CRIPPLED BLACK PHOENIX – “Bronze”

Ημερομηνία δημοσίευσης: 24 Νοεμβρίου

crippled-black-phoenix-bronze

 

Χαράς Ευαγγέλιον και ύψιστη τιμή για εμένα να ξεκινήσω τις κριτικές μου στο περιοδικό με το νέο έκτο άλμπουμ των ευχάριστα αχαρακτήριστων Crippled Black Phoenix. Το Βρετανοσουηδικό σχήμα που μας έχει εκπλήξει πολύ ευχάριστα με κάθε κυκλοφορία του τα τελευταία 12 χρόνια επιστρέφει με το ''Bronze'' και για άλλη μια φορά οι απανταχού μουσικόφιλοι τρίβουν τα χέρια τους από χαρά, καθώς το όνομα και μόνο του συγκροτήματος εγγυάται ποιότητα και νέες συναισθηματικές εκρήξεις, καθώς είναι τέτοια η φύση του ήχου τους που σχεδόν κανείς που τους έχει βρει στο δρόμο του δεν έχει μείνει αδιάφορος ή ανεπηρέαστος. Για πολύ κόσμο οι CBP είναι απλά ένα ακόμα post rock συγκρότημα, για ακόμα περισσότερους είναι μία από τις περιπτώσεις που δε μπορούν να μπουν κάτω από ταμπέλες, εξ ου και πολλοί διαφορετικοί χαρακτηρισμοί γι 'αυτό που παίζουν. Από το Macabre Rock που είδα στο δελτίο τύπου και το Psychedelic Stoner,στο Progressive Metal και το Black Sabbath meets Pink Floyd, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Σίγουρα δεν είναι η τυπική metal μπάντα που θα βάλεις για να κοπανηθείς αλλά ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του rock με αρκετές προοδευτικές και ψυχεδελικές στιγμές στη μουσική τους.

 

Η αλήθεια είναι ότι ο ηγέτης του συγκροτήματος και πολυοργανίστας/αγόρι λάστιχο Justin Greaves ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τους Pink Floyd,μη σας κάνει εντύπωση αναλογικά με το παρελθόν του σε Electric Wizard,Iron Monkey και The Varukers μεταξύ άλλων. Άλλωστε τα δείγματα του πού το πήγαιναν είχαν φανεί από το περυσινό ''Νew Dark Age Tour EP 2015 A.D.'' όταν και το συγκρότημα διασκεύασε σε μία επική 37λεπτη εκτέλεση το ''Echoes'' των προαναφερθέντων Βρετανών θεών της μουσικής. Στο δίσκο αυτό η αύρα τους στοιχειώνει τη μουσική των CBP σε μέγιστο βαθμό και δημιουργεί συναισθήματα που ριζώνουν βαθιά στο εσωτερικό του ακροατή, ακόμα κι αυτού που δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή με τη μουσική των Greaves and co.Επειδή κάθε φορά που το συγκρότημα κυκλοφορεί οτιδήποτε το αντικείμενο συζήτησης δεν είναι το αν είναι κάτι καλό ή εμπνευσμένο, μιας και αυτό είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο, το ''Bronze'' όπως και κάθε δίσκος τους πριν και μετά από αυτό, θα πρέπει για τους οπαδούς τους να μπει στο καλούπι της σύγκρισης με την υπόλοιπη σχεδόν αψεγάδιαστη δισκογραφία τους.

 

Η αλήθεια είναι ότι ο δίσκος αυτός δεν ηχεί χαρούμενος, πως θα μπορούσε άλλωστε με όσα αναφέραμε παραπάνω...Σε βάζει σε μία κατάσταση νιρβάνας με την μία, όταν το 5λεπτο εναρκτήριο ορχηστρικό ''Dead Imperial Bastard'' το οποίο με λίγη φαντασία μπορεί κάποιος να πει ότι έχει ακόμα και Αmbient αισθητική. Ο Greaves κοινοποίησε πρόσφατα ότι πέρασε βαριά κατάθλιψη, μπορείς να το ακούσεις σε τεράστιο κομμάτι του δίσκου και στην εσωτερικότητα των στίχων που μπορεί να πιάσει το αυτί σου. Μπαίνοντας στη συνέχεια το ''Deviant Burials'' το ταξίδι ξεκινάει και για παραπάνω από άλλη μία ώρα, είσαι δέσμιος των ορέξεων της κολλεκτίβας (μην ξεχνάμε ότι πλέον απαρτίζονται από 8 μέλη) που εδώ σου δίνει ένα ψυχεδελικό αριστούργημα, για να ακολουθήσουν τα 2 μικρότερα κομμάτια του δίσκου συνεχόμενα. Τα ''No Fun'' και ''Rotten Memories'',το 1ο με την ολίγον Sisters Of Mercy αισθητική του και το 2ο με τις blues μελωδίες που περιέχει κι ένα από τα καλύτερα ρητά που θα ακούσετε στο δίσκο, το ''The truth will become stronger than fiction''.

