Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Οι Αθηναίοι συμπατριώτες μας μας παρέδωσαν το "Aion Genetora Fisis", το παρθενικό τους άλμπουμ, κινούμενοι στο χώρο του ατμοσφαιρικού doom έτσι όπως αυτό έβγαινε στα early 90s και όχι μόνο.
To Destroyer Of Creation δείχνει την μαεστρία τους από τις πρώτες μελωδίες του, ξετυλίγεται ομαλά παρουσιάζοντας τα κύρια στοιχεία του ύφους της μπάντας, σβήνοντας με ένα “πονεμένο” σόλο. No Rest For Time και το Astral Sleep/Clouds (Tiamat φυσικά) έρχεται στο προσκήνιο τόσο έντονα που ξεχωρίζει από τα άλλα με τον πομπώδη χαρακτήρα του. Επόμενο το Beyond The Limit Of Death, αυτή τη φορά κρατάνε τη βάση τους, περνώντας την μέσα από το φίλτρο του σεληνιακού Wolfheart, κάτι που κάνει μπαμ ειδικά στο ψιλοανατολίτικο ριφ κάπου στη μέση, όπου εκεί ηρεμούνε με μια “κατατονικά αναθεματισμένη” διάθεση μέχρι το τελείωμα. Ομώνυμο κομμάτι με τις ακουστικές να μπαίνουν στον καμβά τους, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο ατμοσφαιρικό black ύμνο με τα όλα του και με σούπερ cult κλείσιμο με μπάσο. Δεύτερο καλύτερο για μένα. Το Nightmare Show μου προκάλεσε μια ευχάριστη έκπληξη γιατί βγάζει μια παράνοια, μια σκοτεινάδα, έναν μυστηριακό αέρα που μόνο στους αραχνιασμένους Equinox Of The Gods (Πολύ αδικοχαμένοι και για όσους οι “ανασκαφές” είναι η δεύτερη δουλειά σας, προτείνω ανεπιφύλακτα τα 2 πρώτα) έχω ξανασυναντήσει. Επίλογος με The Pass, όπου ένα σκανδιναβικό τοπίο μου ήρθε στο νου χρωματισμένο με διακριτικές prog πινελιές κάνοντάς το κατάλληλο για το κορύφωμα των μόλις 35 λεπτών που περάσανε τόσο ευχάριστα.
Η παραγωγή είναι αξιοπρεπής με τα πάντα να ακούγονται καθαρά, οι συνθέσεις δεν είναι καθόλου βιαστικές το αντίθετο μάλιστα είναι περασμένες από πολλά τεστ πριν καταλήξουν στην τελική τους μορφή, τα φωνητικά δεν προσπαθούνε να μιμηθούνε κάποιον συγκεκριμένο τραγουδιστή του είδους και αυτό είναι θετικό μιας και αφήνουν την απόγνωση να βγει αβίαστα με την δική τους χροιά, χωρίς υπερβολές, με την απλότητα και την αμεσότητα τους. Στα κατάλληλα σημεία blackίζουν αναλόγως, εννοείται και βρίσκεις ψήγματα θεατρικότητας επίσης για γαρνιτούρα.
Έχουν ένα συνονθύλευμα επιρροών με βασικό άξονα τους, την αγριάδα των Tiamat, τις doomίλες των Katatonia στο Dance Of December Souls, την μαυρίλα των πρώιμων Moonspell, όπως επίσης θα ξεθάψτε Cemetary, In The Woods…, Empyrium (χωρίς τα folk χαρακτηριστικά τους), October Tide, ακόμα και Saturnus μου θύμισαν (καλά, μπορεί ελάχιστα αλλά ήθελα να τους αναφέρω). Γενικά το άλμπουμ είναι πάρα πολύ αξιόλογο και το προτείνω στους λάτρεις αυτής της ξεχασμένης εποχής.
Βαθμολογία 80/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Comments
