Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Τα βαλτώδη έλη της μουσικής καινοτομίας κατάφεραν να παγιδεύσουν και τους Φινλανδούς, οι οποίοι μας διχάζουν στο νέο τους πόνημα.
Στα νερά της Vainola, πέρα από τον ισθμό της Kalevala, εκτείνεται η χώρα των 1000 λιμνών και των δεκάδων θρύλων. Ήταν εκεί όπου ο πρώτος άντρας Vainamoinen δημιούργησε τη Vainola και την Pohjola, ο αδερφός του Ilmarinen δημιούργησε το μυθικό Sampo για να κερδίσει την καρδιά της πανίσχυρης Louhi. Όλες αυτές οι ιστορίες από τη μαγευτική χώρα της Φινλανδίας αποτελούν την πηγή έμπνευσης των Amorphis, ενός συγκροτήματος που προσωπικά θεωρώ πως αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά προϊόντα της Βαλτικής χώρας και του προοδευτικού ήχου γενικότερα.
Για περισσότερα από 30 χρόνια οι Φινλανδοί έχουν εντυπωσιάσει με τη διαρκώς εξελισσόμενη μουσική τους ταυτότητα και την αξιοποίηση της αστείρευτης πηγής έμπνευσης που αποτελεί το εθνικό ποίημα της χώρας τους. Μετά από 14 full length δίσκους, στους οποίους έχουν καταπιαστεί με διάφορα είδη, από death, black, progressive, μέχρι και stoner metal, η εξάδα επιστρέφει με ανανεωμένη διάθεση και συνθετική ορμή, για να μας χαρίσει ένα άλμπουμ που οι ίδιοι θεωρούν ως το πιο ενδιαφέρον και διασκεδαστικό έχουν δημιουργήσει εδώ και χρόνια.
Όπως με κάθε δίσκο των Amorphis, του έδωσα χρόνο και επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να μπορέσω να σχηματίσω την τελική μου ετυμηγορία. Και η αλήθεια είναι πως ήταν μια πολύ καλή απόφαση, γιατί το “Borderland” έχει δύο πρόσωπα, και το καθένα κρύβει μια διαφορετική ιστορία από πίσω. Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, το οποίο είναι μια ευχάριστη επιστροφή στην κανονικότητα, ύστερα από τρεις δίσκους όπου το εξώφυλλο ήταν αφηρημένο και κυβιστικό, η θέα του κύκνου μέσα στη λίμνη δίνει πολύ θετικά σημάδια για τη συνέχεια.
Στη συνέχεια θα αναφερθώ στα single του δίσκου, με τη σειρά κυκλοφορίας. Το “Light And Shadow” μου έδειξε πως στον νέο δίσκο τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, σπάζοντας το σερί των τριών προηγούμενων δίσκων όπου ο ήχος ήταν ταυτόσημος, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα αίσθημα στασιμότητας. Και στη συνέχεια ήρθε το “Bones”, το οποίο ήταν ουσιαστικά ένα κομμάτι τραβηγμένο μέσα από εκείνη την περίοδο, χωρίς καμία πρωτοτυπία. Με το “Dancing Shadow” ωστόσο, τα πράγματα πήραν μια τροπή προς το καλύτερο. Το τελευταίο single του δίσκου έφερε στο προσκήνιο έναν νέο ήχο, μια διαφορετική διάθεση και μια πρωτότυπη προσέγγιση στην ήδη τεράστια γκάμα των Amorphis, και έθεσε τον πήχη αρκετά ψηλά για τη συνέχεια.
Όταν λοιπόν ολόκληρο το “Borderland” έφτασε στα χέρια μου, προσπάθησα να το αποδημήσω κομμάτι – κομμάτι αρχικά και στη συνέχεια να το δω σαν σύνολο. Αυτή η προσέγγιση μπορώ να πω ότι με δικαίωσε, γιατί κάθε κομμάτι στον δίσκο είναι αριστοτεχνικά δημιουργημένο, έχει όλα τα trademark στοιχεία του ήχου των Φινλανδών και θα μπορούσε να σταθεί με ευκολία σε οποιοδήποτε άλμπουμ τους χωρίς να μοιάζει αδύναμο ή παράταιρο. Εξετάζοντάς το όμως σαν σύνολο, το “Borderland” εμφανίζει κάποια από τα σημάδια της στασιμότητας που υπήρχαν διάσπαρτα την τελευταία δεκαετία.
Το νέο πρόσωπο πίσω από την παραγωγή και μίξη του δίσκου δίνει μια διαφορετική αίσθηση στον τρόπο που ακούγεται το άλμπουμ. Το προϊόν μπορεί να παραμένει ουσιαστικά το ίδιο, αλλά ακούγεται πιο φρέσκο, πιο άμεσο, πιο τολμηρό. Πέραν αυτού όμως, κομμάτια όπως το “Circle” ή το “The Strange” πέφτουν στην παγίδα της επαναληψιμότητας και μοιραία χάνουν κάποια από τη λάμψη τους. Από την άλλη όμως υπάρχουν και τραγούδια όπως το ομότιτλο ή το καταληκτικό “Despair”, το οποίο περιέχει ίσως το πιο ιδιοφυές arrangement της μπάντας από την εποχή του “Skyforger”, και ένα μουσικό crescendo που σε αφήνει πραγματικά άφωνο.
Συνοψίζοντας, αισθάνομαι ακόμα μπερδεμένος για τον νέο δίσκο των αγαπημένων Φινλανδών. Μπορώ να αντιληφθώ γιατί οι ίδιοι αισθάνονται περήφανοι και θεωρούν το “Borderland” ως την αφετηρία για κάτι νέο, αλλά ταυτόχρονα δεν το βλέπω και πλήρως όμως. Προφανώς όταν μιλάμε για ένα μέγεθος όπως οι Amorphis, το να ζητάμε καινοτομία σε κάθε νέο δίσκο είναι υπερβολή, αλλά αυτή τη στιγμή υπάρχει στο τραπέζι ένα σερί τεσσάρων -κατά τα άλλα εντυπωσιακών- μουσικών πονημάτων όπου όλα μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους, και αρκετοί από εμάς τους οπαδούς έχουμε αρχίσει να προσμένουμε μια νέα αρχή. Ας ελπίσουμε ότι το “Borderland” θα είναι το σημείο μηδέν αυτής της νέας εποχής.
Βαθμολογία: 74/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
AMORPHIS – “Borderland”
Reigning Phoenix Music (2025)
Comments
