Ημερομηνία δημοσίευσης: 13 Νοεμβρίου 2019
Το να είσαι στην “πιάτσα” πάνω από 30 χρόνια (με ένα μικρό διάλλειμα μεταξύ 1992-1996) από μόνο του δεν το λες και λίγο, αλλά από την άλλη δεν φτάνει μόνο αυτό. Οι Agnostic Front όμως δεν είναι ένα συγκρότημα που κυκλοφορεί μόνο (στους επικινδύνους) δρόμους της Νέας Υόρκης ,αλλά είναι ΤΟ συγκρότημα που έχει ορίσει τον NYHC ήχο και αυτό λέει πολλά.
Στο 12 full-length δίσκο τους μην περιμένεις εκπλήξεις , μην περιμένεις πειραματισμούς. Αυτά δεν υπήρξαν ποτέ και θεωρώ ότι ποτέ κανένας δεν είπε ότι θέλει να ακούσει και κάτι διαφορετικό από τους Agnostic Front. Τα πράγματα έχουν ως εξής: Αλητεία που επιβιώνει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, gang φωνητικά για να ξέρεις ότι έχουν κατεβάσει παρέα και μουσική κλωτσοπατινάδα μέχρι τέλους.
Αποφάσισαν βέβαια να κάνουν εσκεμμένα μια βουτιά στο παρελθόν τους και πιο συγκεκριμένα στο “ Cause for Alarm” ένα δίσκο σταθμό στην ιστορία τους αλλά και την ιστορία της μουσικής. Αν το εξώφυλλο του “Get Loud!” σας θυμίζει το εξώφυλλο του “ Cause for Alarm” μην σας ξεγελάει, έγινε επίτηδες και μάλιστα είναι δημιούργημα του ίδιου καλλιτέχνη, του Sean Taggart. Μην πείτε όμως στην διαδικασία να συγκρίνετε τα δύο αυτά album, καταλαβαίνετε ότι το “Get Loud!” χάνει. Οι Agnostic Front εδώ τιμούν το παρελθόν τους προσεγγίζοντας τον ήχο του συγκεκριμένου δίσκου, δεν προσπαθούν να γράψουν ένα sequel.
Εντάξει καταλαβαίνω ότι το να δημιουργήσεις ένα εξώφυλλο παρόμοιο με το εξώφυλλο ενός δίσκου που για πολλούς θεωρείτε ο καλύτερος σου (βάλτε και εμένα σε αυτήν την κατηγορία) είναι ένα ισχυρό hook για προσεγγίσεις περισσότερο κόσμο στο να ασχοληθεί μαζί του. Αλλά από την άλλη πλευρά κακά τα ψέματα και με διαφορετικό εξώφυλλο ο δίσκος ίδιος θα ήταν πάλι, χωρίς να αλλάξει κάτι.Hardcore δηλαδή με Thrash “τσόντες” για να σιγουρέψουν ότι στις συναυλίες τους θα ανοίξουν όλες οι μύτες και δεν θα μείνει κανένας παραπονεμένος (όλα για τους οπαδούς!!!).
Πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι οι Agnostic Front αν δεν είναι το μεγαλύτερο (για τον γράφοντα είναι!) είναι από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα της Hardcore σκηνής που όρισαν και το καλύτερο ας το πούμε παρακλάδι του, την σκηνή της Νέας Υόρκης. Πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε λοιπόν σαν θρύλους και τίποτα λιγότερο. Όσο λοιπόν δημιουργούν δίσκους που θα μπορούσαν να παίξουν ολόκληρους σε μια συναυλία τους και δεν θα υπήρχε παράπονο από κανέναν, τότε δεν βρίσκω κανέναν λόγο για κάποιον να γκρινιάξει...
Βαθμολογία: 80/100
Για το Rockoverdose.gr
Κωνσταντίνος Μπενάς
Comments
