Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
“Το νέο άλμπουμ των Coroner”… Το γράφω για να το πιστέψω πρώτα κι εγώ και όσοι το περίμεναν για πάνω από 30 χρόνια όπως το μάννα εξ ουρανού. Κι όμως ζήσαμε να το δούμε να γίνεται επιτέλους πραγματικότητα και όχι απλά να το ζούμε σε πραγματικό χρόνο, αλλά πρώτα ο Θεός, να δούμε και τον αντίκτυπο του στις προσεχείς δεκαετίες, πράγμα για το οποίο δεν τίθεται τίποτα εν αμφιβόλω από την πρώτη του κιόλας ακρόαση. Οι Coroner ήταν κι αυτοί ένα παράδειγμα -ίσως το μεγαλύτερο όλων; Ποιός μπορεί να πει όχι;- συγκροτήματος που ενώ πρακτικά ήταν νεκρό, το κράτησε ζωντανό η υστεροφημία του και η κληρονομιά που άφησε. Βάλτε μέσα σε όλα και την πρωτοφανή τελειότητα των 5 δημιουργημάτων τους την περίοδο 1987-1993 και όλα μπαίνουν σε μία σειρά. Οι Coroner λοιπόν όντας μια μπάντα που δεν πρόλαβαν οι μετέπειτα γενιές, είχαν την αντοχή στο χρόνο να παραμείνουν σημείο αναφοράς. Προφανώς για την πανέμορφη διαφορετικότητα τους αλλά και για την ουσία που είχαν ενώ η μουσική τους όσο ευθεία κι αν ήταν στο αυτί, άλλο τόσο δυσπρόσιτη ήταν για κάποιους. Κι όμως, παραφράζοντας ένα κλασικό ρητό, τελικά όσα δεν φέρνει η ώρα, τα φέρνει ο χρόνος τελικά στην περίπτωση τους.
Οι Coroner μετά και την κυκλοφορία της ομότιτλης συλλογής τους ακριβώς 30 χρόνια πριν το 1995, έχοντας καλύψουν όρους συμβολαίου, χάνονται στις σκιές του άγνωστου φαινομενικά μια για πάντα το 1996 με τον κόσμο να θρηνεί την απώλεια τους και έκτοτε να λογίζονται ένα τεράστιο what if?, έστω κι αν τα πρότερα έργα τους δεν δικαιολογούσαν μοιρολόγια, η μουσική κοινή γνώμη τους αγκάλιασε ως μία από τις κορυφαίες μπάντες όλων των εποχών, ειδικά στον Ευρωπαϊκό χώρο. Παρά το πόσο αψεγάδιαστοι ήταν όμως, αυτό δεν έφερε ούτε την τεράστια αναγνώριση που άξιζαν δεδομένα, ούτε και την εμπορική επιτυχία που κακά τα ψέματα, προσδίδει σε ένα συγκρότημα και μακρά διάρκεια τις περισσότερες φορές, ή τουλάχιστον πιο μακρά από τις εκάστοτε φαινομενικές προσδοκίες. Κάπως έτσι και με την κατάσταση ήδη τεταμένη στο εσωτερικό τους πριν καν την δημιουργία του “Grin” ως κύκνειο άσμα το 1993, οι Coroner θεωρώντας ότι δεν είχαν κάτι άλλο να δώσουν και ως συνάρτηση όλων των παραπάνω, αλλά και με την Noise Records να μην είναι και πολύ συνεργάσιμη και υποστηρικτική, αποφασίζουν να βάλουν καρφιά στο φέρετρο τους, με τους δρόμους να χωρίζουν για το λατρεμένο τρίο και να περάσουν 14 επίπονα βασανιστικά χρόνια μέχρι να δώσουν σημάδια ζωής.
