Αυτό το review θα μπορούσε να ληφθεί υπόψην ως το πρώτο μέρος του review μου για το καινούριο album των Bleeding Through. Για να γίνω πιο «λιανά», όλες οι παγίδες που αποφεύγουν οι Bleeding Through με το The Great Fire, είναι αυτές στις οποίες πέφτουν οι Attack Attack! με το This Means War.
Δυστυχώς δεν έχω στιγμές να ξεχωρίσω στο νέα, τρίτη δισκογράφικη απόπειρα των Aμερικανών. «Προκάτ» μελωδίες, χωρίς καμία απολύτως φαντασία, κιθάρες τίγκα στην «πλαστικούρα», κουραστικές και πρόχειρες «λούπες» (το μοτίβο κουπλέ-ρεφραίν-κουπλέ-ρεφραίν-breakdown-ρεφραίν ξανά και ξανά και ξανά ...), δήθεν out-of-synch riffs (αποψάρα), τελείως ανώδυνα και ακίνδυνα, που με έκαναν να σκεφτώ φωναχτά «άστα ελλιπή μέτρα στους Meshuggah και παίξε καμιά πενιά της προκοπής!».
Στα υπόλοιπα,το «μενού» έχει πολύ μα πολύ άσχημα φωνητικά – νομίζω πως δεν έχω ακούσει τόσο κακά εκτελεσμένα hardcore φωνητικά όσο καιρό ακούω μουσική – σε σημείο που η ακρόαση του δίσκου έγινε ανυπόφορη πριν καν φτάσω στα μισά. Ακόμα και στις στιγμές που περιμένω μια metalcore/rock μπάντα, όπως η μπάντα παό το Ohio, να μου ανεβάσει λίγο την αδρεναλίνη, να περάσουμε καλά ρε παιδί μου, με κάποιο καλό ξέσπασμα, οι τύποι καταλήγουν να ακούγονται πιο εκνευριστικοί και από το κομπρεσέρ στη διπλανή οικοδομή, που βαράει κάθε μέρα στις 7 το πρωί. Οι καλές στιγμές είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτό αν έχεις την υπομονή να τις ψάξεις μετά το πέρας 3-4 κομματιών. Ψάχνω λόγους να στηρίξω τη μεγάλη εμπορική επιτυχία αυτού του υβριδίου pop και metal των Attack Attack!, στην Αμερική και όχι μόνο, και δε μπορώ να βρω τίποτα.
Ανύπαρκτο συναίσθημα, καθόλου πάθος (άλλο να γκαρίζω για να γίνω πειστικός και άλλο να σε κάνω να παθιάζεσαι πραγματικά) και, ειλικρινά, ο δίσκος έχει λιγότερο ενδιαφέρον και από το να βλέπεις τη μπογιά να ξεραίνεται στον τοίχο.
Μακάρι να είχα κάτι άλλο να γράψω, θα το έγραφα.
Μείνετε μακριά ακόμα και από το εξώφυλλο.
Για το RockOverdose.gr:
Μάριος “Lazy” Πιτσαλίδης
Comments
