Όμορφα πράγματα... Η ελληνική σκηνή στα πάνω της με πολλές εγχώριες μπάντες να κυκλοφορούν πολύ αξιόλογους δίσκους. Ομολογώ ότι είχα αρκετό καιρό να νοιώσω πως υπάρχει κάποια ελπίδα για το ελληνικό metal, περά από τα 5-6 συγκροτήματα που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουν.
Mortal Threat, λοιπόν. 5 χρόνια αλλαγών στο line-up, ένα πολύ καλό demo (Trapped Inside – 2006) και μια σειρά εμφανίσεων είτε με άλλες ελληνικές thrash μπάντες, είτε ως support (Flotsam & Jetsam), τους έχουν δώσει τα προαπαιτούμενα ώστε να υπάρχουν τα θεμέλια για να μπορεί να πραγματοποιηθεί το όνειρο κάθε συγκροτήματος. Το βήμα παραπάνω, τα festivals, το πολυπόθητο συμβόλαιο κλπ. Και με αυτό, το πρώτο τους full-length, ξεκινούν την διαδικασία της προσέγγισης του προαναφερθέν ονείρου. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Βάζοντας το CD, ένα πράγμα μου 'ρθε στο μυαλό. Bay Area. Thrash. 80's, ραφτά στα τζιν, σωλήνες, all-star. Γκαράζ, παρέες, μπύρες. Μάχη για δικαιοσύνη, Μάχη για διαφορετικότητα. Ότι ξεκίνησε στο San Francisco και στις λοιπές περιοχές, συνεχίζεται άδω. Ναι, οκ, I know, όχι και το επιστέγασμα της διαφορετικότητας. Αλλά γαμώτο, για να ακούσω κάτι υπερβολικά κορεσμένο άδω και δεκαετίες στις 10 το πρωί και να με κάνει να θέλω να φορέσω τον σωλήνα, να πάρω τηλέφωνο τον κολλητό, και να πάμε για μπύρα, σημαίνει ότι έτυχε τον πρώτο στόχο του. Damn, δεν έρχεται εύκολα αυτό το συναίσθημα.
Και πάμε στο πιο σημαντικό κομμάτι, αυτό της μουσικής. Όπως ήδη καταλάβατε, έχουμε να κάνουμε με γνήσιο thrash. Γρήγορα riffs που δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα, το rhythm session όπως πρέπει να είναι, άδω κι εκεί λίγα μελωδικά solo (με την καλή έννοια) και... οι γνωστοί στίχοι/φωνή που όλοι έχουμε αγαπήσει, με τις προφανείς επιρροές από Death Angel, Sacred Reich, και Possessed πανταχού παρών. Τίποτα λιγότερο. Οι τίτλοι των κομματιών το φωνάζουν άλλωστε: ''Black Domain'', ''Justice of Mind'', ''Inhuman Effective Terror''...
Γενικώς, το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσους έχουν ψηλαφήσει το συγκεκριμένο ιδίωμα άδω και καιρό, θα αναπτερώσει τις ελπίδες τους και θα τους κάνει να νοιώσουν ότι ένοιωσα κι εγώ στην αρχή. Επίσης, προτείνεται σε όλους τους thrash-άδες του σήμερα. Θα κλάψουν αν καταλάβουν ότι η μουσική χρειάζεται ψυχή κι όχι απαραίτητα 1555/33 ρυθμό στα 317 bpm. Και τέλος, ενδείκνυται σε αυτούς που δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ. Θα ασχοληθούν.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 90/100
Για το RockOverdose.gr,
Jimmakos Kechris
jimmakoskechris@gmail.com
Comments