Το 2010 και με την επιθυμία των πρότερων φανατικών οπαδών τους να είναι καθημερινή σκέψη για επιστροφή από τους νεκρούς και με τις νεότερες γενιές να έχουν μπολιαστεί στο φουλ με οξεία Κορονερίτιδα, οι Ελβετοί Θεοί παίρνουν την απόφαση να πετάξουν τα φέρετρα και να γυρίσουν στον κόσμο των ζωντανών, υποκύπτοντας -ευτυχώς για όλους μας- στις πιέσεις διοργανωτών και μετά από έντονες πιέσεις κι από τους οπαδούς στους διοργανωτές παράλληλα και ανακοινώνουν ότι είναι ξανά ενεργοί με την ορθόδοξη σύνθεση τους. Ο Ron, o Tommy, o Marky, τρείς άνθρωποι που πάντα από μικροί τους αποκαλούσαμε με το μικρό τους όνομα σαν να ήταν αδερφοί, θείοι, πατεράδες μας, δείγμα της στενής σχέσης τους στη ζωή όλων όσων τους αγάπησαν ανιδιοτελώς. Η μία συναυλία στο Hellfest έφερε και τις υπόλοιπες και κάποια στιγμή οι Coroner αρχίζουν να κάνουν όλο και περισσότερες. Έρχονται και στην χώρα μας σε 2 αποθεωτικές εμφανίσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, φεύγει ένα απωθημένο ζωής για όσους δεν τους είδαν το 1992 με τους Rage στο Ρόδον κι έτσι όλα μοιάζουν σιγά σιγά να μπαίνουν σε μια νέα σειρά για μια νέα εποχή. Το 2014 ενδιαμέσου των αυξανόμενων απαιτήσεων, το νέο της αποχώρησης του Marky χτυπάει στο δόξα πατρί.
Σοκαριστικό και πραγματικός κεραυνός εν αιθρία, γιατί ο Marky δεν ήταν απλά ένας λατρεμένος παίχτης με το μινιμαλιστικό του στυλ που μπορούσε να είναι τόσο ευθύ αλλά και προοδευτικό παράλληλα χωρίς να το πολυσκέφτεται. Ο Marky ήταν ο υπεύθυνος για όλο το εικαστικό μεγαλείο της μπάντας, το μυαλό της μπάντας εξωμουσικά αν δεχτούμε ότι ο Tommy Vetterli ήταν και είναι ακόμα το μυαλό ενδομουσικά. Ο Marky ήταν και ο υπεύθυνος για τους φοβερούς στίχους, άρα η απώλεια του δεν περιοριζόταν μόνο στο παικτικό επίπεδο, άντε πες βρίσκεις ντράμερ -μιλώντας πάντα για Coroner, άλλο να το λές, άλλο να γίνεται-, πως και με τι τρόπο θα αντικαταστήσεις τα υπόλοιπα; Ο ίδιος ο Marky που ξέκοψε το γεγονός εξ’αρχής ότι όλο αυτό θα κρατούσε λίγο, όταν το είδε να γιγαντώνεται και να υπάρχει πλάνο για δίσκο, αποχώρησε ένδοξα και μάλιστα ήταν ο πρώτος που μίλησε άκρως κολακευτικά για τον διάδοχο του, καθησυχάζοντας τους οπαδούς. Το να βγει κάποιος να πει ότι κάποιος άλλος είναι καλύτερος του και ιδανικός για μία κατάσταση της οποίας υπήρξε μέρος από την αρχή δεν συμβαίνει και πολύ συχνά ξέρετε. Κι όμως ο Marky τελικά αποδείχτηκε προφητικός και ότι έβλεπε μπροστά, για την ακρίβεια του αξίζουν τα εύσημα.
