και ρυθμικό τέμπο), για να επιστρέψουν στα πιο «σύγχρονα» μονοπάτια με τα “Tidal Disruption” και “Land of the Dead”. Στο σημείο αυτό αφενός για να πάρω μία ανάσα και αφενός για να έχω μία πιο σφαιρική εικόνα, ανέβηκα για λίγο στον εξώστη και παρατηρούσα και τις αντιδράσεις του κοινού, το οποίο ήταν άκρως εκδηλωτικό και όχι μόνο στις μπροστινές θέσεις σε βαθμό που αιφνιδίαζε ακόμη και τα μέλη του συγκροτήματος, με τον Νεκτάριο να τραβάει βίντεος με το κινητό του.
Όμως και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ήταν επίσης κινητικά και ξεσήκωναν το κοινό, προεξέχοντος του (session - live) μπασίστα Σπύρου Στίκα, ο οποίος εκτός των χιλιομέτρων επί σκηνής (δυσκολεύοντας με στο να τον πετύχω σχετικά ακίνητο για να τον φωτογραφίσω κάπως αξιοπρεπώς) σε κάποια στιγμή κατέβηκε και έπαιξε μέσα στο κοινό. Το κιθαριστικό δίδυμο των Πάρι Βαλαδάκη (ο οποίος συνήθως στεκόταν στην αριστερή μεριά της σκηνής) και Γιάννη Σόφη (συνήθως στα δεξιά της σκηνής μαζί με τον Σπύρο) έδινε «ρέστα» παιχτικής δεινότητας. Ιδιαίτερα ο Γιάννης ενάλλασσε την «κανονική» (Horizon?) κιθάρα του με την Flying V. Ο πληκτράς Άκης Λαζαρόπουλος, ο οποίος συχνά πυκνά καλυπτόταν από τεχνητή ομίχλη προσέδιδε την απαραίτητη ατμόσφαιρα. Άφησα για το τέλος τον ηρωικό (όπως προανέφερα) drummer Νίκο Μπαρτσώκα (πρώην Chaeronea και Hypnotic Nausea), ο οποίος την ημέρα εκείνη είχε εισαχθεί στα επείγοντα με κολικό του νεφρού και υπέγραψε για να φύγει με δική του ευθύνη νωρίς το απόγευμα! Όταν συναντηθήκαμε μετά το πέρας της συναυλίας είχε στο χέρι του εμφανές το σημάδι της «πεταλούδας». Η αγάπη του όμως για την μουσική ήταν απείρως μεγαλύτερη από το πρόβλημα υγείας του, το οποίο ευτυχώς δεν στάθηκε εμπόδιο με αποτέλεσμα να ανταποκριθεί πλήρως στο δύσκολο ρόλο του.
Λίγο μετά την μέση του σετ ο Νεκτάριος προλογίζοντας το “Reach for the Sky” αναφέρθηκε σε μία πρόσφατη απώλεια συγγενικού προσώπου μέλους του συγκροτήματος σε νεαρή ηλικία και το τραγούδι αν και δεν είναι μπαλάντα ή κάτι αντίστοιχο, στιχουργικά ήταν γραμμένο για τέτοιου είδους πρόωρες απώλειες. Για το τέλος έπαιξαν μία τριάδα «ακτύπητων» τραγουδιών (και ποιο δεν είναι άλλωστε?) της περιόδου 2015-7, τα: “A Place in the Sun”, το single του 2015 “Fight for Thee” και “Midnight Rider”.
Η συναυλία ολοκληρώθηκε κατά τις 23:30 σε απίστευτο κλίμα ευφορίας και αγαλλίασης. Κοινό και συγκρότημα έδειχναν ότι είχαν κατενθουσιαστεί. Σε ~ 90’ οι Tidal Dreams είχαν ερμηνεύσει 16 τραγούδια. Στο δελτίο αναφερόταν ότι «θα παρουσίαζαν ένα setlist που θα καλύπτει ολόκληρη τη δισκογραφική τους πορεία, με ένταση, μελωδία», γεγονός απόλυτα αληθές, όμως το κύριο βάρος είχε πέσει στην τελευταία κυκλοφορία τους με 7 τραγούδια (από τα 10 του άλμπουμ, θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως ετεροχρονισμένη ζωντανή παρουσίαση του), 5 από το “Previsor”, μόλις 1 από το παρθενικό τους “Once Upon a Tide” (ίσως θα μπορούσαν να παίξουν 1-2 ακόμη), 2 singles (που δεν συμπεριλαμβάνονται σε albums), καθώς και 1 νέο ακυκλοφόρητο. Επειδή είδα cameramen με ακριβό επαγγελματικό εξοπλισμό τόσο κοντά στην σκηνή, όσο και στον εξώστη, υποθέτω ότι σύντομα ίσως κυκλοφορήσουν κάποια επίσημα videos (ενδεχομένως και από τα δύο συγκροτήματα).
Η ουσία πάντως είναι ότι πραγματοποιήθηκε μία υπέροχη συναυλία δύο αξιολογότατων ελληνικών power metal συγκροτημάτων, όπου το κοινό είχε πολύ ενεργό ρόλο. Αναμένουμε να τους απολαύσουμε επί σκηνής πολλές φορές ακόμη.
Tidal Dreams setlist
01 In the Streets of Glasgow
02 Argonauts
03 Hear the Engines Roar
04 Access Denied
05 King in the North
06 Across the River Nile
07 Tidal Disruption
08 Land of the Dead
09 Odyssey
10 Warrior
11 We've Risen Again
12 Reach for the Sky
13 Flesh Hunt
14 A Place in the Sun
15 Fight for Thee
16 Midnight Rider
Για το Rockoverdose,
Κειμενο- Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεοπουλος
Comments