 

Οι δυναμικές του δίσκου δε σταματάνε εδώ και έρχεται το 9λεπτο ''Champions Of Disturbance'' που χωρίζεται σε 2 μέρη, το 1ο είναι καθαρά ορχηστρικό, ενώ το 2ο ξεκινάει με βαρβάτο riff που απογειώνει το κομμάτι και τον Daniel Änghede να δίνει μία φοβερή ερμηνεία. Σίγουρα μία από τις μεγάλες στιγμές του δίσκου, από τώρα το οραματίζομαι να παίζεται ζωντανά. Το μπαλαντοειδές ''Goodbye Then'' θα μπορούσε να σας θυμίσει ακόμα και Radiohead.Ούτως ή άλλως, σε κάθε δίσκο τους οι CBP δημιουργούν πολλούς συνδέσμους. Ακολουθεί η πιασάρικη στιγμή του δίσκου, μία ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ διασκευή στο ''Turn To Stone'' του Joe Walsh,όπου η lead κιθάρα λάμπει, ενώ το τραβάνε σε μάκρος και φτάνει τα 7 λεπτά διάρκεια, ενώ χωρίς ανάσα ακούς τη φωνή της Belinda Kordic να σε ταξιδεύει στο ''Scared And Alone'',άλλη μία μεγάλη στιγμή του δίσκου. Για το τέλος, το δίδυμο των ''Winning A Losing Battle'' και ''We Are The Darkeners'' κλείνει ιδανικά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που θα ακούσετε για το 2016,έστω και προς το τέλος της χρονιάς. Ειδικά το τελευταίο μπορεί να χαρακτηριστεί και ως το πιο δυναμικό κομμάτι αυτής της κυκλοφορίας, με ρυθμό που σε συνεπαίρνει για μια ολόκληρη ζωή.

 

Όχι ότι είχα και καμία αμφιβολία επί τούτου, αλλά για ακόμα μία φορά οι Crippled Black Phoenix έκαναν πάλι το θαύμα τους και κυκλοφορούν ένα φοβερό δίσκο, αρκετά διαφορετικό και εσωτερικό με βάση το παρελθόν τους. Στα 68 σχεδόν λεπτά που διαρκεί καταφέρνει να κάνει ακόμα και τους πλέον καχύποπτους να βρουν ενδιαφέρον, καθότι σε κρατάει με τη ροή του και είτε σε κάνει να θυμάσαι γιατί τους αγάπησες από το 2004 που τους πρωτοάκουσες (όπως στη δική μου και αρκετές περιπτώσεις),είτε σε κερδίζει και προστίθεσαι στην λίστα των άρρωστων οπαδών τους (άρρωστοι με την καλή έννοια φυσικά, θα το καταλάβετε όσοι τους έχετε δει ζωντανά όπου ανεβαίνουν στη σκηνή κι αν δεν περάσουν 3 ώρες, δεν κατεβαίνουν ούτε με γερανό).Ο βαθμός που θα δείτε είναι ο αυστηρότερος δυνατός και αφορά αποκλειστικά και μόνο όσους δεν τους έχετε ξανακούσει ή όσους τους έχετε τσεκάρει στα πεταχτά, μόλις γίνεται ένα με τη μουσική τους είναι σίγουρο ότι μπορεί να φτάσετε και κοντά στο απόλυτο.

 

ΥΓ: Στην περιορισμένη ειδική έκδοση το άλμπουμ περιέχει δύο επιπλέον κομμάτια, τα ''A Future Shock'' και ''Denisovans'' που προσθέτουν 9 επιπλέον λεπτά απόλαυσης.


Βαθμολογία: 86/100

 

Για το Rock Overdose,

Δημήτρης Αλόρας

 

 

 

 

 

 


 

Comments