Εύσημα γιατί όντας μέρος κάτι πολύ ξεχωριστού και μεγάλου, και μη θέλοντας να γίνει το εμπόδιο στην μετέπειτα εξέλιξη αυτού, άσχετα αν ήταν αντίθετος με τη συνέχιση όλης αυτής της πορείας από ένα σημείο και μετά, έδωσε την ευλογία του στους δυο συνοδοιπόρους του και έτσι την θέση του πήρε ο Diego Rapacchietti. Υπενθυμίζω οτι έχουμε 2014 όταν γίνεται όλο αυτό και ήδη μιλάμε για νέο δίσκο ενδόμυχα που τον περιμένουμε σε 1-2-3 το πολύ χρόνια. Κι όμως υπάρχει σιγή, η μπάντα προχωράει πολύ προσεκτικά όπως πάντα έκανε και ειδικά από την εποχή της επανένωσης κι έπειτα. Οι οπαδοί είναι σε αναμμένα κάρβουνα όσο ποτέ και αρχίζουν να κάνουν σκέψεις ότι τελικά ο δίσκος δε θα έρθει ποτέ. Η μπάντα δε από την άλλη συνεχίζει απτόητη να μη δίνει σαφείς κατευθύνσεις του τι γίνεται και μέχρι να το καταλάβουμε, έχει αλλάξει η δεκαετία, έχει σκάσει και ο covid και φτάσαμε στο σωτήριο έτος 2025, 32 χρόνια μετά το “Grin” και 30 μετά την κυκλοφορία της ομότιτλης συλλογής τους για να μπορέσουμε επιτέλους να το φωνάξουμε χωρίς να είναι ψέμα. Ναι κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, έχουμε νέο δίσκο Coroner και δε γίνεται να είμαστε πιο ευτυχισμένοι απ’όσο μπορεί να περιγραφεί τελικά!
“Dissonance Theory” λοιπόν, ωραίος τίτλος, ψαγμενιά, μαρτυράει περισσότερα αν δεις πίσω από τις λέξεις, απόλυτα ταιριαστός για Coroner. Βλέπουμε και το tracklist και τη διάρκεια, 10 κομμάτια, 47’ μόλις, συνειρμοί με τον αριθμό κομματιών του “Grin” μια κι έχει και εισαγωγή και με την διάρκεια του “Mental Vortex”, εξώφυλλο με την χαρακτηριστική λωρίδα που συνοδεύει τα άλμπουμ τους πλάγια δεξιά, DNA αναφορά, σαν κάτι νέο να γεννιέται ή να εξελίσσεται, όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος σε όλο αυτό που συμβαίνει και αυτό είναι η πρώτη νίκη πριν την ακρόαση. Και όταν έρχεται η ακρόαση, εκεί δεν έχουμε νίκη, αλλά θρίαμβο υπεράνω κάθε προσδοκίας. Θα τονίσω πριν αρχίσω να αναλύω τα του δίσκου (γιατί σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, έχουν ήδη γραφτεί πάνω από 1.100 λέξεις χωρίς καν να αναφερθεί ο δίσκος, έτσι επειδή 32 χρόνια αναμονής δε μπαίνουν σε καλούπια), ότι παντού όπου στεκόμουν και βρισκόμουν, εξέφραζα την βεβαιότητα μου ότι και πάλι οι Coroner θα κάνουν το θαύμα τους και εφόσον το άργησαν τόσο πολύ, δε θα κυκλοφορούσαν τίποτα για το οποίο δε θα ήταν σίγουροι και τίποτα στο οποίο θα υπήρχε η παραμικρή διάθεση έκπτωσης ποιότητας αλλά και της γενικότερης αισθητικής που τους συνόδευε στις δεκαετίες.
