Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Επιβιβαστείτε στο μπλε λεωφορείο. Το soundtrack της αποκάλυψης είναι εδώ!
Τι θα κάνατε εσείς εάν η ζωή στον πλανήτη μας τελείωνε σε πέντε μήνες; Πώς θα αντιδρούσατε αν εάν σας έλεγαν ότι ένας τεράστιος αστεροειδής θα συγκρουστεί με τη Γη και θα αφανίσει κάθε έμβιο ον πάνω της; Ευτυχώς για μας, αυτά τα ερωτήματα αναλαμβάνει να απαντήσει ο -ειδικός στα σενάρια αφανισμού- Arjen Lucassen με τον νέο του δίσκο. Οι συστάσεις για τον «ιπτάμενο Ολλανδό» είναι περιττές, καθώς είναι ανάμεσα στις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες στον χώρο της prog.
Πέραν του τιτανίου μεγέθους που ονομάζεται Ayreon, ο Lucassen υπήρξε ο αρχιτέκτονας μερικών φανταστικών project, όπως οι Star One, οι Stream of Passion, οι Supersonic Revolution και πολλά άλλα. Παρά την πληθώρα των μουσικών credits στο όνομα του, το "Songs No One Will Hear" είναι μόλις το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ μετά το εξαιρετικό "Lost In The New Real" του 2012 και το "Waves Of Sorrow, Pools of Joy" του 1994, το οποίο μόνο οι μυημένοι οπαδοί του θυμούνται.
Όσοι είναι εξοικειωμένοι με τη μουσική του Ευγενικού γίγαντα της prog, γνωρίζουν πάνω κάτω τι να περιμένουν: ένα αυτοτελές concept album με θεματική καταστροφολογίας, μουσική που δεν κατατάσσεται σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος, με επιρροές από blues, jazz, folk, rock και metal, εκλεκτοί καλεσμένοι που δίνουν το 100% του εαυτού τους και στη μέση ένας τρελός 60αρης που παίζει -σχεδόν- όλα τα όργανα, αναλαμβάνει τα κύρια φωνητικά, την ηχογράφηση, την παραγωγή, τη μίξη και κυκλοφορία του δίσκου. Ακούγεται τρελό το γεγονός ότι για τον Arjen Lucassen αυτό αποτελεί ρουτίνα για 30+ χρόνια, ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλά μένουμε με την απορία: "Μα πώς τα προλαβαίνει όλα;"
Στα του δίσκου, το "Songs No One Will Hear" περιλαμβάνει 9 κομμάτια συνολικής διάρκειας 50 λεπτών, με τη θεματική που προαναφέραμε να αποτελεί πάτημα για τον Lucassen να εξερευνήσει όλες τις πιθανές οπτικές σε ένα σενάριο καταστροφής του πλανήτη. Με τον κόσμο να τελειώνει, οι άνθρωποι αμφισβητούν την αλήθεια (Goddamn Conspiracy), βρίσκονται σε απόγνωση (The Universe Has Other Plans), αναπολούν παλιούς αγαπημένους (We'll Never Know), εξερευνούν επιθυμίες (Shaggathon) και απολαμβάνουν τις τελευταίες τους στιγμές με τον τρόπο τους (Dr. Slumber's Blue Bus), σε μια παλέτα συναισθημάτων την οποία ο Lucassen παρουσιάζει εύστοχα και με χαρακτηριστική άνεση σε κάθε κομμάτι.
Η αγάπη του ιπτάμενου Ολλανδού να συνεργάζεται με εκλεκτούς καλεσμένους σε κάθε άλμπουμ του δεν θα μπορούσε να λείπει κι από εδώ, με παλιούς γνώριμους από το διαστημόπλοιο των Ayreon όπως ο Robert Soeterboek και οι αδερφές Irene και Floor Jansen. Ειδική μνεία αξίζει για τον μοναδικό καλλιτέχνη που μπορεί να συναγωνιστεί τον Arjen Lucassen σε ιδιοφυία και τρέλα, τον ανεπανάληπτο Micheal Mills των Toehider -δεν είναι ορθογραφικό λάθος παιδιά, έτσι γράφεται-, ο οποίος επιστρατεύεται για τον ρόλο του αφηγητή και, παρόλο που δεν τραγουδά, κλέβει την παράσταση με τα ρηξικέλευθα, σατιρικά και ενίοτε αυτοαναφορικά σχόλιά του μέσα στον δίσκο -κάνει αναφορά σε χαρακτήρα που υποδύεται σε προηγούμενο δίσκο των Ayreon, είναι τρελός ο Αυστραλός!
Μουσικά ο δίσκος δεν διαφοροποιείται καθόλου από τα μουσικά μοτίβα που ο Lucassen έχει τελειοποιήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια, τα κιθαριστικά σόλο είναι περισσότερα, τα κομμάτια αποπνέουν το συναίσθημα που αρμόζει με τη θεματική τους και το σύνολο είναι καλοδεμένο και δεν κουράζει τον ακροατή. Ωστόσο, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να λειτουργήσουν ως αποτρεπτικά για κάποιον που δεν είναι πλήρως εξοικειωμένος με τη μουσική του Ολλανδού, καθώς μπορεί να τον κατηγορήσει ότι παίρνει ελάχιστα ρίσκα, ότι ο δίσκος έχει επαναλαμβανόμενα μοτίβα και ότι ακούγεται σχεδόν ίδιος με ό,τι project έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, και δεν θα το κάνει άδικα.
Σε όποια κατηγορία και να ανήκετε, ο τρίτος σόλο δίσκος του Arjen Lucassen είναι εδώ και είναι διασκεδαστικότατος. Η στυγνή ιδιοφυία του ιπτάμενου Ολλανδού συνεχίζει να παράγει ασταμάτητα ιδέες, οι οποίες μεταφράζονται σε νέα project και νέα μουσική. Το "Songs No One Will Hear" δεν μπορεί να συναγωνιστεί το πανέξυπνο concept αλλά και τις ιδέες του προκατόχου του, αλλά είναι ένας καλογραμμένος και καλοδουλεμένος δίσκος που έχει λόγο ύπαρξης και δική του προσωπικότητα. Σε καμία περίπτωση δεν πλησιάζει τα μουσικά όργια του δημιουργού του με τους Ayreon, αλλά εξαρχής δεν ήταν αυτός ο σκοπός του και οποιαδήποτε σύγκριση με το υπόλοιπο σύμπαν των Forever είναι άδικη και αταίριαστη.
Βαθμολογία: 70/100
Για το Rockoverdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
ARJEN ANTHONY LUCASSEN - “Songs No One Will Hear”
InsideOut / Sony Music (2025)
Comments