Η προσωπική μου δικαίωση και όσων πίστευαν ότι αποκλείεται οι Coroner να κυκλοφορήσουν κάτι που δεν άξιζε, άρχισε να διαφαίνεται όταν έσκασε ως πρώτο single το “Renewal”. Ένα τρομερό up-tempo κομμάτι το οποίο ερχόταν ως συνέχεια του “Grin”, και του δίσκου αλλά και του ομότιτλου καμματιού, άλλωστε δεν είναι τυχαία στην προτελευταία θέση στον δίσκο. Ιδανικό πρώτο δείγμα και έκπληξη για όσους περίμεναν να κινηθούν γενικότερα σε μια mid-tempo λογική όπως συνέβη τα τελευταία χρόνια της πρώτης τους εποχής. Κατευθείαν ευδιάκριτη η άκρως ανανεωτική τους διάθεση, με τη φωνή του Ron να παραμένει υπερόπλο στη διάθεση τους, χαρακτηριστικότατη και χωρίς να μπορεί να μπερδευτεί με οτιδήποτε άλλο, προσφέρει τα πρώτα χαμόγελα όταν σκάνε οι στίχοι. Γιατί μέχρι να σκάσουν οι στίχοι, ο οπαδός μαζεύει σαγόνια με το κιθαριστικό κρεσέντο του Βαρώνου της καρδιάς μας και σαφώς το αυτί πάει κατευθείαν στον Rapacchietti, ο οποίος -Θου Κύριε- πράγματι είναι ένας (πολύ) καλύτερος παίχτης από τον Marky. Το λέω και θέλω να ανοίξει να με καταπιεί η γη, αλλά κι ο ίδιος ο Marky θα υπέγραφε και με τα 2 χέρια σ’αυτό. Ο άνθρωπος έχει προσφέρει στο δίσκο αλλά και στις συνθέσεις τα μέγιστα και οι ρυθμοί που παίζει είναι απόλυτος οργασμός.
Μάλιστα εκεί που προσπαθούν να συνέλθουν οι περισσότεροι, σκάει και ως δεύτερο single το ακόμα πιο up-tempo -και μικρότερο “κανονικό” κομμάτι του δίσκου- “Symmetry”, μόλις το έμαθα είχα ήδη την εικόνα των οπαδών να αρχίσουν να αυτο-χαϊδεύονται έντονα ως και επικίνδυνα. Έχοντας τον δίσκο εδώ και πάνω από ένα μήνα και ξέροντας απ’εξω από την πρώτη κιόλας μέρα την κάθε του λεπτομέρεια (το άκουσα με κάθε πιθανό τρόπο, σε κάθε πιθανή ώρα και με κάθε πιθανή συνθήκη για να επιβεβαιώσω όσα γράφονται), γελούσα με το πόσο ύπουλα -όμορφα εννοούμενο- το χειρίστηκαν. Πρόσφεραν τα πιο ανεβαστικά κομμάτια και κράτησαν το “μυστήριο” για το υπόλοιπο του δίσκου που δεν είναι τόσο up-tempo αλλά αυτό πιστέψτε με δε θα σας πειράξει καθόλου. Και γενικά το πλάνο που είχαν για το δίσκο δείχνει πόσο σοβαρά το πήραν και πόσο πολύ το δούλεψαν. Θεωρώ τα πάντα στην εντέλεια, συμβολικά, διόλου τυχαία και απόλυτα στρατηγικά στημένα κι επιλεγμένα. Ξεκινώντας από την εισαγωγή “Oxymoron”, διάρκειας 59 δευτερολέπτων. Σαν ενός λεπτού σιγή για όλα τα χρόνια που πέρασαν και προετοιμασία για ότι ακολουθεί στη συνέχεια. Θα λέτε τώρα “τι λέει ο ψυχασθενής” αλλά όλα γράφονται μετά από σκέψη και βίωμα του δίσκου στο έπακρο και αποτελούν προσωπική άποψη.
Και ξεκινάνε τα κομμάτια και αρχίζεις να νιώθεις το χρόνο να περνάει μπροστά από τα μάτια σου, το ξεκίνημα του “Consequence” υπνωτικό όπως έκανε και το “The Lethargic Age” στο “Grin”, μόνο που τώρα σε αντίθεση με την τότε πιο ρυθμική συνέχεια, σκάει ένα ασύλληπτο riff και ρυθμός με τον Vetterli και τον Rapacchietti σε απόλυτη χημεία, εγρήγορση και κορυφαία απόδοση, ο οπαδός δεν αναθαρρεί απλά αλλά προετοιμάζεται για συγκινήσεις που απλά τις φανταζόταν, όμως με την αρχή του δίσκου αρχίζει να γίνεται σίγουρος ότι ακολουθεί κάτι σπουδαίο. Όταν μπαίνει κι ο Ron όπως είπαμε παραπάνω, το παζλ συμπληρώνεται και γίνεται κορνίζα πάνω από το κεφάλι του καθενός και σε περίοπτη θέση. Αυτό που έπαθα όμως όταν μπήκε το πρώτο σόλο του Βαρώνου δεν μπορώ να το παραθέσω εδώ. Απλά έμεινα ενεός και ένα χαμόγελο έκανε το πρόσωπο μου να πιαστεί σε σημείο παραλίγο αγκύλωσης. Δεν το συζητώ το πόσες φορές θα αναφωνήσετε μέσα σας “τι κάνει ο άνθρωπος;” με όσα παίζει, λειτουργεί καθαρά ως ο εγκέφαλος αυτής της τελειότητας παικτικά και αισθητικά και εντυπωσιάζει με την ουσία του, το πόσο εύκολο το κάνει να φαίνεται χωρίς να παίζει απλά πράγματα και ξεκάθαρα καταδικάζοντας πολλούς συναδέλφους του σε πιθανή σύγκριση.
Μαζί με το επόμενο κομμάτι -και γνωστό από βίντεο που το παίζανε στις συναυλίες τους- “Sacrificial Lamb”, είναι τα 2 μεγαλύτερα κομμάτια του δίσκου. Σοφά κι αυτά τοποθετημένα στην αρχή να προετοιμάσουν το έδαφος για τον ακροατή και να μπορέσει να προσαρμοστεί στο υπόλοιπο. Το “Sacrificial Lamb” είναι ένα θεόβαρυ κομμάτι που αναπτύσσεται αργά και σταθερά, με τρομερούς στίχους επιβολής κυριαρχίας ως μέσο προειδοποίησης ότι δεν μπορεί να αποφευχθεί το μοιραίο. Το βρίσκω τρομερά αντιπροσωπευτικό της όλης λογικής του δίσκου, θα μπορούσα να το θέσω με διαφορετικό τρόπο, αλλά θα το πω ευγενικά, σε φάση “επιστρέψαμε, προσκυνήστε” και η βασιλεία στην οποία αναφέρεται γίνεται πραγματικότητα κατά το άκουσμα του. Και αν στα 2 πρώτα κομμάτια το χαμόγελο έχει κάνει το πρόσωπο να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά του, η συνέχεια είναι το επιστέγασμα της πεποίθησης ότι όσο ακούς τον δίσκο, τόσο εκτυλίσσεται η ιστορία που θα γραφτεί τα επόμενα χρόνια μπροστά σου. Το “Crisium Bound” που έρχεται πριν το ήδη γνωστό “Symmetry” είναι μεγάλο χαστούκι στα μούτρα, το εξωτερικό χαστούκι, το μαφιόζικο, το “δε σε βλέπω καν”, το “αυτό για να συμμορφωθείς” κατά κάποιο τρόπο. Τι ρυθμός, τι απόδοση, τι αλλαγές, τι πλάκα κάνουν σε τέτοιο πιο up-tempo ύφος όταν αφήνονται ελεύθεροι.
Και γενικά το ύφος του “Dissonance Theory’ είναι πιο up-tempo και από το “Mental Vortex’ και από το “Grin” τα οποία τέμνει μέσα του, εξ ου και πιθανοί συνειρμοί και με το “No More Color” από άποψη ισορροπίας, μην ξεχνάμε ότι ήταν το μεσαίο άλμπουμ που ήταν η μετάβαση του ήχου τους και που από τους περισσότερους θεωρείται ακόμα το κορυφαίο όλων. Η στιγμή που ο Ron τραγουδάει “I am above” είναι μια πραγματικότητα που επιβάλλει την επιβεβαίωση της μέσα από πράξεις και όχι απλά λόγια. Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη σπουδαιότητα και του δίσκου καθαυτού αλλά και των Coroner σαν ιδέα (αλεξίσφαιρη μάλιστα όπως ειπώθηκε και σε μία αριστουργηματική ταινία), ότι τα λόγια δεν έχουν σημασία όταν μπορούν να μιλάνε οι πράξεις. Για το “Symmetry” τα είπαμε, τρομερό δίδυμο με το “Crisium Bound”, δε θα απορήσω ούτε και θα προβάλλω κάποια ένσταση αν προβάλλουν ως οι αγαπημένες στιγμές όσων θα λατρέψουν τον δίσκο. Κόσμος με τον οποίο έχω μιλήσει γιατί υπάρχουν και τα καλά του να έχεις ένα άλμπουμ νωρίς και για κάποιο λόγο διέρρευσε γενικά πολύ νωρίτερα απ’όσο περιμέναμε, μου ανέφερε ότι δάκρυσε ειδικά μ’αυτά τα 2 κομμάτια, και μιλάμε για ανθρώπους που μεγάλωσαν μαζί τους βιωματικά.
Κι επειδή ναι μεν ο κόσμος ξέρει αλλά όσα ξέρει ο καλλιτέχνης δεν τα φαντάζεται πολλές φορές ο απλός κόσμος κι ο απλός ή ο φανατικός οπαδός, οι Coroner ακάθεκτοι αλλάζουν ρυθμούς, μοτίβα και συσχετισμούς μέσα στο δίσκο και τρανό παράδειγμα αυτών είναι το “The Law”. Το να πω όνομα και πράγμα κι ότι όντως επιβάλλουν τον δικό τους νόμο μέσα από αυτό το κομμάτι θα είναι λίγο, θέλει πολύ μεγάλα… αχαμνά να έρθει τέτοιο κομμάτι μετά το σεμινάριο παιξίματος στο προηγούμενο δίδυμο κομματιών. Κι αν στα προφανώς πιο ανεβαστικά μέρη ο Rapacchietti δείχνει γιατί επιλέχθηκε να γεμίσει το κενό του Marky και να κάτσει σε ηλεκτρική καρέκλα, στα πιο χαμηλού ρυθμού κομμάτια τα χτυπήματα του γίνονται πιο καίρια, πιο απαραίτητα αν θέλετε για το πόσο ανεβαίνει το επίπεδο του δίσκου με την παρουσία του. Τρομερή δύναμη χτυπημάτων, απίστευτη γνώση το τι χρειάζεται και που χρειάζεται, γυρίσματα που θα φέρουν κάποια αλλαγή που θα ρίξει το σαγόνι πάλι και θα ανεβάσει πάλι τη λίμπιντο και την όποια προσδοκία, χέρια που τα φαντάζεσαι να ανοίγουν διάπλατα και πόδια που τα φαντάζεσαι να χορεύουν πάνω στις μπότες, οφείλει και πρέπει να λογίζεται ως ίσος με τον Ron και τον Tommy στη μπάντα.
Πιστεύω το ξέσπασμα μετά τη μέση του “The Law” δε θα το φανταστεί κανείς να έρχεται, είναι πραγματικά σοκαριστικό αυτό το “κάνουμε ότι θέλουμε, όπως θέλουμε, όταν θέλουμε”, γεμίζουν τα κομμάτια τους με αξέχαστους από την πρώτη ακρόαση ρυθμούς και σημεία που ο ακροατής θα επιστρέφει ξανά και ξανά και προχωράνε ακάθεκτοι καθ’όλη την διάρκεια του δίσκου. Μέσα στις απάτητες κορυφές του δίσκου είναι σίγουρα το “Transparent Eye”, η διαφάνεια του οποίου πράγματι σε κάνει να βλέπεις τα πάντα με πιο καθαρό βλέμμα. Τι να πρωτοπώ εδώ, θα σταθώ στο 1:45 που ο Βαρώνος παίζοντας το κύριο riff κατεβάζει τόνο και το κάνει βαρύτερο και πιο δυστονικό, ενώ σίγουρα μιλάμε για την απόλυτη, αναντίρρητη και αξέχαστη σολάρα του δίσκου εδώ μέσα, η οποία ακολουθεί ένα φοβερό ξέσπασμα που έχει αφυπνίσει τον ακροατή από το σοκ της πρότερης ροής. Θα τολμήσω να χαρακτηρίσω το σόλο εδώ περίπου ανάλογης αξίας και στυλ με αυτό του “Serpent Moves”, το οποίο θεωρώ γενικά το κορυφαίο σόλο που έχω ακούσει ποτέ στο μεταλλικό ήχο (για να μην πω γενικά), σηκώματα, άπλωμα ήχου, να τελειώνεις ο ίδιος και να μη θες να τελειώσει το ίδιο, σας το είπα ότι γίνονται απίστευτοι συνειρμοί και συσχετισμοί με όλα.
Το “Trinity” βάσει ροής μοιάζει λίγο σαν την ηρεμία πριν την τελική καταιγίδα, όμως είναι τόσο καθηλωτικό το κύριο θέμα του, με το riff να κατεβαίνει, να αλλάζει ο ρυθμός και με αποκορύφωμα το μπάσιμο στο σόλο που παίζω παίζει ένα ακόμα πιο φοβερό θέμα ο Βαρώνος και απλώνει πάλι τα χέρια του σαν βεντάλιες στο σόλο κάνοντας σε να αισθανθείς ενδεχομένως χαζός που όχι απλά δε θα τολμούσες να παίξεις κάτι τέτοιο -αν μπορούσες φυσικά- αλλά δε θα τολμούσες καν να το σκεφτείς. Για το “Renewal” τα είπαμε πιο πάνω, θεωρώ ιδανικό ηχητικά το κομμάτι ώστε να εισέλθουν στον κόσμο των Coroner νέοι οπαδοί, παιδιά που δεν τους πρόλαβαν καν ή που δεν έδωσαν απαραίτητη σημασία. Είμαι πολύ βέβαιος ότι θα αποτελέσει μελλοντικά και δηλητηριώδες όπλο στην φαρέτρα των πανταχού dj’s σε μαζώξεις, ακόμα και “σούπα” να το κάνουν πιστεύω δε θα ενοχλήσει κανέναν. Αρκετοί ανέφεραν ότι τους θύμισε Grip Inc. και χωρίς καμία ένσταση από τη μεριά μου μια και μιλάμε για λατρεμένη μπάντα, θα παραθέσω την δική μου άποψη ετών ότι οι Grip Inc. ήταν πάντα μια μετά-Coroner αισθητικής μπάντα, αρκούντως απαραίτητοι επίσης. Το ότι πάνω στο τελείωμα του έρχεται το τύποις outro “Prolonging”, ρίχνει την αυλαία.
Η αυλαία πέφτει θριαμβευτικά με το ερώτημα “What remains?” να εγείρεται και να οδηγεί σε σκέψεις για το μέλλον, αν θα υπάρξει αρχικά και αν δεν υπάρξει, ότι είναι ο τέλειος τρόπος για αντίο με το κεφάλι πολύ ψηλά αν αυτό έρθει, άσχετα αν δεν το θέλει κανείς. Το “Dissonace Theory” για δεδομένα μέσων δεκαετίας ‘20s είναι ακριβώς ότι ήταν το “Monotheist” των Celtic Frost για δεδομένα μέσων δεκαετία ‘00s, ένα αρχι-κορυφαίο, αψεγάδιαστο, μνημειώδες και μελλοντικό σημείο αναφοράς άλμπουμ, διόλου τυχαίο η κοινή καταγωγή και των 2 από την Ελβετία και διόλου τυχαίο ότι ο Tom Warrior επέμενε όσο κανείς ότι οι Coroner έπρεπε να βγάλουν δίσκο για να αποδείξουν ξανά την αξία τους, μην ξεχνάμε τη σχέση που έχουν από τις μέρες των demo τους ακόμα και είμαι βέβαιος ότι θα’ναι από τους πιο ευτυχείς ανθρώπους εκεί έξω με αυτή την επιστροφή και θα κομπάζει σαν το παγώνι που απλώνει τα φτερά του με το πόσο δικαιώθηκε που τους πίεζε. Οι Coroner απλά όντας οι Coroner, μας προσφέρουν το κορυφαίο άλμπουμ όχι μόνο του 2025 αλλά ίσως και όλης της δεκαετίας που διανύουμε. Το δούλεψαν στην εντέλεια, επέστρεψαν όταν είχαν κάτι πραγματικά ουσιώδες να πουν και τους αξίζουν συγχαρητήρια.
Coroner 2025 by Manuel Schuetz
Η σημασία, επιρροή και αποτύπωμα στο χρόνο του “Dissonance Theory” δε θα χρειαστεί να πάρει χρόνο για να γίνει γνωστή σε όλους και όλες. Είναι μία δεδομένη αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που μόνο χαρά μπορεί να δώσει σε όποιον αγκαλιάσει όλη αυτή την αισθητική που έρχεται από το παρελθόν στο παρόν και δείχνει το μέλλον. Με ήχο απόλυτα δικό τους ξανά, πιο εκμοντερνισμένο όμορφα αλλά όχι πλαστικό όπως ακούω και πάω να χάσω μαλλιά κι από άλλα μέρη του σώματος μου μια και στο κεφάλι μου δεν έμεινε τρίχα, με καίρια παιξίματα, με νέο μέλος που μοιάζει σαν να ήταν στη μπάντα από την αρχή, είναι ως και συγκλονιστικός ο Rapacchietti σε σημεία και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μην τονίζεται ιδιαίτερα. Με τον Ron στα 60 του να ακούγεται όπως όταν ήταν 22 στο “R.I.P.”, χωρίς να έχει χάσει ίχνος επιβολής στην άρθρωση του, με κάθε στίχο να τραγουδιέται σαν να τον ζει και βγάζοντας σιγουριά και μεγαλοσύνη. Και με έναν καταπληκτικό Vetterli να γελοιοποιεί κόσμο και κοσμάκη και να είναι ο κύριος λόγος που οι Coroner γενικά και το “Dissonace Theory” ειδικά, θα αποτελέσουν παντοτινό μέτρο σύγκρισης μελλοντικά και θα καταδικάσουν ακόμα και πολλούς ήρωες μας μέσα στα χρόνια.
Δηλώνω πλήρης, συγκινημένος και δικαιωμένος όσο ποτέ, τώρα σίγουρα μπορώ να φύγω μια μέρα ευτυχισμένος και χωρίς απωθημένα αφού έζησα αυτή την επιστροφή. Δικαιούνται να βιώσουν όλη την αγάπη που τους αξίζει και να λάβουν όλη την αναγνώριση που στερήθηκαν για διάφορους λόγους παλιότερα. Και αυτό που συνέβη φέτος, πρέπει να έχει συνέχεια και το “Dissonance Theory” να’ναι μόνο η αρχή. Αλλά κι αν δεν είναι, κι αν αποφασίσουν μια μέρα ξανά να χαθούν στις σκιές που ενίσχυσαν το μεγαλείο τους και τους άφησαν άφθαρτους, θα το έχουν κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τώρα πλέον δεν δικαιούται κανείς μας να έχει παράπονο. Ο κύκλος άνοιξε ξανά γιατί δεν άξιζε να μείνει κλειστός και τα DNA στο εξώφυλλο γέννησαν από την ίδια μήτρα κάτι εξίσου σπουδαίο, ανανεωμένο, επαναπροσδιοριζόμενο και ξεκάθαρα μεγαλειώδες. Τα νέα τους κομμάτια δεν χάνουν τοποθετώντας τα δίπλα σε παλιότερα αριστουργήματα τους και το νέο μέλος της οικογένειας των Coroner μπορεί να κοιτάει τα μεγαλύτερα αδέρφια του στα μάτια χωρίς να νιώθει ντροπή, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει αν και τι είναι και ορίζοντας μόνο του την τύχη του, μια και δε χρειάζεται καθοδήγηση, αντίθετα δείχνει το δρόμο στους υπόλοιπους εκεί έξω πως κάτι γίνεται σωστά χωρίς λόγια.
Ευχαριστούμε που επιστρέψατε τόσο επιβλητικά, δεν ξέρετε πόση ανάγκη το είχαμε!
Βαθμολογία: 100/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Coroner - Dissonance Theory
17. Oktober 2025
Century Media / Sony Music
Comments
